Neen, niet voor ons. We troffen het weer eens in Gargellen (Voralberg Montafoon). En dan die sneeuw, recht uit het boekske. Neen ons hoor je niet klagen.

Bijna perfect zou het geweest zijn ware het niet dat bebieke weer eens zou gaan bewijzen hoe snel hij wel kan skïen. 12 jarige schoolgasten waren aan het slalommen  samen met hun ski leraar. Wou deze jongen wel eens weten of hij die gasten nog kon bijhouden. Zij professioneel de paaltjes plat kloppend met hun boxbeugels en scheenlappen, ik op een vrij parcours naast hen.  Met die handicap voor hen lukte het me aardig ze voor te blijven.  Hoogmoed maakt onvoorzichtig en na de zoveelste uitdaging ging het goed mis. Op het einde van de piste moest ik onverwacht uitwijken voor iemand. Ik grippeerde, ging wat aan zweefvliegen doen, kon mijn flaps niet tijdig onder controle krijgen zodat een buiklanding een ruglanding werd. Op een soort richel nota bene.  Ik voelde me even een boxer die een dubbele vuistslag kreeg in de nieren en was een tijd zonder adem. Even dacht ik dat mijn rug gebroken was. Uitzinnige pijn.

Zo belanden sommige mensen in een rolstoel. Weerom die engelbewaarder die er voor zorgde dat ik op de dag van vandaag enkel rug- en nierpijn heb met progressie naar beterschap. Zal ik het dan ooit eens leren, je word ouder papa.....

Maar voor de rest was alles top. Ons appartementje in het chalet was pico bello.  Op de piste gelegen (1500m), wat wil je nog meer. Skies aan, even naar beneden en dan de gondel in, op naar 2300m. Neen, geen groot ski- gebied maar super sneeuwzeker en genoeg voor deze would-be oudjes.  Gargellen ligt zowat aan het eind van de wereld. 1 Sparwinkel zonder beenhouwerij en wat sportwinkels is alles wat dit dorpje te bieden heeft. Enkel geschikt dus voor ferfente skïers. 50m moesten we maar stappen naar de Pizzeria, ook op de piste. En hadden ze daar goede pizza's zeg, neen geen pizzahut broodpizza's maar echte krokante Italiaanse. Mmmmmm..... 

Skïen dus, dat hebben we dan ook ten volle gedaan op onze voor het eerst gehuurde nieuwe generatie skies. En dat was eveneens een succes. We kopen namelijk geen skies of schoenen meer met het vooruitzicht straks op een cat te wonen. Bovendien  als je het allemaal goed uitrekent is huren nog lang niet zo'n slechte formule als je slechts 1  week gaat skïen.

En terwijl ik dit typ zit de eerste werkdag er weer op en komt dinsdag weer iemand kijken naar onze woning. Kruisen jullie de vingers even voor ons? Bedankt.

Voralberg

Montafoon

Voor email zit het zo. Reeds lang hebben we een "Email for Live" bij Advalvas.be. Op zich is dat geen Email client maar Advalvas zorgt ervoor dat je mails worden doorgezonden naar waar jij het wil. Voordeel van dit systeem is dat je vrienden niets merken als je van Email client verandert. Voor hen blijf je  advalvas.be. Om eveneens onafhankelijk te worden van Telenet hebben we een Gmail adres (2Gb space). Deze laatste ondersteund POP3. Dus, als jullie naar frank.peeters@advalvas.be schrijven dan stuurt Advalvas dat naar ons Gmail adres en kan ik met mijn oude vertrouwde Outlook deze mails behandelen. We kunnen ook rechtstreeks naar Gmail gaan natuurlijk en dat is intressant als je naar een internet café moet. Gmail laat de Atachments wel zien (titels) maar je moet ze expleciet downloaden om ze te gebruiken. Daardoor spaar je download tijd als die atachments je even niet intresseren. Belangrijk dus als je een trage verbinding hebt. Gmail is ook lekker ruim zodat je je geen zorgen hoeft te maken bij een lange overtocht dat je mailbox vol zou zitten.

Maar dat "Think Boat" zet zich in alles voort. Zo kopen we niets meer wat niet te verenigen valt met ons later leven op de boot. Ook zijn we constant aan het opruimen met diezelfde gedachte in ons hoofd. Man, man, wat een rommel verzameld een mens toch in zijn leven. En om een container te besparen versassen we dat allemaal in kleine beetjes met de vuilbak. We hebben nog even te gaan.

Zoals gepland hadden we onze bagage voor Zuid Afrika mee. 1 hele grote doos kleding en 2 dozen schoeisel en keukengerei. Mooi, dat moeten we dus niet meer meezeulen op het vliegtuig. Daar bovenop krijgen we vanalles in bruikleen mee, o.a. een heel arsenaal oceaan visgerij, boeken, gidsen, navigatiesoftware en pilots. En als toetje, mogen we houden, een kledijset met de kleuren van het huis natuurlijk. Ha, nu zijn we echte African Cattertjes. Kom dat zien in Miami boatshow. 

In Antwerpen is dit evenement anders dan in Amsterdam. Daar is het bootgebeuren meer centraal met waanzinnig veel deelnemers op het water. In Antwerpen moet je het dan weer meer hebben van wat de stad te bieden heeft. En dat zal je geweten hebben, je kon over de koppen lopen en het was zoeken naar een vrij tafeltje op de terassen. 

Ik ben meer een natuurmens, maar op zulke evenementen gaat mijn hart toch ook sneller slaan. We kunnen geweldig genieten van zulke events, en natuurlijk houden wel van onze stad. Te meer, straks zal Willemdok onze thuishaven zijn en laat dat nu het middelpunt van de gezelligheid zijn. Hmmm, kijken we daar naar uit om dit event vanop onze African SeaWing te mogen beleven. Daar hoor je vast nog van.

Als die 2 maanden voor vertrek naar Durban ook zo vliegen, dan mag de droom snel beginnen. We zijn eraan toe.

Neen, ik moet het verhaal schrijven dat ons appartementje geschilderd is. Dat de toekomstige eigenares een aantal spullen heeft overgenomen en betaald. Dat morgen een afscheidsfeestje plaats vindt met collega's van mijn werk en dat dat dan de start zal zijn van de definitieve verhuis. Nog 1 week in dit huis.

Gisteren was het dan D-day voor ons. De akte is rond, het kapitaal voor de onwaarschijnlijke droom is binnen. De boot kan gekocht worden. Vreemd aan dit hele verhaal is dat we niet euforisch zijn. We zijn eerder verdoofd. Het dringt nog niet door. 

We kijken ook nog tegen een berg werk aan om alles op een rijtje te krijgen, hier op het appartement maar ook het nakende vertrek naar S-Africa. Nog zoveel te doen. De koop van de boot, de verzekering, de vliegtuigtiketten, de SSB/Pactor studie, de ....... ik weet het niet meer zo goed wat allemaal nog moet geregeld.

Verzadigd, ja, dat is het wat we zijn. Onze geesten zijn verzadigd met gevoelens en emoties en er is nu effe geen plaats meer voor rationeel denken. Geef ons nog een week ofzo, wanneer alles hier aan kant zal staan en de administratie geregeld zal zijn. Misschien komt er dan zoiets als een stappenplan naar boven. Iets waar jullie lezers wat aan hebben.

Toevallig vinden zij ons op Zeilen vertrekkers. Toevallig reageren ze op ons met een mailtje want ze normaliter  niet doen. Toevallig antwoord ik. Hij is Antwerpenaar, zij van de Limburg. Als ik terug schrijf zeggende dat ik ook wat binding heb met Limburg, ik heb school gelopen in Saffraenberg (Brustem) en heb er een boezemvriend (zeiler) Michel aan over gehouden, blijkt toevallig dat zij een nicht van hem is. Nu vraag ik je, is dat niet wat veel toeval? Hoeveel mensen wonen er in de Limburg?

Als ze hun zeilervaring CV uitleggen blijkt de charterboot waar ze mee van de Azoren naar Zeebrugge vaarden naast de boot te liggen van die andere vriend en klasgenoot van Saffraenberg  Denis ( we zaten dus alle 3 in dezelfde klas en kamer, 3 jaar lang). Toch weer straf hé

Er stond die dag een stevig briesje op de Grevelingen. Zeker 6Bf. Met de voorspelling dat die wat zou afnemen zijn we toch nog gaan zeilen met hun Moody 425 (die trouwens te koop staat, liefhebbers?).  Nou, het werd nog een pracht dag. We hebben genoten. Het was alweer een tijdje geleden dat we (Martje & ik) nog gezeild hadden. Dat was eraan te merken toen ik een overstag verkeerd inzette. 

's Avonds zijn we dan nog gezellig uit eten gegaan. Na al de hectiek die we de laatste tijd doormaken deed deze dag ons echt deugd. Dank Hans & Suzan.

Het was weer oergezellig in Antwerpen waar je over de koppen kon lopen. Vele journalisten waren neergestreken om verslag uit te brengen van de verkiezing. Vooral dan voor wat het Vlaams Belang betreft en stevig rechtse partij. Neen, geen standpunt hier van mij. Geen plaats voor politiek in deze website. 

's Avonds was de pijp uit. 2 dagen in open lucht daar wordt je moe van, of was het de ontlading? Ik had het voornemen de site bij te werken en wat brieven te schrijven maar na een aperitiefje en een pannetje scampi's was de goesting over. De aantrekkingskracht van het bed werd onweerstaanbaar. Hmmm, goed geslapen zeg.

Zo is er die hatelijke takenlijst die eerder aangroeit dan wel krimpt. Wat mochten we dan al wel schrappen, vliegtuigtickets Durban OK, verzekering schip OK, verzekering pensioen sparen van werk overnemen voor 3 maanden (loopbaan onderbreking) bezig, B.I.P.T. op de hoogte brengen van onze verhuis en het feit dat we MM (Maritime Mobiel) worden.

