Februari  hé, dèja, reeds, al ..... Wie had dat kunnen denken. Nog steeds niet vertrokken.

60 dagen heb ik zowat nodig om België te bereiken. De eerste dag daarvan is reeds opgesoupeerd. Enig zicht op het werkelijke vertrek heb ik nog niet. Morgen gaan we wel test zeilen. Het is bijna een must want Gideon vertrekt morgen avond. 

2 maanden ook zijn we reeds gescheiden. Martje en ik. Fisiek gescheiden. En dat is lang. Te lang. Daar hopen we binnen kort wat aan te gaan doen. Plan is om haar naar Cape Town te laten komen en dan de etappe Kaap Verde te laten meedoen. Jawel, dat lange en eigenlijk wel saaie oceaan varen. Maar alles is nu goed om weer even samen te zijn. Zelfs een lange oceaan tocht.

Gisteren alweer lekker kunnen zeilen in de regatta. Ben blij dat deze afwisseling er is. Anders zou het wachten me gek maken op den duur. Zaterdag gaan we wat wrakduiken. Dat geld meteen ook als 2de dag 'gevorderde open zee duiker'. Heb hier dan toch niet voor niets mijn broek aan het verslijten geweest.

En de boot zul je denken, wel ik heb binnen een tafel en morgen kan ik koken.  De electrieker 'Loly' wipt net even binnen en is ook alweer verdwenen wegens het niet vinden van de nodige tools. Die zijn hier wel aan boord hoor maar de jongens van African Cats maken er zo'n zootje van dat een kat haar jongen niet meer vind. 'Kabelschoen perstang' vinden we niet, of hoe noem je zo'n ding. Hij belooft zaterdag terug te komen ?!

Het zijn allemaal details nu. Maar ze moeten wel gebeuren. En het venijn zit hem in de staart natuurlijk. Juist die kleine details zijn soms de moeilijkste. Je weet wel, die laat je even liggen tot morgen. Nu hebben we dus een berg kleine ambetante dingen te doen alvorens het schip helemaal af is. 

Doorbraak. Mijlpaal in zicht. 2 belangrijke dingen voor mij.

Eén, Martje komt woensdag 07/02 terug naar Durban. Eindelijk, weer samen straks. Strafste was dat ik het van Gideon moest horen. Mijn oproep in vorig verhaal heeft een en ander in beweging gezet. En daar ben ik niet triest over. Nu gaat mijn Martje misschien de doop van haar leven meemaken. Kaap de Goede Hoop mee zeilen. En misschien verder tot de Kaap Verde. We zien wel.

Twee, einde volgende week zouden we kunnen vertrekken. Het schip is dan zo goed als af. Alhoewel, ik heb gisteren en vandaag een to do list opgesteld. 61 items. Somminge niet van de minste. Dat betekend dat African Cats per dag 12 items moeten gaan afwikkelen. Dat wil ik wel eens zien. Zo zal ik ze dan nog nooit hebben zien werken.

Verder ben ik weer gaan duiken. Dit keer in Umhlanga ten Noorden van Durban. Zo een beetje het Miami beach van Durban. Naar een wrak. 26 meter diep. De Zodiac rit was weer een belevenis. Men surft daar namelijk. Kan je nagaan tegen welke golven we op moesten om strand te kunnen verlaten. Die schippers tellen de golven. Ze komen per 7 en de middelste is de hoogste. En dan is het wegscheuren geblazen. Voeten in de beugels, handen aan de grepen. 

Eenmaal ter plaatse gaat er eentje een koord vastknopen aan het wrak. Dat is weer nodig want de stroming is behoorlijk en het touw helpt ons afdalen zonder elkaar 'weer' te verliezen. Alles verloopt prima. We zwemmen een paar keer rond het wrak dat een visserstrawler was. Langs de wanden van het schip is het een leven vanjewelste. Flora en fauna. Er zijn   massa's kleine vissen die als het ware je zicht belemmeren alswas het stof in het water. Na zo'n 10 min op 26m gaan we het dek verkennen dat zich op 20m bevindt. Dat verlengd direct onze duiktijd want nu verbruiken we minder lucht. We gaan ook even binnen met een licht maar vinden niks spectaculairs wat vissen betreft. Na 20 min is er eentje op 75bar gekomen en dat betekend dat de hele groep moet gaan stijgen. We moeten namelijk op 5m een 3tal minuten decomprimeren. U weet wel, stikstof kwijtspelen in ons lichaam. Al bij al, weer een fantastische belevenis die naar meer smaakt.

En dat gaat ook gebeuren. Dinsdag zijn we weer op appel voor een duik naar 30m waar steeds haaien te vinden zijn. We gaan dus naar de haaien !!!! Voor de duikliefhebbers dit, een duik kost 150ZAR dat is dus zo'n 14 Euro. Daarvoor heb je een Zodiac rit van ong. een uur en een uur duikplezier vanaf de boot tot terug in de boot. Ik ken de prijzen niet in de EU maar ik vind dit best schappelijk. Een bioscoop ticket kost vast meer en kijk wat een avontuur je hier krijgt.

Hopelijk kan ik er nog over schrijven. Ha ha, wees gerust, ze weten wel wat ze hier doen. Het is geen seizoen voor de gevaarlijke witte haai. Dat gaat samen met een sardienen trek. Bovendien zijn haaien doorgaans ongevaarlijk. Zolang je kalm blijft, niet op de vlucht slaagt, ze niet ergert of niet met prooi of bloed gaat spelen laten ze je ongemoeid. 

En kijk, vandaag was Loly de electrieker er en doet de ankerwinch het opeens. Ook een aantal 220V stopcontacten doen het plots. De Mastervolt daarentegen wil geen 220V meer maken. We zijn dus misschien weer meer achteruit dan vooruit. Zo gaat dat nu eenmaal op een schip en ik lig er lang niet meer wakker van.

Morgen willen wel even gaan zeilen. Eerst alle rommel tegen de grond zetten. We zien wel en u hoort er wel van. Tot dan.

Nog 60 dingen te gaan.

Wauw wat een dag. Eindelijk gebeurt er wat. Toen ik 's morgens ging ontbijten bleek er een wedstrijd in open zee te zijn opgezet. Van Durban to Verginia wat neerkomt op het overvaren van de Durban bay. Best wel een eindje varen. Vertrek 11 uur. Het was 9 uur toen ik besliste, 'this is it lets go'. Dus gauw een crew bijeen gebeld. Mijn skipper, Graham (ex buur en eigenaar van een St Francis 440) en Ian een jonge knaap die aanvankelijk met me ging mee varen naar België. Zo, dat was snel geregeld. De dag voordien waren net de touwen in orde gebracht om te kunnen zeilen.

Weersvoorspelling, van 15kn evoluerend naar 30kn komend uit het ZW. Dat betekend dus eerst wind mee met zachte wind en dan wind tegen met forse wind. Na wat opruimwerk, wat betekend alles tegen de grond zetten, wijle weg. Onderweg naar de haven uitgang laat de wind weten dat er vast moet gereefd worden. En dat kunnen we nog niet wegens geen reeflijnen yet. Dus no problem, we gaan op genua en doen de wedstrijd dan maar niet mee. Als we maar eens kunnen testzeilen is het goed.

Wauw again, eens buiten het kanaal in open oceaan laat de wind geen verstek. Hij gaat als maar harder blazen en bereikt een top van 38kn zo blijkt later van anderen want wij hebben 'ook' nog geen Tac Tic systeem werkend dat ons windrichting and windspeed geeft. Snelheid moeten we aflezen van het Raymarine systeem dat het wel doet. Wel, kan ze zeilen, ja ze kan zeilen. We halen 10kn met een halve lap genua. Daar is iedereen best tevreden mee. Ze gedraagt zich  ook zeer soliede 'windmee'.

Maar nu, we beslissen op een moment om toch maar terug te keren want de zee is zich danig aan het opbouwen en het wordt zowat zwart in de richting die we nu uit moeten. Nu kan je nogal slecht wind op met een halve genua alleen en dus vorderen we maar traag richting haven. OK, geen nood, we gaan wat motorzeilen, daar dienen ze voor en dan zijn ze meteen getest. Panda generator aan en hup 'here we go'. 

