Tijd voor een nieuwe rubriek anders wordt uw download tijd te lang. Dus de Amazone wordt een verhaal apart.

Nog even terugspoelen naar de vorige trip. 450Nm. Een uitgemeten trip want we moeten precies om 1h30 aan WP1 zijn om de 50Nm rivier op aan te vangen. Wij dus weer vliegen met de wind op 120°. In zoverre dat we 's nachts alweer de rem moeten opzetten door zeil te minderen en elektriciteit te maken met de props. We vangen de eerste dag een bonito, alweer.

Tweede dag verdiep ik me in de getijde tafels en zie ik  dat het verhaal van aankomsttijd WP1 niet klopt. Ze zitten er 4 uur naast. Later zal blijken dat Patrick van de RIDS zijn berekeningen heeft gemaakt in Parijs en zijn computer dus op de Parijse klok was afgestemd. Goed, het wordt nu 8.00h in de morgen aan WP1. Nog wat meer remmen.

Tot, in overleg met andere boten, besloten wordt om de tocht 12uur vroeger aan te vatten en dus de rivier in de nacht aan te doen. Niemand wil 12 uur parkeren op de oceaan. Wij eigenlijk ook niet, al zijn we ook niet zot op een nachtelijke tocht over een onbekende rivier (die al een zijarm van de Amazone is). Hupsaké, nu moeten we ons plots nog gaan reppen om er tijdig te zijn. Wat zonde van al dat remmen.

We halen het toch en zijn met 4 andere boten present om 17.00u aan WP1. We varen al motor zeilend de brede monding in en blijven bij elkaar. We kiezen voor de Zuidelijke trafic zone ipv de Noordelijke ons voorgeschreven door de RIDS. Reden is simpel, vissers spannen netten over de hele geul, honderden meters lang en daar willen we niet in verstrikt raken.

Het plaatje van met de stroom mee klopt nu aardig wel. 50Nm verderop heeft deze monding (die nog meer op een zee lijkt, zo breed is hij) een kleine appendix zijnde een zijrivier die we op moeten voor onze ankerplaats. Deze ankerplaats is weerom speciaal. De rivier is 35meter diep en heeft steile hellingen. Wij ankeren op 15m diepte en moeten dat later weer bekopen met onze boot op drift terwijl we net uit eten gingen. En we zijn niet alleen. Tal van andere boten schuiven af de helling en moeten herankeren. Wij liggen  nu 35m diep in het midden van de rivier die overigens ook nog eens aan 4kn stroomt (op zijn sterkst). Weer zijn we dus niet gerust in de hele zaak. En het wordt nog erger verderop de Amazone, zo verteld men ons.

Ons ganse anker systeem is ondermaats voor dit doel. Er wordt aangeraden 2 ankers achter elkaar te hangen maar daar is onze ankerlier en 8mm ketting niet sterk genoeg voor. Erger nog, onze ankerlier heeft het weer opgegeven. Er komt enkel nog rook uit. Nico heeft met de hand, na op drift te zijn geraakt, 30m ketting en 22kg anker moeten ophalen.  Ik ben 'out' voor dit werk want heb al een paar dagen last van de oude hernia L5/S1 die ik domweg weer heb uitgedaagd door met 30liter dieselvaten te gaan sleuren. Ik leer het nooit.

Hoe dan ook, ik kan niet anders dan Butterfly (boot nr4) gelijk geven die voor een 40kg anker gingen en 100m/10mm ketting, zeer tegen de zin van Gideon (AFC) die dit allemaal te zwaar vond. Ook kozen ze voor een sterkere ankerlier. Erg slim van ze.

Soure is een prettig dorp met veel winkeltjes. Op zijn Braziliaans dan wel. Stel u er dus niet teveel van voor, maar voor ons na de vorige ankerplaats een herademing. Morgen zijn we van plan een motor te huren. 50real/dag. Er zijn hier verderop exotische stranden met mangrove. Op de wetlands leven waterbuffels en we hebben al zo'n zacht steakje van ze gegeten. Vlees is hier in Brazilië altijd om te zuigen. Helemaal het einde is de politie op buffels. Zwaantjes noemen wij die in België (politie op motor). Deze lokale zwaantjes parkeren hun vervoermiddel op een grasperkje om zo bij te tanken. Kan het nog groener? Geen camera bij.

We huren nog een moto, een Honda 'off road' van 150cc voor 50 real. Eigenlijk is het een moto taxi die je voor de ganse dag afhuurt. Wie zijn wij? papieren? rijbewijs? Nada, niks, gewoon betalen en wegwezen met deze nog gloednieuwe machine. Wat zalig zo'n ongereglementeerd land.

Ongereglementeerd gaat het ook op straat. Die wordt gedeeld door paarden, buffels, geiten, voetgangers, fietsers en auto's. Alles loslopend. Er is geen links of rechts aanhouden en spookrijden mag ook. De weg heeft geen drempels nodig. Het is één grote drempel. Het maakt dat de mensen hier in Soure zeer gedisciplineerd en traag rijden. Je ziet, zo kan het ook. Geen stress.