Een verhaal apart is de scheepsdokter die onze apotheek gaat samenstellen. Ik ben ongemeen hartelijk ontvangen door Mediport bij monde van Dr R.Verbist die prompt volle medewerking  verzekerde en ons ook zal helpen eens we onderweg zijn met medisch advies in geval van calamiteiten. Dit dan via Email/Airmail/SSB dewelke altijd bereikbaar is door dokters van wacht. Een hele geruststelling dat je een medische backup hebt op het thuisfront. Wij blij.

En dan vandaag nog eens Hans & Suzan ontmoet hier bij ons thuis. Opstappers 1st etappe. Het blijft goed klikken en ook dat geeft steun en vertrouwen in de onderneming. Na wat gekeuvel, computer snollen, en vage Carib plannen zijn we een wandeling gaan maken in Antwerpen. Moet het nog gezegd, weer reuze gezellig en ontspannend. Lokaal wild mocht daarna aan het composteringsproces beginnen in onze magen. Iedereen tevreden naar huis. 

Als je dat overkomt 5 dagen voor vertrek, dan steekt daar een lichte vorm van paniek op. Gelukkig zijn die gasten van ON4LIR niet van gisteren. Ik krijg van Walter zijn Pactor mee in afwachting dat de mijne hersteld of vervangen is.

Banaal verhaal zal je zeggen, wel, mij heeft het wat uren slaap gekost. Maar helaas was dit niet alles. De overvriendelijk bereidwillige dokter van Mediport laat van zich nog maar weinig horen. Kort, we hebben (nog) geen apothekers kit voor ocean varenden. Dus dat moet mogelijks in ZA geregeld worden.

Voorts hebben we nog nooit zoveel afscheids feestjes beleeft, rijden we van 'her naar der' om bagage op te halen van crew en te brengen naar NL om nog mee te kunnen met alweer een container. Stippen we lijstjes af van wat gedaan 'To Do List', wat mee te nemen, wat is al weg. Proberen we nog wat aan vakantie planning te doen in ZA (lukt niet). Regelen we al die vervelende administraties. 

Maar O jeetje voor we hier waren. Wij met onze electronische tiketten van Connections vrolijk en blij op de TGV naar Paris Charles de Gaulle. Het vrolijke was snel zoek toen de conducteur onze electronische outprint van de tiketten niet aanvaardde. Na veel geleuter en een belletje naar Connections was de brave man overtuigd dat we wel degelijk betaald hadden. Oef, dat was even schrikken.

Ho, ho, maar, het verhaal was nog niet afgelopen. Onze tiketten kwamen niet uit de computer op Charles de Gaulle. Na vele telefoontjes met de administratie mochten we naar de tiket verkoop. Wat bleek, we konden niet bewijzen dat we met de TGV gekomen waren en dus was de ketting van de tiketdeal gebroken. Compleet gebroken, dus ook de terugreis van Martje.

En de klok die tikte voort en onze vlucht was al aan het inchecken. De oplossing was simpel (voor nu) maar liet ons aan de grond genageld. Nieuwe tiketten kopen voor het hele traject. 3400€ alstublieft. Daar waren we even niet goed van. Nog een geluk dat ik de krediet limiet van Visa had laten optrekken anders stonden we daar schoon.

Ook in Johannesburg was het hollen naar de vlucht van Durban. Geen tijd voor een drankje, zelfs niet voor een plasje. Allé, we waren zowat gaar als Gideon ons kwam afhalen. Te meer dat (vooral ik) maar bitter weinig had geslapen op de 11 uur durende vlucht van Parijs naar Johannesburg.

I.p.v. nog even te gaan slapen gingen we toch nog vlug even kijken naar 'onze' catamartan. Nou moe, zoals die er nu uitziet, niet te geloven dat die over 4 weken te water gelaten wordt. 

We waren gesatureerd. Schijf vol, overload. Zijn dan toch nog wat gaan tukken en hebben de dag afgesloten met een heerlijk diner aangeboden door Gideon (voor wie het nog niet weet, patron van African Cats).

Summer hill

Goeie beslissing overigens. Dit is een goedkoop land. Scheelt zowaar de helft. Ook het eten. En kleding heb je toch zo af en toe nodig, dus.

Ook nog eens naar de cat geweest en foto's getrokken. Tegen het einde van de dag Gideon naar de luchthaven gebracht en dan voor het eerst met een auto gereden waar het stuur aan de rechter kant staat. Ze rijden hier links, maar dat weet je. Alles maar echt alles staat anders in deze auto. Geukkig niet de pedalen wat dan zou ik ze wel kwijt geweest zijn. 

Als je wil pinken gaat de ruitenwisser en omgekeerd. Grappig eigenlijk ware het niet dat je leven er ook van afhangt. Het rijden is een beetje chaotisch maar toch ook weer vriendelijk. Voor de rest doet Durban heel Westers aan en zou je bijna vergeten dat je in Afrika bent. Wordt anders eens je buiten de stad treed. 

Morgen nog wat shoppen en plannen maken wat te doen en te zien. Tips zat, iedereen wil helpen. Vriendelijk land is dit.

Maar alles is vredig en vriendelijk hier. Het begint al als je op de parking aankomt. 100 mannetjes leiden je vriendelijk naar een parkeerplaatsje. Hun inkomen is jou wtip. We weten nu dat laaggeschoolden hier 10 tot 20 rand per uur verdienen. Delen door 10 en je hebt het in Euro's. Das makkelijk tellen.

In het winkel centrum hetzelfde. Niks dringen aan de kassa. Je wacht in een rij (Engelse stijl) tot je een kassa toegewezen krijgt. Wij kunnen hier nog iets bijleren. En dan de prijzen, ongeveer de helft van thuis. Een krant kost 4.5 Rand. Zo'n 40 Euro cent. Bij ons 10 maal duurder. We hebben o.a. een Panasonic broodmachine en een HP printer scanner gekocht. Naast nog wat schoeisel en kleding. De garderobe is nu op peil.

Eten is zoals in Amerika of de UK. Zelfde systeem, maar de kwaliteit is veel hoger. We eten behoorlijk voor een prijs waar we thuis een Croque Monsieur voor hebben (voor de Nederlanders, een tosti). Iedere tafel heeft haast zijn eigen personeel. Dat heb je als de lonen zo laag zijn.

Het rijden met rechts stuurwiel en linkse versnellingsbak went snel. Wat niet went is pinken. Steeds maar weer gaan die ruitenwissers aan. Die zet je trouwens aan door naar boven te klikken. Ook dat is omgekeerd en leid steeds weer tot vergissingen. Maar voor de rest rijden ze hier vrij gedisciplineerd.

Tegen de middag hadden we het wel gehad op onze kamer. Regen of geen regen, we gaan dan maar de "Golden Mile" bezoeken. Zowat het equivalent van Miami Beach. En dat is dan ook de beste vergelijking want het zal weer aan ons verwende terrasjes Belgen liggen zeker, maar we vonden er maar niks aan. Nu is het hier wel half mei en dus het toeristisch seizoen moet nog beginnen, maar als er geen terrasjes zijn nu, dan straks ook niet. Wel zijn er van die vast opgestelde overdekte marktplaatsje waar de zwartjes hun goederen proberen te slijten. Ook door invloed van de vele Indiërs hebben ze hier riksja karretjes. Toen we er eentje fotografeerden moest die wel betaald worden. Afgeboden tot 5ZAR. (0.5€)

Daarna bezochten we ook nog de Marina van Durban. Eigenlijk voor zo'n grote stad te zijn liggen er niet geweldig veel boten en al helemaal geen megayachten.  Die komen later misschien als het echt zomer is.

Maar, we hebben voor het eerst de Indische oceaan gezien. Een primeur voor ons.

We plannen dus wat landvakantie en bezoeken nog eens de fabriek om de vorderingen te volgen.

De vaste bimini is morgen, na 24 uur vacuum trekken klaar om geïnjecteerd te worden. Daar willen we bij zijn. Afspraak om 08.00 u.

Verder is men aan het polieren, schilderen, houtfineer plakken, monteren van stuurwiel, monteren van de roeren en tal van andere mannetjes zijn met vanalles bezig, vaak kleine noodzakelijke dingen.  Ook zijn onze kunststof gasflessen van 10kg toegekomen. 3 in totaal moet genoeg zijn voor het hele traject tot thuis. Alle mogelijke aansluitnippels worden bijgeleverd zodat eventueel later kan bijgevuld worden aan een LPG station.

Ik kan nog niet geloven dat de deadline gehaald wordt al moet ik toegeven dat het opvallend is hoe alles toch vordert. Wat ook steeds blijft opvallen is hoe vriendelijk iedereen is en schijnbaar met plezier werkt. Dat moet zich vertalen in een goed gebouwd schip. Kan niet anders.

Alle gaatjes worden opgespoort en gedicht. Het is de bedoeling dat het hele zaakje vacuum getrokken wordt. Met een sensor wordt alles afgescand.

Dat zet men de kraantjes open en begint epoxy te vloeien. Je ziet de donkere vlekken groeien. Op een uurtje is de klus geklaard.

Deze methode zorgt ervoor dan er geen luchtblaasjes ingesloten worden. Bovendien is er weinig epoxy nodig en bespaar je kosten en gewicht. Het is trouwens de koolstof die de sterkte bepaald, niet de epoxy die is slechts het bindmiddel . Te vergelijken met gewapend beton. 

Een vorige bimini werd prompt afgekeurd wegens te zwaar. 170kg. Men had glas gebruikt. Deze gaat 75kg wegen dankzij gebruik te maken van koolstof. Gideon en gewicht weet je wel.

En dan was het pakken en wegwezen. Ondertussen heeft de regen plaats gemaakt voor full summer. Pfff, warm ineens zeg. Wij noordwaarts (lang de kust) om naar Hluhluwe park te gaan. Onze 4 baans autostrade uit Durban verloor om de zoveel tijd een baanvak om dan nog te eindigen in een 2 baansvak met pechstrook. Net zoals in de US gaan de trage op de pechstrook rijden om de snelle door te laten. Op zich best OK ware het niet dat autostrades en alle andere wegen ook voetpaden blijken te zijn. Busjes droppen mensen en schoolkinderen zomaar af. Die steken dan als een Russische roulette over of lopen, jawel, ook op die pechstroken. Gideon heeft ons gewaarschuwd niet 's nachts te rijden. We weten nu waarom. Je ziet ze niet, die zwartjes.