Met sint juttemis ja, dat 'here we go'. Al gauw ruiken we verbrandde lucht en de motoren schijnen niets of toch bijna niet te doen. OK, even testen, genua ingerold en nu op motoren alleen. Nada, niks, we worden gelijk achteruit geblazen. Ze draaien wel, of moet ik zeggen kreunen maar geen vooruitgang. Na het openen van de motorruimten komt me daar een hitte vandaan zeg, pff, die motoren zijn niet aan te raken. OK, genua terug uit, motoren af om af te koelen. Vetspuit ter hand en nog even het lager smeren. Maar al gauw blijkt er geen frictie te zijn want ze draaien lustig mee met de bootsnelheid. Wat is hier het probleem?

Na een afkoelperiode nog eens de motoren getest. Heel even gaat dat goed tot ze weer te warm worden en dan zit er geen fut meer in. Waarschijnlijk heeft het electronisch systeem een beveiliging wanneer er overlast is en schroeft de motoren terug naar een aanvaardbare omwenteling.

Maar wat nu, we zitten in een halve storm, hebben alleen een stuk genua, en raken met moeite dichter bij het doel. Wel, we moeten het hoofd neerleggen bij een rescue. Op een maiden trip een sleep vragen, nou moe, kan het nog erger. Ze zijn het hier wel gewoon, en na een uurtje hangen we achter een sleep richting haven. Ze brengen ons helemaal tot aan onze plaats alwaar het touw wordt losgegooid. Met eigen motoren lukt het wonderwel om ons te parkeren. Ik begin hier goed in te worden niet tegen staande de wind. Op land staan alweer 4 rescue boy klaar om ons te helpen met de lijnen. Niets dan lof voor deze jongens die net vandaag een oefening hadden en een echte 'case' kregen. Iedereen blij dus.

Alleen een kleine kras op de fierheid van de skipper en mezelf natuurlijk. We zijn nu het onderwerp van de dag en misschien wel van de week hier in de marina.

Wat volgens mij aan de oorzaak ligt van het probleem, en dat had ik al voordien gemeld, is dat ik vind dat de schroeven veel te groot zijn. Dat betekend dat de motoren bij een te laag toerental en te hoog koppel te verwerken krijgen en daardoor te warm worden. Ze raken ook nooit aan hun optimaal toerental. Ik kan mis zijn, maar we zullen zien. Dit wordt vast vervolgd en betekend dat er weer een item bijgekomen is op de 'to do list' en nog geen kleintje ook.

U merkt het al aan de titel, jawel weer gaan duiken. 5u op en dat is een uur waar ik normaliter voor in staking ga. En mens kan toch wat meer als het voor eigen plezier is hé. Of zijn het onze werkgevers die ervoor zorgen dat werken niet plezant genoeg is om zo'n inspanning op te wekken. Stof voor discutie.

Naar de haaien hé, wel we hebben ze gezien en er tussen gezwommen. Ongevaarlijke zandhaaien maar wat een kleppers zeg. Reële maat zo'n 3 meter. In het water tonen ze al gauw 4 meter. Ook nog een machtig grote 'ingegraven' sting ray tegengekomen en dan ongelooflijk veel vissen allerhande en in alle maten. Prachtige kleuren hebben die. Wat spijtig dat ik geen onderwater camera heb maar wat hoger in het verhaal zijn we de aquariums van Durban gaan bezoeken en die vrienden van daar komen we nu vrij en vrolijk tegen.

Het is de prachtigste duik tot hier toe. Helder, niet te gek veel stroming, en enorm veel vissen. 2 maal 40 minuten hebben we gedaan. We worden als maar zuiniger met onze lucht en dat heeft alles te maken met het meer relaxt zijn nu. Je begint zelfs al te denken, kalm aan dan duurt dit nog wat langer. Zalige sport. Na Alpinisme, skieën, motorrijden weer echt iets voor deze jongen.

Ondertussen zijn ze als gek bezig aan de boot. Ik verwijder me nu want ik loop alleen maar in de weg. Wel ontvang ik vandaag het bericht de mijn skipper de opdracht laat vallen. Morgen zien we elkaar voor de uitleg. Ik ben echter geenszins zuur op de man want ook met zijn voeten is al leuk gespeeld qua timing. Ondertussen loopt zijn seizoen ten einde en is hij nog steeds niet zeker van de opdracht en tot waar we hem nodig hebben.

Niets maar dan ook niets klopt er nog van enige planning of afspraken. Ook niet met de door ons gezochte crew in België en Nederland die zich nu vast afvragen hoe dit verhaal verder gaat aflopen. Sorry crew, ik weet het ook niet en durf al lang geen voorspellingen meer maken.

Goed nieuws dan weer is dat Martje morgen weer bij mij is. Dat zal alweer veel verdriet goed maken. 2 maanden gescheiden, mens toch, wat doen 'men' ons toch aan, of moet ik zeggen wat doen 'we' ons aan. Een beetje van beiden vast.

Van die lijst van 69 to do dingen heb ik er 5 kunnen doorstrepen als zijnde gedaan. Das ver van die 12 per dag om einde deze week klaar te zijn zoals alweer beloofd werd. Toegegeven, aan bijna alle andere punten wordt gewerkt zodat het doorstrepen wel eens snel kan gaan.

Neen, ik neem dat woord snel terug. Dat bestaat hier niet. Durf er bijna voor wedden dat het woord 'snel' in Zulu niet bestaat. En als het al bestaat, dan lijkt het vast op 'morgen'.

Maar maak je daar op het thuisfront maar geen zorgen om mij. Ik ben een Durbenaut geworden zoals men dat hier zegt. Wacht als ik terug ben, ge kent me niet meer. Africa zit helemaal onder mijn huid. En krijg dat er nog maar uit ......

Wat denken jullie nu, Martje is terug bij Frank, die zal zijn handen nu wel vol hebben en veel te moe zijn om nog aan zijn website te denken. Ja en neen, hier volgt nu uw achterstallig verhaal.

- 07/02/07 - 12.30 uur aankomst BA6211 en ja op dat vliegtuig zit mijn vrouwke die ik nu al 2 maanden heb moeten missen. Ik vond dat ze gekrompen was, vreemd hé, in mijn gedachte dacht ik dat ze groter was. Eerste werk was natuurlijk naar de marina. Ik heb haar ernstig moeten waarschuwen dat het schip nog steeds een fabriek is en dus een puinhoop. Ook voor haar was het weerzien van de boot een shock.  Hoe verkeerd kan men zijn in planning en aflevering. Keer op keer klopt er niets van de nieuwe afleverings data. 

- 08/02/07 Met een vrouw aan boord wordt direct de leefbaarheid van het schip opgeschroeft. Steeds meer veroveren we kasten van de African boys en palmen die in met een stikker 'privat'. Dat is wel een beetje een strijd hoor want die kasten zitten vol met de meest onwaarschijnlijke rommel van die gasten. Ze kennen absoluut niks van orde. Hun boterhammen, lege flesjes, afval materiaal, gereedschap, kostbare stukken die nog moeten geïnstaleerd worden, noem maar op, alles tesamen her en der in de kastjes. Dat krijg je natuurlijk als je na de dagtaak in een vlugje moet opruimen en alles dan maar 'verstopt' zodat de eigenaar content is. Wat denken ze nu, dat ik achterlijk ben?

Verder zijn we boodschappen gaan doen en zijn we langs de fabriek gegaan om persoonlijke dingen te gaan halen. De quest om de boot leefbaar te maken is open nu. Neen, niet alleen slapen maar ook ons eigen potje koken.

Mijn ondertussen goede vriend Nuno (Portugees en verdeler van Cressi van wie ik al mijn duik materiaal heb) verteld ons dat 'Dive Dimentions een 3 daagse organiseert naar Sodwana Bay. Dat is zowat het mecca van de duikers hier in SA. Dus rap bellen en boeken. We konden er met moeite nog net bij. 40 man moet Dive Dimentions door het WE loodsen. 