Met de motor rijden naar 2 stranden. We vinden daar het fijnste wit zand dat we ooit gezien hebben. Het kraakt zowaar als sneeuw onder de voeten. We maken ook een hele rit op het strand zelf. Waar mag dat nog? Hier wel dus, een strand voor ons alleen.

Nu ja alleen, voor we het weten zit de halve RIDS hier ook. Het wordt weer een gezellige babbel. Op het eten moeten we 1.5 uur wachten. No stress. Andere RIDS mensen bezoeken voor 2 dagen een fazenda (ranch). 400 real per persoon en het niet zeker zijn van de ankerplaats weerhoudt ons ervan.

De voorlaatste dag was het weer prijs. We komen weer 2 maal los midden in de nacht. Ons anker hangt in een put van 40 meter en gaat dan eens aan de ene kant dan weer aan de andere kant vast hangen. We moeten dus niet herankeren, dat doet de boot zelf. Maar rustig slapen is er dan niet meer bij. 4kn stroom !!!

Met het vertrek in het vooruitzicht gaan we toch herankeren overdag in ondieper water. 40m vrijhangende ketting en 22kg zwaar anker maakt dat we zo'n 100kg moeten ophalen. Zonder ankerkier want die is out !? Met de lier op de mast en een verschuifbare 'prusik' knoop halen we meter voor meter toch het anker op. Het kost Nico en Martje 2 uur. Ik houd de boot ter plaatse. Kan met mijn rug toch niet gaan trekken. We herankeren in 10m diep water in een kreekje ver van de andere verwijderd maar zijn klaar om morgen 6.00 uur  te vertrekken naar Belèm. Een ware test voor ons want we gaan in konvooi en er zal aan 6kn gevaren worden.

Soure -Belèm

Een flottielje van 22 boten zet zich in gang op weg naar Belèm. We kunnen een groot gedeelte motor zeilen en halen op die manier makkelijk de 6kn. Tegen Belèm aan is het op met de wind. De tweede generator gaat aan en met 2 x 20 Ampére aan 170 Volt (is dus 6.8 KW)  halen we 6.3kn. We gaan dus nog niet volluit. De Panda generatoren doen wat ze moeten doen. Geen problemen dus. De bedden leggen we open om de elektrische motoren beter te laten koelen want die worden behoorlijk warm. De test is dus geslaagd. Nog zo'n 120 uren motoren stroom opwaarts.

We blijven 4 dagen hier en terwijl ik dit schrijf zijn we nog niet aan land geweest. Eerst een tijwissel afwachten en zien wat het anker doet. We liggen 7 meter diep en hebben 40 meter ketting uit. Er is plaats zat want de rivier is 1 km breed en ondiep.

Het is Zondag nu en de Braziliaanse disco spuwt zijn decibellen uit over de rivier. Belèm is weer zo'n grote stad en hier is het opletten geblazen voor de losse vingertjes. Ook op de boten want daar heeft de RIDS vorige edities al ervaring mee.

Wat een vreemd land dat Brazilië. Buiten de grootsteden laten we onze boot open en wandelen we 's nachts door de dorpen. In de grootsteden is het de ware drug jungle. Laat het u niet weerhouden dit land (of moet ik zeggen continent) te bezoeken. Het is ook één van de landen die het gaan maken deze eeuw samen met Rusland, India en China, de 'BRIC' landen genaamd. De economie in Brazilië doet het goed en zit in de lift. Van de recente crisis hebben ze maar weinig ondervonden.

Belèm gaat aan ons voorbij. Vooral aan mezelf. Loop al 3 dagen op krukken en ben weer door leuke pijnen gegaan. Terwijl ik dit schrijf is er enig spoor van verbetering. Onder tussen valt alle last op Martje; Nico en Sonja. Die zijn nu volop aan het bunkeren geslagen. Na Belèm is proviand maar schaars en mager. We moeten dus voor 6 weken de meer luxe dingen hier binnenhalen.  Ook diesel. 650l in totaal. Die is her en der wel te krijgen maar de voorraden zijn niet betrouwbaar. Water is nog zo'n heikel punt. Voor 6 weken drinkbaar water in bussen aankopen. Voor de tanks en dus was en plas, hangen we van onze regenwateropvang af. Dat is onze zonnetent vooraan op de trampoline die omgekeerd ook als regenopvang kan dienen. Al het andere water op de Amazone is onbetrouwbaar en zeker voor ons ondrinkbaar.

Hoe en waar we nog op internet kunnen is ook een vraag. Dus het kan wel even duren voor je van ons nog iets verneemt. Volg ons maar op de kaart zou ik zeggen maar uitgerekend nu laat Dolink sateliet tracker het afweten. Ik heb ze aangeschreven maar tot nu toe geen resultaat. Afwachten maar.