Veel tijd kregen we niet om van onze rit te bekomen (zo'n 250km). Het weer was prachtig en dus besloten we maar meteen een namiddag Jeep tour te maken in het park. We hebben genoten, vooral omdat de goden ons goed gezind waren en we veel beestjes hebben gezien. Neushoors, giraffen, zebra's, wildebeest (Gnoe), buffels, leguaan en vele exotische vogels.

De rit duurde van 16.00 tot 19.00 uur. In zo'n open jeep mochten we dan op de terugtocht de vliegende mieren tussen onze tanden uithalen. Geen nood, dat kon de pret toch niet bederven.  De nachten vallen hier overigens snel. Eens de zon onder is, is het 30 min later stikdonker. En dus dat was het ook als we terug in de lodge waren.

We gaan nu eten en terwijl ik typ moet ik nog zoeken naar een 'hotspot' om dit verhaal te uploaden. 

Niet dus, geen internetverbinding hier. Foei. En oh ja, getakt vandaag. 0.5€/L.

60km later staan we dan met onze voeten in het zand te kijken naar een prachtig leeg strand. We verorberen onze onderweg gekochte ananas. Van een klein jongentje langs die gevaarlijke weg gekocht. 8 ananassen voor 20ZAR (nog geen 2€). We mochten ook nog een donatie blad invullen met een vrijwillig bedrag voor een schoolreis naar Durban. Zie, dan wordt ik week zenne, die mensen zijn echt straatarm, hun huisjes, of moet ik zeggen krotten, zijn niet aan te zien. Allé, 20Zar later is mijn geweten dan weer een beetje gerust gesteld. Moge het dienen waar het voor bedoeld was. En zo niet, ach, in die gemeenschap is geen geld verloren.

We vinden op goed geluk een prachtige lodge. De lady off the house spreekt Afrikaans. Dat is nieuw voor ons. We verstaan elkaar echter prima. Beter dan wat we tot nu toe op TV gehoord hebben. We ontzien mekaar natuurlijk wat door traag en duidelijk te spreken. Achter in de tuin, met verplicht zwembad, begint het park waar je zo kan in wandelen. Er zijn olifanten, zebra's, antilopen en luipaarden te vinden. Hmmm, die laatste mag achter de hoge hekken blijven. Alle huizen hier hebben dat hier omwille van de wilde dieren. Spannend.

Net als ik dit schrijf scheert er een nachtaapje voorbij, wat dat ook mag zijn. De honden van het huis zetten prompt de achtervolging in. In Afrika ga je je niet snel vervelen.

s' Middags een pizza'tje gaan verorberen (28ZAR). En ik was er thuis. Ja, ja, onze Belgische bieren kennen ze hier hoor ! Stella was er ook. Moest ik toch vastleggen nietwaar ?

Krokodillen hebben we niet gezien, maar nijlpaarden zat. Ook vechtende. Verder een scala aan watervogels maar zonder tele is het maar niks op foto. Hoe dan ook, we hebben genoten, hebben een zonneslag en zitten blij,  voldaan en moe nu dit verhaal te schrijven. 

Geen internet verbinding hier maar internet café hebben we plenty gezien. Dus straks of morgen de draad op met dit verhaal.

Morgen plannen we een beetje luieren aan het zwembad en s' avonds gaan we op schildpadden trek safari. Het is nu leg seizoen dus willen we dat ook wel eens meemaken. Het is wel een nacht gebeuren. Meer later.

Om 18.00 komt men ons ophalen voor de lodge 'Avalone' met zo'n safari jeep. Van service gesproken. We rijden noordwaarts langs de kust door een wildpark waar het weer niet opkon  van de beestjes. Spijtig genoeg dikwijls te ver en al te donker om nog redelijke foto's te trekken. Ge moet ons dus maar geloven als we zeggen dat we neushoors (witte, vlakbij de jeep), tal van soorten antilopen, wilde beesten (Gnoe's), Red duiker, zagen. Ook vogels natuurlijk. Op de terugweg nog meer maar dat leest u later.

Na zo'n 25km is er korte stop om de banden van de jeep af te laten. Dat moet zo om op het strand te kunnen rijden. Wat dan volgt is beter dan een dagje pretpark. Die Ranger scheert als een pijl uit een boog over het strand. Daarbij gaat de jeep vervaarlijk zeilen en slingeren. Niks om ons ongerust over te maken verteld de man ons maar helemaal zijn we dat niet. We moeten echter zo'n 20km overbruggen en dan komen we in de zone waar de schildpaddentrek zich voor doet.

Aan het einde van het traject (niemand mag daar verder, natuurzone zonder toegang voor mensen) nog niets gezien. Dan maar picnicken want dat is inbegrepen. Gezellig hoor, zo in het donker aan de Indische oceaan. En het wordt nog beter als we toch nog zo'n 2 km tevoet verder gaan met enkel de sterren als licht (geen maan). Maar niks. Geen geluk voor deze dag.

Op de terugweg na goed een 10km gaan plots de lichten van de jeep uit. We bollen nog wat uit en dan verdwijnt de ranger in het donker. Heel af en toe een flits van zijn lamp om, jawel, een vers spoor te volgen. Wat later komt de man terug met het goede nieuws dat er eentje gaat beginnen. Onderweg en bij het dier aangekomen mag er absoluut geen licht of flashes gemaakt worden om de schildpad, een loggerhead,  niet af te schrikken. Later kan dat wel eens ze gaat leggen want dan is ze in een trance die niet tegen te houden is.

De ranger legt een flauw ledlampje aan de achterkant van het dier zodat we het graaf werk kunnen volgen. Gelukkig voor de filmcamera voldoende licht om dit gebeuren te kunnen vastleggen. Alle fotografen blijven op hun honger, nog even. Het is mooi om zien hoe ze met haar achterflippers het zand opschept. Net zoals wij dat zouden doen met de hand. Ze vormt dus een schopje. Legt dat hoopje aan de kant. Wanneer de andere flipper gaat schoppen kegelt ze dat vorige hoopje weg. Vliegt best wel zo'n 2 meter weg. Eens de put diep genoeg (de volle lengte van de flipper) begint ze te leggen. 4 à 5 eitjes per keer en in totaal zo'n 100 à 120. 2 weken later doet ze dat nog eens enz. Uiteindelijk legt deze schildpad per seizoen een duizendtal eitjes. 

Van het leggen zelf zien we niets want ze sluit de put met haar schild af. In documentaires graaft met een put uit om dit te kunnen filmen maar 'gelukkig' gaan ze zover niet voor toeristen. Nu ze met haar contracties bezig is mag er gefotografeert worden maar matig. Vandaar slechts enkele foto's. Nog lang voor ze gedaan heeft laten we haar in vrede haar werk afmaken.

Wij dolblij natuurlijk want het heeft wel iets als je erover nadenkt. Van die duizend kleintjes blijft er met wat geluk 1 in leven. Je mag ze ook absoluut niet helpen naar het water eens ze uitkomen want dan vinden ze hun strand nooit meer terug. Jawel, ook schildpadden komen terug naar hun paaigrond. Toch een wonder dat in dat eitje alle informatie zit die nodig is om dat jong zo'n 5 à 6 jaar later hetzelfde te laten doen dan moeder nu. Te meer, ze groeien op zonder ouders.

We vatten blij en voldaan de terugweg aan. Maar het avontuur is absoluut nog niet voorbij, integendeel. 2 grote lampen speuren de kanten af en we zien nu nog veel meer dieren dan op de heenweg. Blijkbaar leven de dieren 's nachts en houden ze zich schuil overdag. Zo komen we eenzame nijlpaarden tegen vele km verwijderd van water. We leren dat ze eigenlijk alleen gras eten en daarvoor zo'n 35km afleggen per nacht. Overdag in het water is enkel om te rusten en af te koelen. 

Nou, het gaat vooruit hoor. Meest opvallend is dat onze gekozen naam nu op het schip prijkt. En dat doet je wat. Het is geen naam meer op papier. We popelen al om hem te bezegelen met de doop.

Verder zijn de stripes aangebracht, de winches staan erop en allerhande apparatuur begint te verschijnen al moet nog heel wat aangesloten worden. De spuitgast gaat morgen de laatste loodjes leggen. Dan kan dat spul in het WE uitharden. Enz, enz...

Het lijkt allemaal nog wat onsamenhangend voor mij maar de ploegbaas verzekerd me dat ze op schema zijn en dat alles goed komt. Ik wil maar wat graag de man geloven.

Einde deze week vertrekt Martje terug naar huis en trek ik hier de overal aan. Het zal dan allemaal wel duidelijker gaan worden voor me. 

We hebben het mooie weer in het Noorden achtergelaten. Dus ja, weer regen in Durban. Erg vinden we dat niet want we gaan dit WE eens werk maken van de bunkerlijst (wat mee te nemen aan boord) en tevens de apothekers kit samen te stellen. Dat laatste is hopeloos mislukt in België met 'geen' dank aan Mediport die zo vol waren om ons te helpen. 

Vandaag droog, bewolkt met af en toe zon en aangename temperatuur. Mooie dag om nog een park te bezoeken. Ditmaal met de eigen wagen (allé, huurwagen). Tala Game Reserve is de naam. Game staat hier voor wild toen het vast nog een Game was om ze af te schieten. Dit park is niet groot en privé bezit. Het ligt wel kort bij Durban zodat het een dagtrip blijft.