Plots hebben we nog meer aan het hoofd en is er geen tijd meer voor de website. Waarvoor mijn exuus. Het is inpakken en wegwezen. Naar Sodawana bay is het 4 uur rijden. Daar aangekomen krijgen we een verlopig onderkomen. Bij nacht en ontij gaan we het 'bakkie' in, dat is een open bestelwagen. We doen een dolle nachtrit door het Sodwana gebied. Als ze ons nu droppen zijn we kompleet verloren. Hier is geen stadje ofzo, ze leven zowat in het wild hier. Het doet me denken aan Saint Marie de la Mer in Frankrijk maar dan met een Australisch/Amerikaanse vleug. Het wordt zowat een kroegen tocht. 

- 09/02/07 Sodwana bay

Afspraak is dat we om 8.30 gaan duiken. Redelijk vroeg uit de veren dus. Blijkt dat het bakkie zowel ons materiaal als de Zodiac naar het strand moet brengen. We moeten met zijn allen mee het 'kamp' opbouwen op het strand. Er wordt hier tot op het strand gereden. Later blijkt dat de 'Kazeebo' (party tent) geen overbodige luxe is wat de zon brandt gaten in je lijf.

Wijle weg met de Zodiac naar 2 miles reef. De branding is hier nog spectaculairder dan in 'Aliwal Shoal'. Dus feest, zwemvesten aan en goed vasthouden. En dan de duik, wauw, dit is het perfect aquarium. Het is een braaf gebied, op het rif max 16m. Er groeit zacht koraal dat  zich ieder jaar  na de stormen  weer moet opbouwen. Geen grote vissen hier maar wel duizenden aquarium vissen van centimeters tot een meter. We zien ook grote alen die je kan strelen. 

Ik duik 2 keer deze dag. Gewoon fantastisch. Zwartjes voeren ons materiaal af en aan. Dat wordt gespoeld en de flessen worden gevuld. Een beetje decadent eigenlijk. Al wat wij moeten doen is duiken. Hoe lastig kan het leven nog worden. We hebben ondertussen ook alseen persoonlijke boy die op de auto let. Als later het kamp opgebroken is lift hij met ons mee anders rest hem een wandeling van 8 km. De jongen is wees, zoals zovele hier en gaat alle dagen naar het strand om een paar rand te verdienen om te overleven. De tegenstellingen zijn hier zo groot dat je er maar beter niet te veel aan denk. Anders maakt het je ziek. We kunnen ze niet allemaal redden maar deze jongen tippen we goed. We maken ook zijn dag goed.

's Avonds is het dan 'braai', wij noemen dat BBQ. Het wordt een gezellige boel en het valt ons op hoe open en gastvrij die SA'ers wel zijn. Je hoort er direct bij. Wij stroeve Belgen kunnen hier wel wat van opsteken. 

De plannen voor morgen worden gemaakt. Het is straks zaterdag en dus full house. We hebben maar 1 Zodiac en als je met 40 bent en 2 maal wil duiken wordt het vroeg opstaan. En met vroeg bedoel ik onmenselijk vroeg. Wij gaan met de eerste duik en dat betekend 04.00 uur opstaan. 

- 10/02/07 Sodwana Bay

Auw, auw, dat doet zeer. Zo vroeg voor iemand die een avondmens is. Pffff. Komt daar nog bij dat het best gezelling was op de 'braai' en dus het ppm gehalte in het bloed best op pijl was.

Het voordeel van de vroege vogels is dat we nu naar 9 miles rif gaan. Originele namen hé. Voor de anderen zal daar geen tijd meer voor zijn want dit is best een lange rit in de Zodiac.

Ik ga kort zijn wat de duik scene betreft, "geweldig" om de woorden van Eddy Wally te gebruiken. We zien grote 'Sting Ray's', Patato baars en nog zoveel meer maar helaas ken ik de namen van die lieve beestjes niet. Het verhaal zou dan ook gauw gaan vervelen voor niet duikers.

Dat vroeg opstaan heeft nog het voordeel dat ik 3 duiken heb kunnen doen. Dat is zowat het maximum dat ik mag doen gezien de N2 in mijn bloed. Deze duiken waren allemaal onder de 18 meter en ik bespaar je de theorie maar ik zat aan de limiet. 

Pracht dag. Volop zon. 3 duiken in paradise. En juist, weer een braai. We worden eveneens verplaatst naar onze lodge in 'Sodwana Lodge'. Wauw, nog nooit in zo'n lodge vertoefd. Dit moet je gezien hebben om te geloven. Gigantisch groot, luxe tot en met en te midden van de natuur. Apen vlak voor ons in de palmbomen. Zie de foto's al geven die de ganse scene niet echt weer. 4 ijskasten, ijsmaker, BBQ, moet ik nog even doorgaan. Nog nooit hebben we zo'n mooi slaapgelegenheid gekregen. Super.

Maar dus, er was weer een braai. En alweer werden de plannen gemaakt. En oei, oei, alweer geef ik me op voor de eerste duik. Allen die kunnen maken 2 duiken op zondag. We houden ons dus kalm wat de ppm's betreft. En gaan rond 23.00 uur te bed in ons paleis in de wildernis. Lastig leven hoor.

11/02/07 Sodwana Bay

Oei, oei , oei, doet dat weer zeer zeg. Weer om 04.00 op. Het doet me erg denken aan de tijd dat ik nog Alpinist was. Dat was toen ook vroeg opstaan en afzien en voor wat?. Wel eveneens als toen weet je waar je het voor doet als je daar beneden de wondere wereld van het zeeleven mag bewonderen. Toen ik vroeger op de top van een berg stond was ook al het leed vergeten en wisten we weer waarom we het gedaan hadden. Niet anders zo met deze nieuwe hobby.

Tegen 14.00 is het feest gedaan. We keren weer huiswaarts met de huurauto. Alhoewel Martje niet geregistreerd is als chaufeur doet zij toch de eerste 250km. Deze jongen is uitgeteld. 7 duiken op 3 dagen en 2 keer om 04.00 op is er teveel aan geweest om nog verantwoord te kunnen autorijden. Martje mag nu ook eens met een rechts stuur rijden en ik gniffel als ook zij de ruitenwissers gebruikt als richting aanwijzers.

Wat een prachtig verlengd WE. Bedankt Nuno voor de tip. 

We slapen terug op de boot. En we blijven rustig liggen ook al is het personeel al aanwezig op de boot. We gaan voedings boodschappen doen want het wordt tijd dat we ons eigen potje gaan koken. We kennen het het menu van de Marina al van buiten ondertussen.

We gaan ook naar de emigratie officer want ik ben al 3 dagen over mijn 3 maanden en dus dat maakt mij een 'ilegaal' in dit land. Nu weet ik ook eens wat dat is. Maar wat blijkt, ik heb nu al een boete van 1000Zar aan mijn been en een verleging kost me 450Zar. Daarvoor moeten we naar het andere eind van Durban. Als ik vraag wat de boete is als ik langer ilegaal ben dan blijkt dat 1500Zar te zijn voor 2 maand overtijd. Ha, foert, voor die 50 Zar verschil ga ik niet aan het andere eind van Durban in de rij staan om een en ander goed te maken. Trouwens na die 2 maand is het 3000Zar ongelimiteerd in de tijd. Je kan hier dus lang onderduiken als je wil.

En wat hebben we nog gedaan, wel Martje is verwoed bezig deze boot om te toveren tot een huis en ik ben eveneens verwoed bezig deze site te opdaten zover het geheugen het toelaat. Het is nu 20.00 uur en moet nog voor we kunnen eten, in eigen keuken, deze update dowloaden want om 21.00 uur sluiten ze vandaag de deur in de marina. 

Ja, ja, soms kan het leven toch lastig zijn. Maar jullie zijn het waard !!! Waar hebben we dat nog gehoord.

Ps. Iemand had een onderwater camera en zal de foto's opsturen naar ons. Die heb je dus nog tegoed. Zoals ook die op de GSM en die ik er nog niet uit gekregen heb.

Pss. Je gelooft het niet maar Martje gaat woensdag ook een duikcursus volgen. Dat wordt een grens verleggend event als je weet dat mijn vrouwke nooit met haar hoofd onder water wil. Ze gaan daar een kluif aan haar hebben daar in Dive Dimentions. En neen, niet ik heb haar overhaald maar een prettig gestoorde dame in de groep die haar kon overtuigen.  Het blijft dus spannend hier. Op alle vlakken.

Sorry gasten, nog wat vergeten te schrijven over gisteren en de foto's stonden niet bij de juiste datum. Had ook veel in te halen en het geheugen wil wel eens lui zijn.