Plezant zo door een park rijden waar je normaal een 4X4 voor nodig hebt. Gelukkig heeft het een tijd niet geregend anders zou ons Toyota'tje Yaris mooi vast gezeten hebben. Naar de spoiler durf ik niet te gaan  kijken. Die heeft af en toe laten blijken dat hij er nog was. Voor de rest is het rijden in 1st zonder gas te geven. Traag dus. En dat is nodig want we kwamen weer ogen tekort om al de beestjes te spotten en te bekijken.

Nu is het geen kunst meer om dieren te missen. Men koope een grote lap grond (maar dan heel veel grond). Zet er draad rond en importeert dan een hele scale aan dieren. Een beetje Beekse bergen dus. Zonder roofdieren gedijen de beestjes goed en het zal me niet verwonderen dat de eigenaar naar eigen goeddunken mag "oogsten" of laten oogsten voor veel geld. Maar goed, ze leven er vredig, hebben maar weinig bang van voertuigen en wij kunnen ze bewonderen in hun natuurlijk biothoop.

Parken zijn nu eenmaal veredelde dierentuinen geworden. Alles wordt er geregeld. De aantallen zorgvuldig op peil gehouden. De draad errond zorgt ervoor dat het 'wild' niet overgaat tot weer echt wild. Buiten die parken zou hun leven geen cent meer waard zijn. Juist veel centen voor de stropers.

In dat resort staat ook een restaurant. Nou moe, een buffet om u tegen te zeggen. Ik moet toch weer even over de prijs praten want zeg nu zelf, 120ZAR (11€) voor koud en warm buffet (vis en vlees) + dessert buffet en dat zoveel je kan eten is echt een belachelijke prijs voor onze Belgische normen. ZA is echt leuk goedkoop. Gemiddeld deel je de thuisprijzen hier door 2. Het park was 100ZAR. Wordt je ook niet echt arm van en dat voor een hele dag plezier.

Op de terugweg nog even de Indische oceaan opgesnoven. Neen, niet gaan zwemmen. Niet als het gaat schemeren. Bordje hiernaast spreekt boekdelen.

Eerst bezochten we een krokedillen park. Toch wel indrukwekkend die beestjes. Het was maandag en hadden een toffe ranger voor ons alleen. We hebben een uitvoerige uitleg gekregen en de conversatie was interactief. Leuk.  Toen de ranger een krokodil aanporde, ze waren nogal lui, stond ons hart toch even stil. Kunnen die uithalen zeg, en het lawaai, bijna een geweldige blaf, deed ons echt schrikken. Die lievertjes kom je dus best niet tegen en vooral niet op hun staart trappen. Mensen hebben trouwens geen schijn van kans want de slome prehistorische koudbloeden lopen wel tegen 15km/u.

In gevangenschap kunnen ze 140 jaar oud worden. In de natuur is dat zo'n 80 jaar waarbij ze steevast gedood worden door de hyppo !!!. Ik heb het al hoger vermeld, hyppo's zijn 'de' gevaarlijkste dieren hier in Africa. Je zou het ze niet meegeven hé.

Een resem slangen werden ons ook getoond. Ook onder die lievertjes zitten exemplaren waar je liever niet op trapt. Nu vallen er in ZA 'slechts' 2 doden per jaar ten gevolge van slangebeten. Rijden, fietsen of gewoon wandelen in België is gevaarlijker.

Daarna mochten we naar een Zulukamp waar een en ander werd uitgelegd over de levenswijze van deze mensen. Ik heb vooral onthouden dat Zulumannen meerdere vrouwen mogen hebben. Ze moeten echter genoeg koeien hebben want een vrouw kost 11 koeien. Practische mensen hé? Komt ook omdat er meer vrouwen dan mannen zijn. Die laatsten laten zich doden op jacht of in oorlogen. Soldaatje spelen is van alle tijden en werelden.

De show eindigt dan in een trouwritueel (dans) waar mannen de vrouwen proberen te imponeren door zo hard mogelijk op de grond te stampen. Daarbij gaan de benen hoog boven het hoofd. Slecht voor de enkels zo lijkt me. De vrouwen hier hebben van nature al een wipkontje, dat wordt door extra kleding nog extra geaccentueerd. Kwestie van goesting natuurlijk.

Enzo keerden we weer huiswaards met wat meer wetenschap. Weer een mooie dag. Maar voor we helemaal thuis waren nog even de fabriek binnen gewipt om te gaan kijken hoe het is gesteld met 'ons schip'. Nou, de rommel is niet te overzien maar het gaat vooruit. Ik zie instrumentatie toestellen verschijnen en 'wiring' (bedrading). In elk vakje of plaatsje in de boot tref je meerdere zwartjes aan die of aan het schuren, schilderen of polieren zijn. Ruim 20 mensen zijn te spotten in en rond de boot. Het lijkt een mierenhoop. 

Deze Marine World is ook een waterpretpark. Het voelt Disney-achtig aan. Er staat een 'nagemaakt' echt schip dat gestrand is. Chapeau voor de decorbouwers want het lijkt levensecht. In de buik van dit opengescheurd wrak vindt je dan de aquariums. We hebben ooit de aquariums van Monteray Bay (California) bezocht. Dan heb je de grootste en mooiste gezien van de wereld. Maar deze aquariums zijn toch ook wel de moeite. Er zijn verschillende gigantische tanks aanwezig waar de grootste haaien geen claustrofobie hoeven te leiden.

Leuk aan deze aquariums is dat je ook mag duiken met flessen (scuba diving). De aquariums monden buiten uit tot  grote plassen (meertjes) waar duikers te water gelaten worden. Je krijgt dan het vreemde effect dat je beneden in de aquarium soms duikers ziet verschijnen. Grappig.

Ook leuk en hoopgevend zijn de vele klasjes met zwartjes die samen met hun leraar les komen volgen over de oceaan wereld. We kwamen er veel tegen. Je kan dan de ver- be- wondering uit de witte ogen lezen van deze jeugd.

'Onze' schildpad Loggerhead die we eerder eieren hebben zien leggen was er ook. In het water voelt dat beestje, nu ja, beest, zich veel beter en gratieuzer. Ook leerden we van de ranger van gisteren, the crocedile man, dat haaien ook prehistorisch zijn. Wel niet allemaal. De truc zit hem in de kieuwspleten. 7 is prehistorisch, 5 is de moderne haai. 't Is maar dat ge het weet hé.

We zijn ook naar de obligate dolfijnshow gaan kijken maar dat viel tegen. De hoofdarena en dus diep dok was in onderhoud. Het is namelijk nog geen hoogseizoen hier. Vergelijk het met 21 mei bij ons. Het tijdelijk bijbad is dus te ondiep om sprongen toe te laten. Dus het was maar wat flauw gestreel en visjes geven. Nu goed, de beestjes mogen van mij ook vakantie hebben.

Na nog wat wandelen op de 'Golden Mile', die er nu met het goede weer veel vrolijker uitziet,  trekken we naar de Marina. Goed weer betekent hier overigens dat het kwik direct een eind boven de 30°C uitgaat. Daarbij te bedenken dat het heel vochtig is door de warme Indische Golfstroom (23°C) en je hebt een puf-cocktail die je aardig in het zweet zet. Echt lui zweet.

Het drijvend visrestaurant in de marina heeft een dusdanig hoog kwaliteits gehalte dan het in de boekskes bejubeld wordt. Dus wij daarheen. Omdat we de maten en proporties van de maaltijden hier al zo een beetje beginnen te kennen houden we het op 2 voorgerechten. En ook dat was weer te veel. Aan dessert komen we nooit. En het licht echt niet aan de prijs hoor.  18€ later, wijn inbegrepen kunnen we weer geen pap meer zeggen. Je ziet Martje hiernaast met haar 2de 'gangentje'. Pfff. 

Om onze crew gerust te stellen (of net niet) maken we nog een foto sessie van de stand van zaken. Voor niet techneuten, gewoon overslaan.

Het lichtgewicht stuur, hoe kan het anders, staat reeds op zijn plaats. Links van het stuur de Ampére meters van de Solomon motoren. Hier kan je zien of de schroef  stuwt dan wel  genereerd. Boven het stuur de Raymarine en 'gashendels' die eigenlijk joystickjes zijn. 

Volgende foto zijn de houtfineer boys drukdoende het schip de gewenste houtlook te geven. Onze keuze is 'Ahorn' vanwege zijn lichte kleur. Zoals eerder gesteld, de kastjes zijn ook gemaakt van lichtgewicht epoxy sandwich panelen en maken deel uit van de structuur van de boot.

Samen met u hebben wij het ook moeilijk te geloven dat dit schip binnen 2 weken op het water moet liggen. 

Maar als je goed kijkt, dan zie je overal mannetjes en vrouwtjes bezig. Vaak in de kleinste en onmogelijke plaatsten zitten mensen te schuren, plamuren, te plakken en te schilderen.

2 foto's van het gangpad richting WC die er nog niet staat en richting slaapkamer. Waar de stofzuigerdarmen liggen komen wij later te liggen. Met heel veel fantasie voor te stellen.

Say "Chees". Ja hoor, prompt gaan ze poseren. Dat Zulu volk is echt super vriendelijk. Of zijn zij de gelukkigen die een job hebben. We hebben onderweg ook heel wat armoede gezien en 'bidonville' wijken waar wij onze hond nog niet willen laten wonen. Schrijnende tegenstellingen kom je hier wel tegen. 

Je ziet 3 mensen die de badkamer aan het polieren zijn. Nadat er min 4 tot 6 lagen 2 componenten lak is gespoten wordt die weer glad geschuurd met het fijnste schuurpapier om dan gepoliert te worden. Zodoende verdwijnt  het sinaasappel effect van het spuiten en wordt het oppervlak werkelijk spiegelglad. Het is wel een tijdrovend proces. 

Daar achter in de punt, niet goed te zien, zitten nog eens 2 mensen te schuren en te plamuren. 

De hardtop bimini is uit de mal. Hij weegt 100kg minder dan zijn afgekeurde voorganger. Met zijn 75kg nu kom ik hem makkelijk opheffen aan een kant. Pas op, het is een hele oppervlakte en hij is 4cm dik. Sandwich natuurlijk.

Bij het verlaten van de fabriek bleek verderop een andere fabiek in lichterlaaien te staan. Dit is een nachtmerry die ik niet mag dromen. Naast 'onze' boot staat ook de mal van de Fastcat 435. In de grote hal waar onze boot nu wordt afgewerkt zijn nog een 4 tal andere bootbouwers aanwezig. 

Zelf 10tallen jaren ben ik brandweerman geweest uit hoofde van mijn beroep als shiftman in een kerncentrale. Vele lessen hebben we gekregen over brandpreventie. Gevaarlijke producten elders stokeren, compartimentering, blusinstallaties, opleiding personeel, goedgekeurde electrische installatie en inspecties, en ga zo maar door. Van dat alles is weinig te merken in deze fabriekshal. Een brandweerkeuring zoals dat in België of Nederland gebeurt zou hier vast de fabriek doen stilvallen. Wij kwamen her en der vaten tegen met de meest brandbare inhoud die je maar kan indenken.

Dus Gideon, laat die verschrikkelijke foto van hiernaast een waarschuwing zijn. Wij zelf zullen pas echt gerust zijn als hij op water licht. Niet dat een schip dan niet kan uitbranden natuurlijk. De meeste schepen branden uit door electrische fouten. Puntcontacten of slechte verbindingen worden heet en zetten de boel in de fik. Vandaar het belang dikke draden te gebruiken en waar kan alles te solderen.

Trouwens dit is de enige reden waarom we ook een noodvlot aan boord hebben. Ons schip kan niet zinken, het kan wel uitbranden. Vandaar.

In de namiddag zijn we naar Umhlanga Beatch geweest. Dit ligt ietwat ten Noorden van Durban en is zo te zien in volle ontwikkeling. Toeristisch dan. Niet dat je er over de koppen moet lopen, neen, het strand is groot genoeg om je er nog eenzaam te voelen. Zuid Africa heeft dan ook duizenden km strand. Wij in België ocharme 60km.

Eens thuis (Summerhill) wacht ons een domper op deze toch wel weer mooie dag. Hans Skyped ons het slechte nieuws dat Suzan, opstapper 1st etappe en medewerkster van African Cats, haar voet gebroken heeft tijdens een demonstratie tocht op de African Love (hull #2). Meer details hebben we nog niet maar Suzan is out voor minstens 20 weken. 

Tijdens het losgooien van de trossen is Suzan gegrepen door een lus die nog met de wal verbonden was. Daarbij werd haar rechtervoet en been overboord getrokken. Suzan belandde uiteindelijk in de preekstoel vooraan en het is daar dat ze haar linker voet brak. Een deels open beenbreuk. Haar voet bengelde er zowat naast.

Na 1.5 uur operen zaten alle bouten, plaatjes en ijzerdraad op zijn plaats om de voet weer samen te brengen. Minstens 12 weken rust alvorens de revalidatie mag starten. Moet je weten dat Suzans fervente hobby lopen is. Ze had nog maar net heel fier de halve marathon gelopen ergens op de wadden. De naam ontglipt me.

We vinden het super jammer dat Suzan haar eerste oceaan oversteek moet missen. We keken er al zo naar uit deze symphatieke vrouw aan boord te mogen hebben. Het heeft dus niet mogen zijn. Hans haar man komt nog steeds met ons mee al zal de definitieve beslissing pas later vallen nadat Suzan weer thuis is.

Wil je haar steunen dan kan dat met een mailtje op dit adres. Op de foto hiernaast ziet u links Suzan en rechts mijn vrouwke Martje. Snel beterschap gewenst Suzan.

Het weer is solidair met ons vandaag. Grijs, bewolkt en fris. Het verhaal van Suzan zit diep onder de huid.  In Durban is er een Italiaans restaurant op de 32ste verdieping dat ronddraait. Dat lijkt nog een mooie afsluiter want voor Martje zit het er bijna op.

Dus wij daarheen. Tjonge wat een snelle lift was dat zeg. Onze oren kraakten. Het uitzicht was verbluffend. We hebben 1 toer gemaakt op 2 uur. Normaal is het een toer per uur maar we zaten er helemaal alleen en dus zal hij op spaarstand gestaan hebben. Geen nood, we hadden tijd en echte verdere plannen waren er niet.

Merk op dat Durban de grootste haven van ZA is. Nou, niet te vergelijken met Antwerpen of Rotterdam natuurlijk. Wel zie je op de foto veel wagen traffic. Dat komt omdat zowat alle EU merken hun wagens met rechts stuur hier in ZA laten bouwen. Er is dus een grote auto industrie aanwezig. Ook zagen we het oude hoekige Golfje van VW hier spikslinternieuw over de straat bollen. De oude mallen van de EU worden hier dus blijkbaar nog even doorgebruikt. Was met de VW kever ook zo in Brazilië of was het Mexico. Ben het kwijt.

Of toch, na het zien van de stad vanuit de hoogte wisten we waar naar toe om het stadhuis te bezoeken. Een exacte copie van het stadhuis van Belfast. Geen wonder dus dat Durban hoofdzakelijk Engels sprekend is.

We zijn dan meteen nog wat doorgelopen naar het Victoriaanse station. We kwamen pardoes terecht op een zeer grote markt waar wij de enige blanken bleken te zijn.  Best OK hoor, alleen maar vriendelijke knikkende mensen die zich om de haverklap nog exuseren als ze denken in uw weg gelopen te hebben. Neen, we waren er helemaal gerust op. Wat verdraagzaamheid betreft kunnen we hier nog iets leren. Het moet ook gezegt dat er vanuit deze bevolking ook geen agressie uit gaat wat bij ons in België wel eens het geval durft te zijn.

Opgelet, criminaliteit bestaat hier vast ook. Dat bewijst de vele prikkeldraad en electrische omheiningen rond alle ondernemingen en villa's. Dat laatste vast van blanken. Maar we moeten eerlijk bekennen  dat we ons nooit een moment onveilig gevoeld te hebben.

Zuid Afrika, voor zover we het bezocht hebben, is de moeite waard. Cape Town, waar ik later nog kom ,blijkt nog fantastischer te zijn.  Ik kijk er al naar uit. Wie zei ooit, 'Afrika zien en je komt terug', hij of zij zou best wel eens gelijk kunnen hebben. 

Maar eerst Gideon ophalen op de luchthaven. Hij wordt de volgende maand mijn partner, nou, brave man hoor maar wat begin ik ermee. Gelukkig wel goed gezelschap. Daar moet ik het dan maar mee doen. Oh, neen, geen compassie met mij hoor, dit heb ik zelf gecreëerd. Dit is mijn avontuur en daar moet je dan maar een prijs voor betalen. Het is voor Martje minstens even erg. Zij kies nu even voor haar ouders die haar ook nodig hebben. Zeer nobel is dat. Trouwens ik heb toch mijn bezigheid. De tijd zal vliegen, je zult zien.

Met Gideon recht naar de fabriek of wat had je gedacht. De patron wil een en ander checken en zelf zien. Martje wil ook afscheid nemen van de medewerkers daar. Ongemeen vriendelijk zijn ze allemaal. Echt allemaal. t'Jonge, wij kunnen er veel van leren. Sociaal zijn heeft hier een heel andere dimentie.

Verder de boot gecheckt. Er verschijnt meer en meer apparatuur. Het lijkt plots allemaal wel sneller te gaan. Begrijpelijk, dat schuren, plamuren, schilderen en polieren is de meest tijdrovende bezigheid. Assembleren gaat daarna veel vlugger en geeft zichtbaar 'schijnbaar' meer resultaat.

Daarna terug naar de lodge. Gideon is uitgeteld na de lange vlucht. Wij gaan nog even languit relaxen aan het zwembad met een plons in deze. Alles op een rijtje zetten noemen ze dat. Het doet wat onwezelijk aan, dat nakende afscheid. Zo van, ik wil het niet weten, weet je wel.

Maar we ontkomen er niet aan natuurlijk. Gideon slaagt erin het afscheid zo kort te houden tussen ons dat de tranenvloet geen kans krijgt te ontwikkelen. Dat doet hij door op een verboden plaats te parkeren aan de luchthaven en mij snel de sleutels te geven. Je vliegt daar namelijk onmiddelijk weg van de bewakers. Een natte zoute kus is wat ik me nog herinner. En weg was ze.

's Avonds blijf ik wat verweest en eigenlijk ook verdoofd achter. Het dringt nog niet echt tot me door. De impakt van 2 maanden weg is zo onwezelijk dat ik het niet begrijp of niet wil begrijpen. Ik kan uiteindelijk maar slecht slaap vatten. Te veel muisenissen in mijn hoofd.

Deze jongen terug in overal, onderaan de ladder. De meestergast blijft baas natuurlijk. Je wil vooral niet teveel bazen op de werkvloer. Ik moet er natuurlijk wat inkomen. Waar moet je aan beginnen. In wat heb je competenties. Yes, batterijen lijkt en goede start. 12 Solomon batterijen (144V) voor de electrische motoren moeten erin en aangesloten alsook 6 home batterijen (12V). Daar ben je mee zoet want alle dikke verbindingskabels moeten zelf gefabriseert worden.

Ik heb het eigenlijk best naar mijn zin. 1 ik kan even vergeten wat er allemaal gebeurt, 2 ik leer de boot kennen, 3 ik leer toffe medewerkers kennen waar kennis kan mee gedeeld worden. Niks mis dus, met dat werkplunje. Komt daarbij dat de werknemers het bijzonder vinden dat de eigenaar mee komt werken. Het motivert hen nog meer.

Gideon heeft een Holandse kerel gaan afhalen. Hij blijft zich een weekje bezig houden met ons Capi systeem. PRESSCAPI2ENG070306.pdf U weet wel 1 kabelring door de boot en een computer om alle verbruikers aan te sturen. Simpel te plaatsen, veel lichter dan andere systemen en volledig te automatiseren. Neem daar bij dat alles LED licht is, ook de navigatielichten, dan zijn de stromen flink onder controle.