Gisteren dus hebben we ook een wasmachine gekocht. Het ding weegt amper 4kg en kan een wasje aan van 1.5kg. De 2 wasjes die we hebben gedaan waren een succes. Dus, jawel Gideon, we hebben toch een wasmachine. Mocht van hem niet wegens te zwaar en te groot verbruik. 

Primeur ook was het feit dat we voor de eerste keer gekookt hebben. Ratatouille met lamskotteletjes. Mmmh, perfect geslaagd. Deze keuken doet niet onder aan dat van ons appartementje. De keuken van ons verkocht huis is niet te kloppen natuurlijk maar we komen niets te kort om een heerlijk maal te toveren.

Vandaag,

Met het vooruitzicht van Martje haar duikcursus moeten we natuurlijk weer in de beurs grijpen voor persoonlijk materiaal. Dus wij naar 'Kingfisher' voor flippers en een bril. De rest zal ze van mij gebruiken. Zijnde het Wetsuite, de BCD (Boyancy Control Divice) of ( zweefharnas), de ontspanners en mondstukken en tot slot de 12L fles. Dat wordt spannend. Martje heeft nog nooit haar hoofd onder water willen steken. Dit is dus een grote stap voor haar. Belangrijk is dat ze het zelf wil. Neen, ik heb helemaal geen druk gezet omdat ik dacht dat ze dat toch niet zou kunnen. Mijn vrouwtje gaat me misschien nog verbazen.

Gepensioneerde mensen hoor je wel eens zeggen 'we hebben tijd te kort'. Nu verstaan we dat want ook wij lijken tijd te kort te hebben. Dit verhaal schrijven is telkens weer een opgave want er is zoveel anders te doen dan typen op je laptop. Ja, ja, ik weet het , jullie verdienen het.

In de namiddag gaan we naar Umhlangla, het Miami van Durban. Doel, Martje haar kopje onder water krijgen. Nu staat daar weer de gevreesde SW wind en de golven zijn niet aan te zien. Dus het wordt gewoon wat beuken tegen de golven maar plezier hebben we wel in dit water van 26 graden. Hard leven hoor. We zijn geen strandkloppers maar laten het graag gebeuren vandaag.

Mooie dag tot nu toe maar vergeet niet het is de 13de. Het begint al mooi als blijkt dat de watertanks leeg zijn en dat de Gardena koppeling voor de kraan 'alweer' verdwenen is. Ze blijven vergeten dat kleinnood van de kraan te halen en anderen blijken grote interesse te hebben in dat spul. Ik dus al best 'pissed off'.

Blijkt later het hele schip onder wit poeder te zitten. Ik heb al honderd keer gezegt niet te slijpen binnen en als dat al niet anders kan, gebruik dan de stofzuiger. Onze 2de stofzuiger trouwens want een slimmert heeft geprobeert water te zuigen met de eerste. Die is schielijk overleden (de stofzuiger wel te verstaan).

Wat later zie ik de oorsprong van het witte poeder. De bimini (dak boven het terras als het ware) wordt mat geslepen omdat blinkend teveel kleine fouten zichtbaar wordt. Als ook blijkt dat dan de sierranden van de ledverlichting mee geschuurd zijn, slaan bij mij de stoppen door. Ik heb het nu gehad met de achterlijkheid van SA personeel. Ook de tent rond de kuip is helemaal onder het slijpstof terwijl die eenvoudig te verwijderen is. In mijn furie scheld ik Steven ,de ploegbaas, uit al is hij de enige die wat verstand heeft. Daar heb ik nu al weer spijt van maar de grens van stubititeit is echt bereikt.

Het wordt nooit wat met SA en boten bouwen. Ik heb Gideon daarvan al verwittigd. Zijn plan om 3 à 4 boten te bouwen per jaar is gewoon utopisch. Er is hier geen degelijk personeel te vinden om dat te verwezelijken. De miserie gaat zich dusdanig opstapelen dat zelfs de taaiste zakenman het zal opgeven. Met overdreven optimisme ga je geen bergen verzetten en dat is wat hier nu nodig is. Ik schreef het vroeger al, het is een amaturitisch gebeuren hier, die woorden zijn nog te zacht.

Je vrouw een duikcursus aanbieden wetende dat ze nog nooit haar hoofd onder water heeft willen steken is toch wel een erg romantisch cadeau hé. Maar nogmaals, niet ik heb haar daarvoor moeten overhalen. Ze wil het zelf en dat vind ik erg moedig van haar.

Dus vandaag op appél bij Dive Dimentions. Gezien haar 'hoofd onder water vrees' wordt het een gans ander programma dan ik heb moeten doorlopen. Neen, voor haar geen maskers, mondstuk wegwerpgedoe en zweef oefeningen. De kalme aanpak omvat snorkelen. Eerst leren ademen met het gezicht onder water. Ze krijgt ook nog wat water uitblaasoefeningen en staat daarmee dan weer verder dan ik want ik heb geen snorkel oefening gehad. Nu geen nood, ik heb in mijn jeugd veel gesnorkeld in de Middelandse zee, de favoriete vakantie bestemming van mijn ouders.

En ze doet het goed en belangrijk ze vond het leuk. Das een goed begin. Het mondstuk van een ontspanner is in weze makkelijker dan een snorkel. Daar kan haast nooit onverwacht water in komen. Met de snorkel heb je dat wel en voor je het weet heb je een geut water in je longen. Dus, eerste hindernis goed genomen.

Ik hoop vurig dat ze de cursus kan afmaken en vooral dat ze het ook plezant vindt. Zeg nu zelf, op een catamaran wonen en samen kunnen duiken, kan het plaatje nog mooier? In gedachte zie ik ons later al een maaltijd bovenhalen. 

Terug naar de realiteit, het schip. Ben alweer wat afgekoeld wat de boot betreft. We kunnen niets ontwarren van enige vordering vandaag. Het zullen dus 'hopelijk' verborgen vorderingen zijn. Om het 'wat krijg jij een mooi schip', een standaard uitspraak van Gideon te ontkrachten heb ik een aantal blunder foto's genomen. Die ga ik nu nog niet op internet zetten om de man de kans te geven een en ander alweer recht te trekken maar ik beloof u als er iets is dat me niet aanstaat bij de aflevering mag je mee genieten over het waarom we niet tevreden zijn.

Gisteren heb ik ook een inbraakproef gedaan. U weet wel, we hebben van die mooie Lexaan deuren die lekker plooien. Wel ik was op minder dan 1 seconde binnen. Weet daarbij dat ik enkel een glad cylindrisch handvat had om deze daad te plegen. Als je weet hoeveel waardevol apparatuur we aan boord hebben is dit totaal onaanvaardbaar. Ook hebben vorige skippers de deur al afgekeurd. Ik voeg me nu bij hen en aanvaard dit schip niet met deze deur configuratie. Ze werd in een vorige poging tot versterking gemodifieërd met als gevolg nu dat ze werkt als een soort Bi-metal en gaat kromtrekken naargelang de temperatuur. 

Ook de toiletten blijven een doorn in het oog waar African Cats niet wil toegeven dat het concept verkeerd is. Aanzuigleiding is 4.5 meter lang en vacuum pomp staat daarenboven 1 meter hoger dan het toilet. Gevolg, pomp je te lang dan mag je daarna deze pomp gaan opgieten of er wordt niets meer uit het toilet gezogen. Maar neen, African Cats bij monde van Gideon vindt dat alles normaal is en volgens de voorschriften van de fabricant. Met deze een oproep, heeft hij gelijk?

U ziet het, vanaf nu gaan we open communicatie voeren over de website. Ik heb geen geld om juridische stappen te ondernemen maar de pen kan machtiger zijn dan geld. Zolang ik geen laster of onwaarheden schrijf staat het me vrij te publiceren wat wij  ondergaan. 

Het wordt wel degelijk een mooi schip hoor. Alleen spijtig dat ik steeds weer zo'n strijd moet leveren tegen 'the boss' omdat hij het allemaal steeds beter weet. Ook ik wil niets liever dan dit project een succes wordt maar dan moet er ook een oor zijn om eens naar de klant te luisteren.