Ik klein manneke heb daar toch mijn klappeke kunnen doen. Ze vonden het best wel aardig wat wij aan het doen zijn. Weet je, dat soort volk is eigenlijk heel gewoon in de omgang. Niks stoef of blazé. Het zijn vooral de 'Nouveau riche' die zo'n vreselijke dikke nekken kunnen hebben. Het eten was lekker, of wat had je gedacht. Dus al bij al, ik kende tenslotte niemand, was het een fijne avond.

Vandaag  terug op het werk. Zo zal ik het dan maar noemen. Mijn dag van gisteren is een beetje verloren gegaan want ik kreeg zelf een ingeving i.v.m. de batterijen. Ik ga niet uitwijden maar het bracht wat rework met zich mee. Wel een mooi verbetering ook.

Uit Nederland kwam ook een kracht bij voor het Capi systeem maar die heeft ruim een halve dag staan draaien omdat hij niet gevoed werd met informatie. 't Ja zonder plan van wat waar komt kan de man ook niet verder.

En dat is zowat het verhaal in gans de fabriek. Er gaat veel manpower verloren in de wanorde. Heel wat mensen, inclusief ikzelf verliezen enorm veel tijd in steeds weer zoeken naar het gereedschap of onderdelen. Geen enkele set gereedschap is compleet en niemand weet waar het heen is. Er is ook helemaal geen beheersysteem. 

Maar goed, ik geef toe dat ik dat door een kerncentrale bril zie en dat de normen hier in dit land anders zijn. Werkkrachten zijn blijkbaar zo goedkoop dat een halve dag onefficiëntie er niet toe doet. Wel vertraagd het de planning en eerlijk gezegt denk ik niet dat we tijdig gaan klaar zijn.

Wat ook spijtig is, is het feit dat er veel 'rework' is. Soms zijn dingen klaar en af maar worden ze weer beschadigd waardoor er weer herspoten moet worden ofzo. Zo blijf je bezig natuurlijk. 

Gelukkig is het consept African Fastcat 435 sterk genoeg om bovenstaande te overstijgen. Het hoeft niet de zorg van de klant  te zijn hoe er gebouwd word zolang het eindresultaat maar aan de verwachtingen voldoet. 

Zelf heb ik tal van firma's geauditeerd. Misschien verkeerd van mij om alle goede voorbeelden te willen invoeren als men daar nog niet klaar voor is. Ben wel blij zelf aanwezig te zijn in een belangrijke faze van afwerking. Nu alle apparatuur geïnstalleerd wordt is het van belang dat daar de grootste zorg aan besteed wordt en vooral dat ikzelf goed weet wat waar zit en hoe het ineensteekt. Zal zeker later ingeval van problemen van pas komen.

Ben ook te voet naar de fabriek (6km) geweest wat mij ginder ten sterkste af geraden werd. Als je al geen geld bij hebt gaan ze zelfs voor de kleren. Dan sta je daar in je flikker wel voor aap.

Ook terug gegaan te voet en niets dan vriendelijk groetende mensen gezien. Zal allemaal wel kloppen die verhalen in bepaalde regio's maar hier heb ik me geen seconde onveilig gevoeld.

Of toch, woensdag de 13de is 's nachts het special vervoer aangevraagd. Met zo'n ding van 8 meter breed heb je wel wat vergunningen nodig voor je ermee de baan op mag. Het is best wel een eindje tot de dokken (20km) en gaat over autostrades. Man, man, kijk ik daar naar uit zeg. Een boot hoort op water te zijn. Niet?

Ondertussen ben ik zowat boord elektrieker. Even een technische uitleg. Overslaan niet techneuten.

We hebben 6 X 12V huisbatterijen (125Ah). Deze worden geladen door, 1 windmolen, 8 X zonnepanelen, 4Kw Mastervolt die ook omgekeerd werkt en 220AC maakt. DC/DC omvormer die 144V naar 12V  omzet. Dit laatste maakt het mogelijk de huisbatterijen op te laden met het 144V systeem.

Het 144V systeem (12 X 12V/125Ah) voor de Solomon aandrijving wordt geladen door, de schroeven in generator modus, de 9kW Panda 144V generator, de 220AC/144DC walstroomlader, de DC/DC 12V/144V omvormer. Dit laatste maakt het mogelijk bij langdurig 'parkeren' dat de 144V batterijpak door de windgenerator of zonnepanelen in druppellading gehouden kunnen worden.

220V AC systeem, gevoedt door de wal, of door de 4kW mastervolt die zijn bron heeft uit de 12V huisbatterijen. Deze Mastervolt maakt het ook mogelijk bij beperkte walstroom het verschil aan te vullen uit de huisbatterijen.

Voor de 12V verbruikers  hebben we het Capi systeem.  Gaaf is dit zeg. 1 kabel door het hele schip door en met een CPU stuur je alles, tot dimmen toe.

Kunnen jullie nog volgen? Het weze een troost, ik heb er ook een hele boterham aan. Echt alle mogelijke combinaties zijn mogelijk. Waanzinnig. Ik ben zolang kontrolezaal operator geweest in een kerncentrale. Wel op mijn oude dag zal ik me in 'onze' kontrole kamer redelijk thuis voelen.

Pas op, nu heb ik nog maar de elektrische verdeelnetten uitgelegd !!! Wacht als ik aan de navigatie toestellen begin en andere instrumentatie. Eerst zelf leren voor ik onzin uitkraam.

Anderzijds komt mijn vrees uit dat het schip (voor de Nederlanders) en de boot (voor de Belgen) niet tijdig klaar zal zijn. De te waterlating is opgeschoven naar 18 december. Betekend ook dat Gideon op die dag vertrekt wegens andere verplichtingen in de US. Betekend weerom dat ik de gehuurde skipper van Durban af nodig heb. En ja, u raad het al, daar is een meerprijs aan verbonden.

Wel ik was ronduit 'pissed off' zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen. Telkens door omstandigheden die niet door mij veroorzaakt worden gaat wel mijn kassa rinkelen.  Het moet van mijn smoeltje af te lezen  geweest zijn want Gideon heeft na nog wat afpingelen de rekening op zich genomen. 

Nu maar hopen dat we op 22 dec kunnen vertrekken. Het zal dan een echte race zijn want er start er eentje van Cape Town naar St Helena. We schrijven ons niet in maar willen wel graag vertrekken op de zelfde dag om te zien wat wij ervan bakken. Meer later mocht dat zich voordoen.

Onze race stopt niet bij St Helena, neen, hij gaat door tot Punta Cana (Dom Rep) waar op 25 jan mijn vrouwtje op me wacht.  Elke dag later daar is een dag zeilvakantie minder voor haar. We kunnen namelijk aan het eind niet opschuiven omdat  met de andere bezoekers en crew alles vastligd.  Dat feit doet mijn humeur ook weer geen goed. Vooral omdat Gideon zich helemaal geen zorgen maakt op wat dagen later vertrekken.  Het is niet zijn vakantie die inkort natuurlijk. We zijn niet alleen die vakantie dagen zien opgaan in rook. Ook de arbeiders in de fabriek, die normaal in vakantie gaan op 15 dec, zien hun vrije dagen in gevaar komen. En je voelt het, de spanning stijgt.

En hoe gaat het dan met de catamaran zal ik maar zeggen, wel het gaat hard, er gebeurd nu plots veel en de puzzel begint een gezicht te krijgen.  De ramen en patrijspoorten zitten erin. De deurtjes  in de kasten. De plafonds zijn (bijna) klaar. De electra, mijn  onderdeel want de voorziene electrieker is niet komen opdagen, vlot ook.  De grove structuren zijn klaar, het is nu vooral prutsen met de kleine dingen zoals aansluiten allerhande instrumentatie en spotjes waar helaas ook veel tijd in kruipt.

't Ja, ik ben in verlof heet dat dan. 's Avonds is mijn pijp uit en alles doet zeer want je moet telkens weer op die plaatsen zijn waar en hond nog niet wil zijn. De patron en zijn meestergast zie je haast ook nauwelijks op de boot. Die hebben andere belangrijke dingen te doen heet dat dan. Ach die boot komt heus wel klaar hoor, tuurlijk wel. Mag ik  even een mindere dag hebben en mijn humeur onder nul laten komen. Ben ook maar een mens.

Ik schreef het al eerder, onthaasten, wat is dat ???????

Het schip ziet er niet uit. Een gigantische hoop rommel. We zijn nu echt overal mee bezig. Weer geen foto's maar morgen ga ik die rommel toch even fotograferen en dan begrijp je misschien waarom ik dat dipje had.

Tussen al die rommel gaat het echter toch vooruit. En zoals voorspeld zal daar straks opeens een 'bijna' afgewerkte boot onder het puin verschijnen. Het gaat zo bij alle boten naar het schijnt, alleen ik ken dat fenomeen niet en heel even bekroop me daar  een paniek van 'dat komt nooit goed'.

Morgen weer aan de slag.  Later tijd zat om te recupereren. Nu eerst even doorgaan en een boot te water laten op 18 december.  Kijk ik daar naar uit zeg, daar heb ik geen woorden voor. Enheu .... mocht het wat later zijn, ook goed hoor.

Vandaag 'Zondag' tot 9.30 gewerkt. En ja hoor, de meestergast en de patron zijn ook wakker geschoten en steken 'eindelijk' ook eens een handje toe op de boot zelf. Alhoewel ik denk, ruim te laat jongens, doet me het een plezier dat ik er nu niet meer alleen voor sta. Die indruk had ik daarvoor wel.

Vandaag werd de watermaker aangesloten (door Gideon) en Steven de meestergast is in het Panda (generator) compartiment gedoken en is er bijna niet meer uitgekomen.

En ik, 't ja, electra en nog eens electra. Plenty van dat spul in deze boot. Ik heb de laatste hand gelegd aan het Solomon systeem (electrische aandrijving). Morgen koppelen we de assen even af (die mogen niet droog draaien) en gaan we de electromotoren eens uittesten. Als dat maar goed komt. Iets opblazen, neen, daar mag ik niet aan denken.

De radio doet het ondertussen ook en dat maakt het een pak gezelliger zo met muziek werken. De LED verlichting is ook bijna rond.

Er is vandaag weer best veel gebeurt. Vooral veel techniek. Maar ho ho, er moet nog veel gebeuren hoor.

Niet dat je dat zou merken aan de foto's natuurlijk.

Nu goed, het gaat vooruit al pin ik me al lang niet meer vast op een vertrek datum. Als het nog dit jaar is zal ik een tevreden man zijn.

Kijk, dat is wat Zuid Afrika met me doet, ik ga berusten en trek het me langzamerhand niet meer zo aan. En dat moet ook zo want al het andere is vechten tegen de bierkaai.

Het zal duren wat het nodig heeft om deze boot vertrek klaar te hebben. Het mag echter duidelijk zijn (zie foto's) dat er toch vooruitgang is. Even opsommen,

De kurkvloer ligt, de ramen staan erin, de hardtop bimini staat bijna, de tent eromheen wordt gemaakt, de trampoline staat gespannen, heel wat electra staat weer een stuk verder in zoverre dat alle systemen min of meer werken, er wordt de laatste hand gelegd aan de generator, enz, enz.

Mini mijlpaaltje is het feit dat ook de Solomon motoren hebben gedraaid. Aan stuurboord alles OK, aan bakboord enkel één richting. Dus daar is dus nog wat werk.

Verder is ook Hans gearriveerd, opstapper 1ste etappe, je weet wel, echtgenoot van de onfortuinlijke Suzan die haar enkel brak op de laatste nipper, wel Hans heeft al flinke blaren (open) op de handen van het opspannen van de trampoline.

Ja zo gaat dat bij African Cats, de deuren staan wijd open in de fabiek en iedereen is welkom om een handje toe te steken. Maak echt niet uit of je klant bent of wat dan ook.

Gideon blijft een week langer en de te waterlating is met een dag uitgesteld. Het wordt dinsdag heel vroeg. Diezelfde dag gaat de mast erop en er is sprake van een proefvaart in de namiddag. That will be the day ....

En verder gaan we na de werkdag steeds heerlijk eten. En dat kan goed hier in SA. Hoge kwaliteit en prijswaardig. Je begrijpt dan ook best dat wat ik nu doe, de website updaten om 23.30 een hele opoffering is, dat terwijl het bed me zo roept.

Het begon anders niet zo goed hoor. Met de wetenschap dat je om 03.00 u moet opstaan is bij mij de kans verkeken op een goede nachtrust. Dus maar niet te vroeg in bed (24.00u) maar niet tegenstaande dat toch nog 2 uur liggen woelen.

Dan gaat die wekker toch eindelijk af. Met een verdoofde kop begint een bangelijk avontuur. Bij de fabriek aangekomen is de vrachtwagen chaufeur al in de weer om de boot uit de hangar te krijgen. Dat lukt dus niet zomaar. Na een uur heen en weer + uitgraven van een berm gaat millimeter gewijs de catamaran toch de deur uit. Het is ondertussen al weer licht geworden.

Maar dan begint het feest. De cat wordt onder zijn kajuit gedragen. De 2 rompen hangen ver buiten de vrachtwagen uit. De speling onder de kielen is slechts 30cm. Bij  de minste oneffenheid in de weg wordt de schommeling van de vrachtwagen daning versterkt naar de volle breedte van de catamaran.

Helemaal gaat mijn hart te keer als de opritten van de autostrades (2 baanvakken) met hun vanrails maar net breed genoeg bliken te zijn om de kielen door te laten. Eén keer gaat het mis en schraapt een roer langs de vanrail met een diepe kras als gevolg maar zonder structurele schade. Gewoon de zoveelste kras op mijn ziel.

Eens in de haven is het even wachten op een mobiele kraan. Je weet wel zo'n ding met oneindig veel wielen en 300 ton draagvermogen. Een peulschil voor deze kraan die op zijn teller 6.1 ton aanwijst als mijn hele leven daar in de lucht hangt.

En toch is het vreemd, eerst dacht ik me niet te kunnen houden en door emotie te overmand te worden om dan daarna naar dit gebeuren te kijken alsof het niet mijn verhaal is. Daar licht hij dan in het water. Ge weet wel, zo'n catamaran van een ander. Mooi, maar niet haalbaar voor ons, en toch...

Iedereen aan boord staat versteld van het acceleratie vermogen van de Solomon electiesche motoren. Wauw, wat is me dat zeg. Je moet je vast houden of je verliest het evenwicht. Zowel bij 'gas' vooruit als bij een stop. En stil, stil, je hoort nauwelijks wat. Vreemd, een boot die vooruit gaat en niks geluid produceerd. We zijn met zijn allen (de halve fabriek vaart mee) in vervoering voor dit fenomeen.

Ook de panda generator laat iedereen in verbazing treden. Ook deze is zo stil dat je niet eens weet of hij nu wel gestart is of niet. En dan moet er nog een luik en een matras overheen.

Niks dan positiefs op deze maiden trip. Het gaat naar een ander dok alwaar de mast geplaatst wordt. Nu worden we een echte zeilboot, welliswaar nog zonder zeilen. Na dit gebeuren gaan we nog net voor donker, en dat moet wel want de navigatie lichten werken nog niet, naar de grote marina voor Durban waar we vlak aan de boulevard als eerste liggen.

En wat licht hij er mooi, zo'n schip van een ander weet je wel. Toch niet die van ons, dat kan toch niet. Droom ik nu of overkomt mij dit werkelijk?

Ik ben nu terug in Summerhill op de kamer en pers uit de laatste krachten de moed om jullie dit verhaal mee te geven en om met mij dit onwezelijk gebeuren te delen.

En daar ligt ze nu hé. We hebben van de marina een extentie van de fabriek gemaakt. Zo'n 12 mensen op de boot elk hun ding aan het doen. Er moet nog zo veel gebeuren. Veel instrumentatie nog, de electrische zaken van de mast, de meubelmakers zijn nog vollop aan het afwerken, enz, enz...

Het geeft wel wat meer moed nu we in de marina liggen. Het decor is er fel op verbeterd. Nadeel is wel de temperatuur. Nou moe, heb ik weer staan zweten. Het was 28 graden maar ook heel vochtig. Gevoelsmatig leek het een eind boven de 30. Nog een gevolg van deze decorswissel is te zien op mijn rug. Die vertoont kreeft alures.

De boot ligt momenteel nog hoog op het water maar dat gaat wel beteren als er zo'n 2 ton aan water, diesel en voedingsmiddelen aan boord komen. Hij zakt 1cm per 350kg. Hij zal met zijn 8 ton volgeladen zo'n 4 ton lichter zijn dan de Inovation (hull #1). We gaan dus vliegen.

Dat laatste zal dan ook nodig zijn want er zal nog voor een 10 dagen werk zijn voor we kunnen vertrekken. Net wel of net niet dit jaar nog. Dat is dan ruim een halve maand later dan eerst gepland was. Betekend dat de eerste 2 weken Carib er gaan bij inschieten tenzij de wind ons zo goed gezind wil zijn dat we het zaakje in 30 dagen gaan afronden.

Maar mooi wordt hij wel wel hoor. Echt prachtig zoals hij daar nu ligt.

Ik zeg altijd wel 'hij' maar moet het niet 'zij' zijn?

's Avonds hebben we dan een beetje gevierd. In het visrestaurant vlak bij de boot. Je ziet het op de eerste foto liggen, dat blauwe ding. Kreeften en garnalen en al wat daar tussenin zit. Lekker was dat zeg. Ze zwemmen nu rond in champagne en witte wijn.

Een van de schrijnwerkers (blanke kerel van 35) is aan zijn laatste opdracht bezig hier in SA. Na onze boot vertrekt hij naar Nieuw Zeeland. Hij wil niet dat zijn kinderen hier opgroeien. Reden, zijn moeder van 56 is enkele maanden geleden vermoord in een roofoverval.

Steven, de foreman van de fabriek en ondertussen ook al een vriend heeft verleden week de schrik van zijn leven gehad. Eigenlijk moet ik zeggen zijn vrouw. Die was met vrienden gaan winkelen in een mall toen een zwarte man hun 3 maanden oude baby uit de kinderwagen nam nadat ze enkele seconden de andere kant uitkeek. De vrouw was zo koel van geest om direct naar de uitgang te lopen waar ze kerel tegenkwam en kon het kind terug afhandig maken. Dader is verdwenen.

En vandaag was het mijn beurt om mijn hart naar 200 te brengen toen we plots een hevig gegil (meerdere) hoorden. Iedereen stormde naar buiten. Boven op de kade nabij dat visrestaurant had een zwarte man een baby uit de kinderwagen gehaald en wou het kindje in het water werpen. Aan zijn lijf hingen de ouders en nog een zusje van 8 ofzo. Omstaanders op de kade reageerden direct. Het kind kon worden gered en de man kon geen kant uit dan van de steile dijk af te lopen in het water niet zo ver van onze boot. Het hele gezelschap van African Cats liep de kerel op de pontons tegemoet en daar stond hij dan in het water ingesloten door mensen aan beide kanten. De politie was er haast direct (een patroule) maar deed niets. Ook later als ze daar al met een dozijn waren deden ze nog niets. Onze jongens hebben hem even half op het ponton getrokken en een strap rond zijn polsen gedaan. Die hebben we plenty in voorraad. Daarna werd hij weer door het water naar de dijk gebracht waar zich bijna een linchpartij voordeed. Ik vermoed de vader en wat vrienden. Ze hebben hem bijna verdronken en flink bijgewerkt. De politie doet dat 'heldhaftig' nog eens over later in de cel maar langer dan een week zal hij niet moeten brommen. Op kidnapping staat in België en Nederland heel wat andere straffen. 