Het is Valentijn vandaag. Dag van de liefde. Hier is dat een collectieve gekte. Het betekend ook dat je wit/rood gekleed gaat. Er is ook weer een regatta in Valentijn uitrusting. Hoe graag hadden we daar aan deelgenomen met ons eigen schip. Maar we kunnen nog steeds niet reven en het motorprobleem (luchtkoeling) is nog niet helemaal klaar. Ik vraag me af of Martje nog wat zeilvakantie kan genieten voor ze eind februari alweer naar huis moet. 

Het is een beetje een 'mixed day' wat gevoelens betreft. Eenerzijds blij voor Martje haar prestaties, anderzijds droef voor wat de brief betreft die ik van Gideon kreeg.

Laat me eerst met droef beginnen zodat we happy kunnen eindigen. 

Ik ben, en ik citeer, een 'onbehoorlijk en onbetrouwbaar mens'. Voilà, zover staat de relatie nu. Aanleiding van die uitspraak blijkt nu dat het alweer mijn schuld is dat men de bimini heeft moeten slijpen terwijl die er toch goed uitzag. Toegegeven, hij zag er 'bijna' goed uit maar iets dat blink laat ook alle fouten zien. Niet dat slijpen op zich heeft me kwaad bloed gezet, wel het feit dat men de tent niet heeft verwijderd en vooral ook niet de sierranden van de led verlichting. Maar dat terzijde.

Ik ben ook niet dankbaar genoeg en geef alleen negatief bericht. Zo moet ik dankbaar zijn om de koolstof davids, de huurauto en de lodge. Met deze dus, dank Gideon voor deze en nog veel meer extra's. Er zijn inderdaad veel extra's op deze boot die als het ware nog steeds als prototype kan beschouwd worden met ons als proefkonijn.  Maar in die context wil ik graag proefkonijn zijn als het resultaat maar goed is.

Zo zijn we ook proefkonijn voor wat betreft de ingangs deur in lexaan. Het oogt geweldig mooi maar ik ben er zeker van dat in de context van het 'A' certificaat van oceaan waardig die deur compleet wordt afgekeurd. 

Vandaag zijn we ook weer met de mok water naar de WC geweest. Om de haverklap wil de vacuumpomp het niet meer doen en dient deze opgegoten te worden. Maar de strijd met African Cats over dit item heb ik nu opgegeven. Ik zal dat later thuis wel rechttrekken.

Ik schrijf te weinig positiefs, das juist, moet dat dan voor een schip van 500.000Euro plus? Is het dan niet normaal dat alles goed en perfect moet zijn. Moet ik dit schrijven en moet ik met complimentjes gaan smijten 'hoe mooi dit schip wel wordt'. Ik denk dat ik nochtans dikwijls gedaan heb. Even herhalen, 'ik geloof in dit project', het schip zeilt als geen ander, het concept is uniek, de layout heeft geen evenknie, de beste materialen zijn gebruikt, het is een Hi-tech boot en een premiére voor Africa, een Hybride boot. 

Enkel 2 dingen, de WC's en de deur. Dat obstakel daar raken beiden niet overheen. Zonde.

In diezelfde brief staat ook dat ik een gekleurd verhaal schrijf. Dat is juist. Bij ons zeggen ze 'je hoort maar één klok luiden'. Met deze dan een oproep aan Gideon om een 'recht op antwoord' te schrijven en ik zal die graag op deze site zetten wat er ook in staat. Laat maar komen uw verhaal.

En dan nu het leuke nieuws. Martje heeft voor het eerst gedoken welliswaar in het zwembad maar 'gedoken'. Dat is een mijlpaal voor iemand die haar leven lang nooit haar hoofd onder water heeft willen steken. Ik ben fier op mijn vrouwke. Ik kan me het al helemaal voorstellen, op een 'perfecte' boot en beiden kunnen duiken. Laat maar komen die mooie baaien vol met schoons.

En daar doen we het allemaal voor. De droom loopt niet zoals verwacht maar we timmeren er nog steeds aan. Heel hard nu. Er is geen weg meer terug en we willen ook niet meer terug.

Met dank aan African Cats en met name Gideon dat hij ons dit mooi verlof gunt en dat we gratis op de boot mogen wonen. Dit is zoveel beter dan naar de Caraïben varen en daar 4 weken vakantie te genieten. Ja, ja, sarcastisch kan deze man ook nog zijn.

Vanaf nu meer dank je wellletjes en Ohhh wat wordt dit mooi complimentjes. Voorts wat  minder negatief. Ook voor mij een leerproces.

Heel vroeg weer uit de veren op 16/02. Wij weer naar Aliwal Shoal. Ik voor alweer een duik, Martje gaat wat trainen in het zwemdokje. Ik heb geluk en krijg mijn eerste Manta te zien. Een reuze grote nog wel. Sommige van de mededuikers duiken al 10 jaar en zien nu ook voor het eerst een Manta. Das dus weer geluk hebben. Verder was het weer kantje boordje wat de zee betrof en de rit heen en terug op de Zodiac was weer de moeite.

Na de duik ga ik mee met Martje snorkelen in een zeewater zwembad. Gezicht onder water en ademen is voor haar een grens verleggende gebeurtenis. Wat later, en ter voorbereiding van het zonder bril zwemmen, gaan we proberen zonder bril te zwemmen. Dat wil zo direct nog niet lukken omdat ze steeds de neiging heeft ook eens door de neus te willen ademen met alle gevolgen vandien. Wat later terug in het zwembad van het duikcentrum pakken we het anders aan. Kopje onder zonder iets en tellen. Het gaat alsmaar langer en het vertrouwen groeit. Nu zwemmen zonder bril en snorkel. Het duurt niet lang of ze geraakt het zwembad over. Zonder te ademen maar wel 'blub, blub', zeggende zodat ze traag uitademt. Dan weer datzelfde maar nu met snorkel. Oeps, dat gaat weer fout, eens ze mag ademen wil  ze dat ook met haar neus doen. Er moet hier nog wat getraind worden.

Het schip gaat wonderwel plots vooruit. Er gebeurt veel. Is het mijn druk of de druk om het personeel terug te hebben voor boot nr 4, ik laat dat in het midden maar het einde nadert. Als ik al zelf een schatting mag maken dan mik ik op einde februari. 

De davits (waar de opblaasbare bijboot aanhangt) zijn ook gemonteerd en zien er erg gaaf uit. De dingy (rubber duck) hangt er al mooi aan te bengelen. Heel wat mooier dan het buizen stel op vorige boten. Hetzelfde dient gezegt voor de bimini (dak boven de kuip).

En kijk, er komt een oplossing voor de ingangsdeur. We kiezen voor de deuren van nr 2 die een epoxy frame hebben. Gelukkig kunnen uit de huidige deur de vensters van de nieuwe deur gerecupereerd worden. Eingenlijk is het spijtig dat de 'lexaan' teveel plooit want qua look zijn de huidige deuren veel mooier. Helaas zijn ze niet sterk genoeg voor de elementen en voor inbrekers.

Van inbrekers gesproken vandaag hebben ze de boot van vrienden helemaal leeg gehaald. Meer zelfs, het blijkt dat ze er al een week op woonden en alles netjes gesloopt hebben. Toen we vandaag thuis kwamen zat een gehandboeide man met wat politie in het wachthuisje. De goederen zijn natuurlijk al lang verdwenen. De man in kwestie heeft geen adres en geen indentiteit, en het gerecht hier kan hem niet langer dan 24 uur vasthouden. Ja, zo gaat dat hier in Zuid Africa. Diezelfde vrienden maken dus nu, en eigenlijk al langer, plannen om naar Australië of Nieuw Zeeland te gaan. Zoals vele blanken nu hier doen. Spijtig, maar Zuid Africa gaat stillaan naar de haaien. Dat is mijn mening toch.

Nu we toch bij vandaag zijn aanbeland, even zeggen dat het weer prachtig duiken was in Aliwal Shoal. Hoogtepunten waren een schildpad en een hondshaai. We doken ook in 'caves', eigenlijk tunnels en dat was best spectaculair want er stond alweer een sterke stroming. We werden van her naar der geblazen en sommigen hebben daarbij kleine verwondingen opgelopen. Ook was het even spannend toen mijn buddy en ik over een riggel geblazen werd terwijl de anderen er onder zaten. Gevolg, wij werden met flinke drift verwijderd van de groep omdat wij in een andere stroomlaag zaten dan diegenen die zich beschermd wisten te vinden achter een rif. Heel even zagen we niemand meer maar dan konden we gelukkig net een gele zwemvlies ontwaren in de verte. Het koste ons echter veel lucht en energie om tegen deze stroom in ons te herenigen met de groep. Maar het lukte.