Dit land gaat ten onder aan criminaliteit. Nog even en het is gedaan met Zuid Africa zoals wij dat kennen.  Er is een masale emigratie van blanken aan de gang naar Australië en Nieuw Zeeland. Vooral de vakmannen, intelectuelen en boeren trekken weg. Daardoor wordt het voor de overblijvers steeds moeilijker te handhaven en dit land van totale anarchie te vrijwaren.

Dat dit land uiteindelijk ontwricht is zoals het nu is komt niet door de originele bevolking. Die leefden in harmonie met de natuur en hadden hun eigen stammen oorlogjes wel. Neen, wij blanken moesten het zonodig gaan beschaven of was het de grondstoffen die we wilden hebben. Nu is het totaal ontwricht.

De apartheid is weg en dat is maar goed ook maar nu zien de arme mensen ook hoe goed de blanken het wel hebben en ze willen een deel van de koek. Het zit ze niet in de genen geld te verdienen en te investeren. Een leuk verhaal van onze skipper maakt dit duidellijk. Toen deze mensen vroeger een olifant overmeesterden dan was dat beest veel te groot. Dus deelden ze met naburige stammen in de hoop dat ook zij weer mochten delen wanneer de andere partij er eentje vingen.  Zo werd eigenlijk alles gedeeld. Toen kwam de blanke man. Die wou alles voor zich hebben en hoe meer hij had hoe minder hij ging delen. De lokale bevolking komt het nu dus maar halen vermits men niet wil delen.

Ik hoop vurig dat het goed komt met SA. Het is zo'n mooi land en ik kom niets dan vriendelijke mensen tegen. Des te zwaarder valt de tegenstelling me op.

't Ja, en de boot, alle dagen weer wat verder afgewerkt maar nog een lange weg te gaan. Ik heb 3 huizen gebouwd, zelf gebouwd maar wat er in een schip allemaal zit hou je niet voor mogelijk. Vooral niet in dit schip dat een en al electra is. Gideon zegt eind volgende week zijn we weg !!! het zal me benieuwen. Hij is morgen weg, dus kunnen we niet meer uithalen naar hem. De klant, het crewlid en de foreman zullen het nu maar verder moeten doen.

Vreemd verhaal een African Cat kopen. Het avontuur begint al nog voor je aan het varen bent. Even wennen maar uiteindelijk leuk en leerrijk. Gaat later zeker van pas komen.  Ik ken deze cat al van voor tot achter.

Het hoort bij het leven, je moet eerst lijden alvorens je echt kan genieten. Dat laatste houd me gaande.

Hans opstapper eerste etappe en echtgenoot van de onvoortuinlijke Suzan die haar enkel brak keert huiswaarts. De vertraging van de afwerking van de boot legt danig een hypotheek op zijn werkschema thuis dat het niet meer houdbaar is.

Er blijft van mijn eerste crew nu niet meer over. Allan de skipper die ter vervanging van Suzan kwam, wel die heb ik nog. Hij wordt er ook voor betaald. Leuke man overigens met veel humor en een pak ervaring.

De vakantie in de Carib wordt hier opgepeuzeld door de vertragingen. Dus Martje ziet haar vakantie krimpen alsook ons samenzijn. Dus gooien we het maar over een andere boeg en proberen Martje de eerste etappe (Zuid Atlantische) te laten meedoen. Zo zijn we weer samen  en is een derde man (vrouw) aanwezig.  Onze 2 laatste weken Carib met Davy & Peri proberen we nog te halen.

Het mooie aan dit verhaal is dat we plots meer ademruimte hebben en dat een vertrek binnen 2 weken echt een haalbare kaart is geworden. Want  laat het duidelijk zijn, het gaat vooruit.

Vandaag staan het grootzeil en de genua erop. Er waren met momenten 20 mensen aan boord. 10 op dek en 10 onder. Die laatste waren niet te benijden want het was loei heet vandaag. Blauwe lucht 30 graden en gevoelstemperatuur 37 graden. Niet te doen.

Ik heb geen klop gedaan vandaag. Hans wegbrengen naar het vliegveld in een airco wagen was een goed exuus. En hier sta ik nu, gans alleen. Gelukkig mag ik met de familie hier op Summerhill kerst mee vieren. Christine moet vast kompassie gekregen hebben.

Ik zou liegen, toen iedereen weg was heb ik nog 2 ventilatoren gemonteerd. Het zweet gutste van mijn lijf.

Naast ons meerde een Nederlander aan met Britse vlag en komende van Texas. Ja, je kan het zo gek niet bedenken. Na een babel blijkt de man helemaal thuis te zijn in Emailen per SSB. Dus hebben we het plan aangevat morgen een antenne in de mast te trekken en te proberen te Emailen. Ben benieuwd wat dat gaat geven.

De airco op de kamer draait nu ook. Doe ik anders nooit. Te veel kabaal en te droge lucht. Maar nu, nu is alles me lief als het maar wat koeler en droger is.

Ik weet het, jullie thuis zitten vast te denken waar klaagt die nu weer over. Jullie willen vast ruilen wat klimaat betreft. Maar geloof me, wat we vandaag over ons heen kregen heb ik thuis in de warmste zomerdag nog nooit meegemaakt. En 'trop' is 'trop' (voor de Nederlanders, een beroemde uitspraak van een gekindnapte minister, teveel is teveel)

Ik tracteer me voor het eerst in 4 weken op een dagje uitslapen. De wekker krijgt verlof. Ik heb de boot voor mij alleen de volgende 2 dagen. Als de temperatuur zich wat gedraagt kan ik misschien nog wat electra afwerken. Nota bene, de electrieker heeft zich al 2 dagen niet laten zien en is niet te bereiken. I love SA.

En voor de trouwe lezers, een prettig kestfeest gewenst.

Heel veel te vertellen heb ik ook niet. Reeds 2 dagen is de boot voor mij alleen. Vandaag heb ik de draden die uit de mast komen naar binnen geleid. Het zijn er nogal wat. Navigatie top licht, ankerlicht, stoomlicht, zoeklicht, dekverlichting, windgenerator, radar, VHF antenne, TV/Radio antenne en nog een aantal draden waar niets op staat en waarvan ik nu nog niet weet waar ze voor dienen. Plezant jobje zo in de stralende zon in een staal blauwe hemel. Nog efkes en ik val niet meer op bij de lokale bevolking.

Verder wil het Airmail gebeuren niet van de grond komen. Vooral de antenne tuner baart me zorgen. Die hoort te klikken als hij power krijgt en als je gaat zenden maar hij blijft muisstil. Iron Lady (zie verhalen zeilen) ligt hier ook en de man blijkt specialist te zijn in dat soort dingen. Ik ga ze morgen eens opzoeken.

Het yachties gebeuren bevalt me wel. Eén grote familie die elkaar helpt waar nodig. Er zijn hier 8 solozeilers. De jongste 58 de oudste 74. Ze zeggen dat je jonger wordt als je gaat zeilen, misschien toch waar want de kerels die ik al tegen kwam zien er kranig, mager en bruin uit. Wat ze gemeen hebben zijn hun fonkelende ogen en blije gemoed. Dus toch de juiste hobby gekozen.

En al die yachties die je hier ontmoet zijn wereldzeilers. Mensen hier kopen geen boot zoals Nederlanders of Belgen dat doen. De mogelijkheden hier zijn vrij beperkt om te zeilen. Alle dagen even op de oceaan en dan terug komen is ook geen big fun. Voor de rest is zeilen hier altijd een beetje link. Het weer kan op 1 uur omslaan en dan is de oceaan een kokende massa. Dus zie je hier in de marina alleen kleine bootjes die meer voor de visserij bedoeld zijn. De grotere boten zijn de wereldzeilers. En Monaco toestanden zie je al helemaal niet.

Bovenstaande zijn  de opvallenste dingen maar er gebeurd meer naruurlijk. Leuk is het om koele drank te hebben en kom je in beide rompen dan stap je zowaar in een ijskast. Ze hadden de thermostaat op 16 graden gezet. Het is op de boot nu koeler met alles dicht dan open.

Gisteren ook een lange babel gehad met de skipper i.v.m. planning enzo. Als we de eerste week van januari kunnen vertrekken halen we (misschien) de crewwissel op Punta Cana. Vertrekken we half januari dan gaan we rechtstreeks naar EU via Kaap Verde of Azoren.

Het is dus wat met het uitlijnen van de crew wanneer het plan steeds veranderd. Bovendien zitten we hier met het juiste "Weather Window" dat nodig is om de kaap te kunnen ronden. Een hele hoop wereldzeilers zijn samen met ons aan het wachten op zo'n tijdstip. Zal zelfs al niet meer voor dit jaar zijn.

Gisteren was het weer bloedheet. Dan is het werkritme bijzonder laag. Ik kan ze dat niet kwalijk nemen want zelf kom ik niet aan werken toe. Ik zit in de marina maar wat bitter lemons te sippen. Zo rond 17.00 koelt het dan wat af. De werkers zijn dan naar huis en ik heb de boot voor mezelf. Tijd dus voor wat kleine klusjes.

Voor oudejaar heb ik me ingeschreven voor een BBQ in de marina. Ik zal tevens voor het eerst op het schip slapen. Ben niet van plan zo laat in de nacht nog naar Pinetown te rijden. Er zijn trouwens frequent wegblokades voor drank kontrole opgesteld. We gaan het dus niet uitdagen.

En dan de planning, vermoedelijk zullen we vertrekken zo rond 15 januari. De Carib horen er dan niet meer bij. We gaan rechtstreeks naar de EU varen over de Cabo Verde en de Azoren. Het wordt weer een hele klus om de crew uitgelijnt te krijgen.

Eén ding heb ik geleerd, plannen maken en zeilen zijn een slecht huwelijk. Ergens 'moeten' zijn (zoals ik voor 1 april terug werken) is helemaal uit den boze. We zullen dus maar wat graag op pensioen gaan zodat 'tijd' voor ons niet meer uitmaakt. Scheelt een hoop stress.