Je wilt echt niet graag verwijderd worden van de leider die de boei hanteerd. Als dat gebeurt moet je naar boven maar ben je tegen die tijd al ver verwijderd van de boei. 2 problemen doen zich dan voor. Eén, andere boten zien je niet en kunnen je overvaren, twee, het is niet evident dat de skipper van jou boot je opmerkt eens je ver van de boei verwijderd bent. Vergeet ook niet dat hier altijd een behoorlijk deining staat + korte golven en dan verdwijn je snel uit zicht. Flippers in de lucht steken is dan de bootschap. Na een tijd zullen ze je wel missen en komen dan wel zoeken. Spannend hoor hier duiken. Ze zeggen, als je het hier kunt kan je het overal op de wereld. 

Eens terug in het duikcentrum staat daar Martje in haar wetsuit. Jawel, ze heeft in het zwembad haar ademhaling techniek aan het trainen geweest. Ze slaagt er nu in niet meer met haar neus te ademen eens het masker af is.  Morgen gaan we 'weer' naar Aliwal Shoal, jawel, ik krijg er maar niet genoeg van, en dan gaat Martje verder trainen. Dat heeft het voordeel dat ze starks in haar derde les niet teveel vrees meer heeft voor de oefeningen die gaan komen. En die zijn o.a. zwemmen zonder bril en bril terug opzetten en watervrij maken. Onder water wel te verstaan.

Vandaag denk ik niet dat er aan de boot gewerkt werd, althans, ik vind geen wjizigingen. Wel was de WC aan het overlopen en blijft de freshwater pomp zo nu en dan pompen. Vermoedelijk een vuiltje tussen de electrovalve van het spoelsysteem. 

Het heeft zo zijn voordeel dat we nu aan boord leven. Je gaat alles gebruiken en dan komen ook de kleine kinderziektes boven. Beter hier dan straks op de oceaan. Zo valt ook de microgolf uit na een tijd wegens te weinig ventilatie. Dat is maar een klein probleem en zal dan ook snel opgelost zijn. Maar beter nu dan straks. 

Verder bevalt de keuken ons perfect. We hebben al heerlijke maaltijden getoverd en dat is een welkome afwisseling met de Marina kost die op den duur in herhaling valt. Slapen doen we ook lekker. Zulk groot bed (groter dan thuis) is een zaligheid vooral als het warm is. Je kan een beetje vluchten van elkaar body warmte. Ook de matrassen zijn heerlijk hard zoals wij ze graag hebben. Goed voor de rug. Neen, 'live aboard' begint ons steeds meer te bevallen en we kijken er nu al naar uit om de boot in Portimao (Portugal) te gaan oppikken om ze dan samen met crew naar België te zielen. Dan hebben toch nog een mooie vakantie in het verschiet en zullen alle zorgen hier in de SA snel vergeten zijn.

Ik ben er nu al lang overheen dat ik het schip niet over de oceanen zal zeilen. We hebben nu samen (African Cats en wij) maar één doel, dit schip zo perfect mogelijk maken. En dat zal het ook zijn. 

Zoals de titel al doet vermoeden, jawel we hebben ver een abonnement daar wat duiken betreft. En wat moet ik zeggen, 't was weer mooi, we zagen alweer een reuze 'Ale'en een record grote 'Patato bass'. 

Gisteren hebben we nog net een laatste waterdichte behuizing kunnen kopen voor onze digitale Sony camera. Net, want onze camera is reeds 2 jaar oud en het gaat snel in de wereld van camera's. We kunnen dus nu zelf foto's maken. Al moet ik erbij zeggen dat dat nog een leer proces is. Er is een oranje filter bij voor als je diep gaat maar verder moet je de foto's nog bewerken wat kleur betreft. Dus excuus voor de rare kleuren. Zal die later wel bijwerken als we 'tijd' hebben.

Martje heeft terwijl ik op 'en onder' de zee was nog wat getraind met haar mond neus coördinatie.  Toen ik terug was hebben we dat nog eens overgedaan met wat nog restte in mijn fles. Dat masker afzetten en dan terug op + watervrij maken met je neus wil nog niet zo lukken. Morgen nog wat verder oefenen, maar we forceren niets. De kalme trage aanpak werkt het best voor haar. 

Onze Braziliaanse buren hebben een 'Tiger shark dive' gepland en waren zo vriendelijk mij mee te boeken. Oeps, zwemmen tussen reuze grote haaien, dat wordt even slikken. Wedden dat hier morgen een hopelijk mooie verhaal te vinden is.

Een Chileen hebben we een lift naar onze boot gegeven alwaar Paul van Dive Dimention hem kwam ophalen. Nou, die kerels waren mooi onder de indruk van ons schip. Jaloers ook voor het leven dat we straks voor de boeg hebben. 

Morgen weer werkdag en strijken zo'n 10 man en vrouw neer op onze boot. Tijd om te vluchten dan. We zijn dan ook weer blij dat er iets op het programma staat. Voer voor de haaien.

De 19de hé, en ook mijn 19de duik al. Maar wat voor een, het wordt een 'Shark dive'. We gaan naar de haaien dus. En wow, wat een belevenis. 

Bijna liep het mis met mijn duik toen bij de 1-2-3 iedereen overboord er eentje bleef talmen om dan uiteindelijk toch van de boot te rollen (achterwaarts). Helaas was ik dan net aan het boven komen terwijl ik mijn Braziliaanse vriend op mijn hoofd kreeg. Zijn fles of de afsluiters ervan raken mijn oogkast en rukken mijn bril af. Gevolg, ik heb nu het eerste blauwe oog van mijn leven. Op het moment zelf voelde ik er niet zoveel van en na recuperatie van de bril, die nog net aan mijn haren bengelde, had ik maar één doel, dalen en de groep volgen.

Haaien aantrekken doe je als volgt, je houdt wat rottende saus over van karkassen van vis, je voegt er nog wat levertraan aan toe en dan nog iets uit een busje dat verschtikkelijk stinkt. Die cocktail gaat overboord samen met een aantal boeien waaraan ook nog eens karkassen van Dorades hangen. En dan is het wachten. Niet heel lang hoor, algauw zijn de eerste Tiger Sharks er al.

Nu wordt een gerecupereerde wastrommel gevult met kleinere vis. Die wordt in het water geworpen en heeft ook een boei. Deze boei wordt onze leider en we zullen de boei benaderen zoals je ook wild zou benaderen zodat je niet ruiken.

We krijgen nog een uitgebreide briefing van wat allemaal niet mag om zelf geen aas te worden. We duiken immers zonder stalen kooien. Een eerste instructie is samen blijven zodat we voor hen een groot beest lijken. Ook nooit afdalen of zinken want dat is afzondering van de zwakke voor hen en een signaal om aan te vallen. Geen bruske bewegingen maken en geen blinkende of zwevende onderdelen aan je lijf. Geel is ook een beetje uit den boze. Joepie, alleen deze jongen heeft gele flippers. Verder niet aanraken, al blijkt later dat dat gemakkelijk zou kunnen, zo dicht komen ze. En tot slot, als er eentje wil aanvallen, mee kantelen zodat je steeds onbereikbaar bent voor een hap, roepen in je ontspanner en blazen met je reserve ontspanner.

Na zo'n uitleg ga je de diertjes echt respecteren, allé, ik bedoel nog meer respecteren. Maar alles verloopt goed en het is een belevenis zonder weerga. 3 reuze Tiger Sharks komen ons bezoeken. Dat zijn haaitjes die meer dan 4 meter lang zijn. Ze zijn de grotere onder de haaien. Imposant hoor als zo eentje nieuwsgierig naar je toezwemt. Ze zijn echter niet alleen gekomen. Black Tip haaien alsook Common Reef haaien zijn present. En die gasten komen zo met zijn 30. Als iedereen wat bekomen is zwemmen we dichter bij de korf met vis. Op een gegeven moment zwemmen zo'n 30 en zelfs meer haaien rondjes rond ons. Pfff, wat voel ik me klein hier. Zo nu en dan zwemt er eentje recht op ons af om dan een meter voor  je af te slaan. Oh, ja, nog een instructie was, kijk altijd de haai aan en ga nooit vluchten. Haaien kunnen ook net als honden angst ruiken. Dus wij allemaal héél relaxt simuleren.

Er wordt gefilmd met een HD camera en ook onze Braziliaanse vrienden en een Duitser hebben filmcamera's bij. Ik zelf trek met onze splinternieuwe waterdicht camerahuis 91 foto's. Daar zijn er 13 voldoende de moeite waard om jullie te tonen. Van onze vrienden mag ik ook nog foto's + film  verwachten waar ikzelf dan hopelijk ook eens op sta.  

Een zeer geslaagde dag kunnen we dit noemen. Mijn blauw oog terzijde. 

En de boot, er is weer wat afgebroken en weer wat beschadigd maar dat hoort bij de formule alles 2 keer doen. Vooruitgang zal er ook wel zijn maar dat bespeuren we zo niet meteen. Het zit hem in details nu en dat heb je niet zo direct door. 

Morgen 3de lesdag voor Martje. Masker afzetten onderwater en watervrij maken zit mee in de les. Dat wordt een harde noot voor haar. Hopelijk niet teveel traantjes. 

Allereerst mijn excuses aan het zeilers publiek. Dit lijkt meer en meer een duikers site. Dit is niet onze keuze en we hadden het graag anders gewild maar we maken van de nood een deugd en dus leren we beiden maar duiken. De reden is simpel, op de boot blijven met 8 à 10 werklui is niet praktisch. Het is tevens veel te heet en de airco's werken niet behoorlijk als alles open staat wat nodig is voor die werklui. Verder kan deze boot nog steeds niet zeilen zolang we niet kunnen reefen.

Verder nog een paar foto's van de Shark Dive. Met dank aan Juan. Merk het mooie opkomende 'blauwe' dat ik van zijn vriend Marco kreeg. Bij de 1-2-3-go sprong deze laatste te laat van de boot. Ik kwam net weer boven toen hij naar beneden kwam. Lekker hoor zo'n fles of de stop ervan in je gezicht. Even leek de duik al over voor mij maar gelukkig was mijn bril niet stuk. Verder werd het nog een prachtduik naar de haaien en was ik al snel het incident vergeten. Tot later natuurlijk als je weer met beide voeten op de grond staat. Dan voel je de realiteit. Letterlijk. 

Neen, geen traantjes. Ik ben best fier op mijn meid. 2 dagen al verloopt alles prima in het zwembad. Bril afzetten en mondstuk wegwerpen, allemaal geen punt meer. Wel goed dat we 4 dagen hebben kunnen oefenen in privé sfeer. Je moet weten dat 'ons' Martje nooit haar hoofd onder water wou hebben. So a small step for Frank, but a magor step for Martje. 

Na haar bad oefeningen is het studeren voor beiden. Zij voor de 'open sea diver' (tot 18 meter) ik voor de 'advanced open sea diver' (tot 30 meter). Martje heeft nog één zwembad sessie en dan gaat ze naar een zoetwater put (steengroeve) voor een duik naar 12 meter met slechts 2 meter zichtbaarheid. Dat is nodig om ook aan die condities kalm te blijven. Daarbij hoort ook een rondje zonder masker. En als dat OK is is het tijd voor de open zee. Wauw, daar is deze jongen zeker bij.

Ikzelf moet 5 duiken doen met een specifiek doel. We kozen voor, AWARE-Fiche Identification (Aquatic World Awareness, Responsibility and Education), Deep Diving (diepe duik), Multilevel and computer dive (met duikercomputer leren duiken op verschillende diepten), Underwater navigation (kompas duik), Wreck diving (wrak duik), Daarbij hoort ook theorie en examens. Theoretisch is dit een zelfstudie en dus worstel ik me nu door een dik boek. Alles in Engels natuurlijk wat de zaak niet eenvoudiger maakt. Vooral de visnamen zijn een probleem voor mij. 

Morgen is er weer een dubbelduik gepland voor mij in Aliwal Shoal en daarna is het haasten naar Dive Dimention voor Martje haar laatste zwembad sessie en haar theoretisch exaam. Das een 1 uur rijden. We bollen hier wat af hoor. Met dank aan African Cats voor de huur auto. Het is echter belangrijk dat we dit kunnen doen. Wachten tot de boot klaar is zou ons regelrecht knettergek maken. Nu kan het ons niet zoveel meer schelen, als de boot maar goed komt is voor ons het nieuwe hoofddoel. Hoeveel tijd dat vraagt is geen punt meer. Ik zeil ze toch niet meer naar huis, dus ....

Als we al één ding hebben geleerd in het zeilers bestaan, dan is het flexibel zijn en je neerleggen bij bepaalde feiten. Nog even gaat dat moeilijk omdat we nog moeten werken, maar volgend jaar hebben we geen kalender of klok meer en dat gaat alles veranderen. Weten we zeker.

Verder bevalt ons zee zigeuner leven ons nu al, dat kan dus alleen maar beter worden. Vandaag tovert Martje Zalm met spinazie en puree aardappelen op de tafel. Heerlijk terug een eigen keuken te hebben.

Yep, weer gaan duiken in Aliwal Shoul. We gaan er nog aan falliet geraken ook. Voor Martje een duikrustdag en studiedag. Er is ook bij haar een probleem met het rechter oor. Er bleef maar water uitkomen en toen de zakdoek droog was kon je merken dat er een beetje bloed bij was. Dus morgen eerst naar de dokter om na te gaan of ze geen trommelvlies breuk heeft. Indien zo is duiken voor haar gedaan voor een tijd tot alles weer in orde is. Maar laten we hopen dat het minder ernstig is en dat een paar dagen rust voldoende is om te recupereren. Lijkt tyisch een beginners verhaal want ook ik had last van mijn (linker) oor. Nog steeds ben ik een beetje doof na een duik maar dat gaat nu snel over.

Vandaag dus een dubbel duik. 60 minuten onder, 60 minuten in de Zodiac om dan weer 60 minuten te gaan duiken. Die 60 min Zodiac was weer even teveel voor 2 andere duikers.  Zeeziek. 't Ja, dat ding gaat nogal te keer in de deining die er steevast staat. Duikers hier hebben sterke magen nodig. Gelukkig blijk ikzelf nogal imuum  voor deze ziekte. 

Het was in vele opzichten de beste duik tot hiertoe. We zagen 5 schildpadden, een reuze 'Ale', natuurlijk oneindig vele vissen allerhande. Maar het feest was met duiken nog niet over. Op de terugweg kregen we begeleiding van dolfijnen. Aartsmoeilijk om deze te fotograferen. De camera heeft 2 seconden nodig om een plaatje te maken en dan zijn ze alweer net onder. Maar goed, dit was ons dessert. Of toch niet, er was nog een 'Irish Coffee'. Plots duikt daar een 'Whale Shark' op naast onze boot. Voor niet kenners, de grootste haai die er bestaat maar tevens ook de ongevaarlijkste want hij eet kril en plankton. Niet voor niets kreeg hij de naam 'Whale', walvishaai.

Wij dus in zeven haasten overboord zonder flessen maar met snorkel of zonder wie geen bijhad. We zwemmen een tijdje met hem of haar mee. Ik kan echter maar 1 foto maken en het beestje past helemaal niet in mijn frame.  Mocht dat al wel kunnen dan zou de afstand te ver zijn en daarvoor was het water niet helder genoeg. U moet dus genoegen nemen met een stuk rug en een voorvin. Wij met onze mensen ogen hebben het dier wel helemaal kunnen observeren. Wauw, dit vergeet ik nooit meer. Wat een kollos is dat zeg. Het is een waar privilege met dit dier te kunnen samen zwemmen. U begrijpt, deze duikdag kan nu helemaal niet meer stuk. Met dank aan ...... u mag het zelf invullen.

We namen onze Braziliaanse buren mee en die waren eveneens helemaal in de wolken. Was de haaien duik van enkele dagen geleden best de spectaculairste, dan was deze alweer de mooiste. Je gaat ook meer en meer genieten bij het duiken. De duiktechniek neemt nu niet meer zoveel concentratie tijd in beslag  en dus komt deze tijd vrij om te kijken, te zoeken en te genieten. Zalige hobby.

Morgen eerst naar de dokter met Martje, dan haar theoretisch exaam, voor mij een les 'Advanced' (gevorderde open zeeduiker) en dan daarna een 'Braai' (BBQ) bij Dive Dimention. Dat betekent hier zelf je vlees en drank meebrengen.  De gastheer biedt enkel de plaats aan. Goede formule vind ik.

Dat dokters bezoek bracht geen goed nieuws voor Martje. Haar trommelvlies is gescheurd. Normaliter betekend dat 6 weken niet zwemmen of duiken. Maar de dokter heeft een oplossing zodat ze misschien toch haar cursus kan afmaken hier. Het betreft een speciaal masker met oorkappen die met een buisje in verbinding staan met de bril. Zodoende kan er geëgaliseerd worden zonder dat er water in het oor komt. Volgende week weten we meer als we weer naar de dokter gaan.

Het heeft haar niet belet het theoretisch exaam te doen. 90% geslaagd. Net evenveel als ik. Dus geen spalt in ons huwelijk hier. Ha ha.

Verder hebben we een domestic WE achter de rug. Er was nog heel wat  op te ruimen en te organiseren aan boord. Met al dat duiken kwam dat er maar niet van. De boot is ook door de mensen van African Cats zodanig opgeruimd dat er niets meer is van gereedschap. Ook mijn gereedschap is foetsie. Dus sleutelen aan iets was bijna onmogelijk. Heb nog wel de 3 laatste zonnepanelen aangesloten. Dat laatste is belangrijk nu we geen walstroom meer hebben.

Waar we die stroom van vroeger kregen woont nu een nieuwe eigenaar en die wil van geen delen weten. Daar staat nu een electrische box zonder aansluiting en op slot. Erg kortgeestig als je het mij vraagt. Betekend ook dat zo'n 2 maal per dag de Panda generator aan moet. Nu ja, dan is dat systeem ook alweer goed getest.

Verder heb ik ook alweer een nieuwe To Do List gemaakt met 32 punten. De meeste zijn nog van electrische aard. Die nieuwe electrieker zien we hier vaak op de marina achter meisjes jagen, we zien hem echter veel te weinig op de boot.'t Ja, Africa hé.

Yep, we zijn weer gaan droogduiken. Het is de 2de maal dat we naar uShaka aquariums gaan maar het heeft althans voor mij een heel andere betekenis nu. Ik herken ze, de vele vissen hier. Het zijn diegene die  we in Aliwal Shoal en Sodwana Bay gezien hebben. Dus nu ook maar de plaatjes lezen met hun namen enzo. Dat komt van pas voor mijn 'Advanced open Seadiver' waar een onderdeel vis herkenning is. Jawel, duikers zijn ambassadeurs van de onderwater wereld en werken nauw samen met wetenschappers om het visbestand en wijzigingen daarin te melden. Vergelijk het met vogel spotters. Net hetzelfde. Wij duikers hebben allen éénzelfde doel, dat de onderwaterwereld behouden blijft zodat ook duiken daarin een plezier blijft. Dus doden we niet of nemen we niets mee.

Er is natuurlijk wel 'line fish' die gevangen wordt met 'hoe raadt u het'  een lijn of met de speer. De goede duiker (net als de goede jager) onderscheidt tafelvis van siervissen of zeldzame soorten.  Dat vraagt natuurlijk ervaring en visherkenning. Daar is deze jongen nog lang niet aan toe dus leren we maar. Een aquarium is ideaal om dit te doen. Hier heb je de hele verzameling bijeen en kan je gaan inprenten hoe de visjes eruit zien. De uitleg bij de vissen is daarbij een geweldige bron aan informatie. Eén klein probleem, is mijn tanend geheugen. Ik was nooit goed in namen dus visnamen vallen ook uit de boot.

Voor Martje is een droogduik ook weer goed voor het oortje. Ze heeft er absoluut geen last van of pijn ofzo. Gewoon een vervelende gebeurtenis die ook alweer gauw vergeten zal zijn. En andere reden om terug naar uShaka te gaan is het vluchten uit de boot natuurlijk. Daar timmerd men aan de laatste loodjes. Het lijkt ondertussen ireëel dat dit schip nog ooit klaar zal zijn. Maar het lijkt toch te gaan gebeuren. Nu ja, een schip is nooit helemaal af hoor. Het is net als een huis. Nog voor het klaar is gaan er alweer dingen stuk. Dat is een gegeven waar we moeten mee leven en waar we terdege nu al rekening mee houden. 'Zeilen is werken in tropische streken'.

Met deze enkele mooi droogduikplaatjes.....

ps. de duiker die je ziet is aan het voederen in het aquarium. De laatste foto is een 'patato bass' dik zo'n meter lang.

Voor de goede orde en vrede eerst zeggen dat deze datum voor ons belangrijk is. In 1971, 36 jaar geleden hebben we elkaar leren kennen. Aanleiding tot dit gebeuren was James Brown zaliger. Ja het deed me pijn te horen dat hij overleden was op een moment dat ik hier alleen zat in Durban. 

Het verhaal ging zo, wij, Michel Henkens boezem vriend en intern klasgenoot van de militaire school, en ik wilden wel zijn show gaan kijken in Antwerpen. Arena hal in Deurne Zuid. Dus ging mijn vriend vrijdag na school (in Brustem St Truiden) mee met mij naar mijn ouderlijke woning. De show was op Zondag dus hadden we nog Zaterdag te vullen. Wij dus naar de Y.M.C.A. in Deurne, jawel van dat liedje weet je wel. Men speelde toen nogal veel de 'La Bamba'. Kuskesdans noemen we dat omdat dan een cirkel gemaakt werd met een aantal mensen in het midden die door een kus het midden verlaten en de ring vervoegen terwijl de gekuste in het midden beland. Deze uitleg voor wie de La Bamba niet moest kennen.

Na een paar rondjes begon het te dagen dat daar een meisje meer dan gewoon een kus gaf. Daar ga je dan op letten. En jawel hoor, daar sprong de vonk over naar het meisje dat nu nog steeds mijn vrouw is. Dank jewel James Brown en La Bamba. Ik heb er nog geen seconde spijt van. Ik vraag me af hoeveel mensen hun partner gevonden hebben dank zij deze formule. Het lijkt me nu veel moelijker voor onze jeugd. Kan ook zijn dat ik gewoon oud word.

Das eens wat anders hé dan altijd maar over duiken schrijven. Voert vast mijn leescijfer op. Ha ha.

Pech, want ik moet weer bekennen gedoken te hebben. 2 maal. En de oogst was weer geweldig. Zandhaaien van zo'n meter of 4, Leopard rays, Stingrays, Schildpadden, nog andere Rays waar ik alweer de naam van vergeten ben en zoveel andere vissen die te mooi zijn om waar te zijn. Een van de schippers zei ooit, toen God de wereld schiep had hij teveel kleuren over aan het eind. Die heeft hij dan aan de vissen besteed. Overdreven mooi heeft hij ze gekleurd. Voor de believers.

Morgen weer even een break. Moet wel want dat duiken gaat op den duur wel doorwegen op het budjet. Ik wil wel best alledagen maar met mijn 23 duiken aan zeg maar 20 Euro begint de som al aardig op te lopen. Daarbij niet vergeten dat de cursussen en het materiaal ook nog een een debet veroorzaken in ons budjet.

En de obligate ps. Martje ging voor het eerst mee in de Zodiac en er stond weer een stevige wind en dus deining. Ook het verlaten van het strand om door de branding te komen is steeds weer een kermis attractie. Vergeet daarbij niet dat men hier surft. En ik bedoel niet windsurf. Best knappe golfjes hoor. Maar mijn meid die ik nu al 36 jaar ken heeft me weer verbaast. Terwijl 2 andere de vissen aan het voeren waren hield zij zich sterk. Een echte zeevrouw. De trouwgelofte van 'ge zult hem bijstaan in kwaad en goed' komt maar weer mooi uit. Ik dank de hemel.