We gaan in konvooi varen en dat betekend met 22 boten zo'n kilometer lange slang. Omdat elke boot zonder het te beseffen een beetje afsnijd in de bochten moeten moeten de lang kielers vooraan blijven ander dreigen ze vast te lopen aan de kant. Er drijft hier ook wat oerwoud rommel rond en dat gaat zeker voor problemen zorgen. Wij mogen onze 'breitle' voor het anker niet gebruiken omdat die teveel vlottende eilanden gaat verzamelen. Dus onze ankerketting loopt nu 'manueel' boven de trampoline en staat op de rol vooraan op de cross beam. Het kan niet anders. We zullen dus wel wat onstabieren achter het ankeren zwalpen.

07/03/10  Belem - Cotuuba (15Nm) 1°18S - 48°33W

08/03/10  Cotuuba - Boa Vista (67Nm) 1°'42S - 49°32W

09/03/10  Boa Vista  1°48S - 50°12W

 Haarkappers zijn steevast fotogeniek. En straatvegers? nooit van gehoord. Waar is de straat trouwens?

 Mmmmmh, lekker stukje waterbuffel. Wordt steeds malser na uren in de zon te hangen. Niet flauw doen.

10/03/10  Boa Vista (Het Venetië van Brazilië, vinden wij toch)

 Koeltoog, nooit van gehoord. En heu, van vleesslaatjes en ander spul ook niet. Back to basic.

11/03/10  Boa Vista

Wat een tegenstellingen ook in Brazilië. We krijgen een rapper show te zien en hippe danseresjes. Neen, op muziek en internet gebied zijn ze hier niet achter. Men koopt eerst een TV en bouwt er dan een huisje rond. De kids hebben allemaal GSM.

12/03/10  Boa Vista - Breves

 Pakjes uitdelen. Een nieuwe hobby van ons.

13/0310  B/reves

 En wat verschaft de pot, bruine bonen met stukjes varken, rijst en vis of waterbuffel. En dat is het zowat voor de meeste mensen hier.

 Dorpsplein ?! De kinderen verzamelen zich in de kerk en zingen liederen begeleid met drum en elektrische gitaar. God bestaat hier nog en wordt erg aanbeden.

 En wat eten wij? Juist, bruine bonensaus met buffel en rijst. Als optie batatas fritas maar niet zoals in België natuurlijk. Naderhand een duik in het donkere doch zuivere Amazone water. Piranha's, nog niet tegengekomen.

14/03/10  Liverpool

 Heel vaak blonde mensen hier en soms erg Europees uitziend. Dit meisje heeft ook nog sproeten.

 Weten deze mensen eigenlijk wel hoe gelukkig ze zijn. Ze willen ons achterna doen. Zonde. 

 10 huisjes in deze bouwwerf voor vissersboten en 1 bar zonder bier. Iemand is ons voor geweest.

15/03/10  Liverpool - Mojui

16/03/10  Mojui - Porto do Moz

 MahéSadry heeft pech, 1 motor doet het niet wegens kapotte starter. Wordt door onze bombeiros boot getrokken. Het leger is ook benieuwd en volgt ons een tijdje.

17/03/10  St. Paricks day on Minnie B (Norma is from Ireland Belfast) 50 people on board !!!!!!!!

18/03/10  Amazone etappes

Belem - Cotuuba 15Nm / Cotuuba - Boa Vista 76Nm / Boa Vista - Araras 42Nm / Araras - Breves 23Nm / Breves - Liverpool 53Nm / Liverpool - Mojui 68Nm / Mojui - Porto do Moz 60Nm.

335 Nm (X 1.8 voor km) afgelegd in de delta van de Amazone. Een ware veldslag voor mens en machine.

Voor de mens, omdat we steeds om 05.30 moeten opstaan en om 06.00 te vertrekken. Omdat we steeds moeten sturen en opletten voor al de troep in het water. Omdat het buiten 38° warm is en binnen over de 40°. Omdat het lange dagen zijn. Het monotone geluid van de generatoren maakt het helemaal af.

Voor machine, omdat er steeds aan haast 100% van de power moet gevaren worden. De bedden moeten open alsook de luiken en de geluidskasten rond de generatoren. Die worden veel te warm en zo hebben we al 2 keer een generator verloren. Duurt 2 uur voor die weer wil starten. Vandaar ook de ondragelijke warmte in de boot. En stil zijn we ook al niet meer nu alle geluidkasten open staan.

We proberen dus zoveel mogelijk te zeilen. En dat lukt af en toe aardig. Zo zijn we de eerste en enige ooit in de rallygeschiedenis die met de spinakker op de Amazone vaart. Het lukt ons zelf een paar keer om zonder motoren tegenstroom op te zeilen en de ganse groep achter ons te laten. We hebben dus nu een mooie reputatie opgebouwd van verstokte zeilers.

En dan de Amazone zelf. We zitten eigenlijk niet op de echte Amazone maar op tal van zijn vertakte delta rivieren. Die zijn zelf vaak al vele malen breder dan de Schelde in Antwerpen. We varen zoveel mogelijk langs de kanten omdat daar de stroom het minste is. De rivieren zijn omzoomd met dichte begroeiing die alle zicht op dieren ontneemt. We horen wel van alles maar zien niets. Het enige dier dat zich al eens laat zien zijn de roze dolfijnen, neen, neen, geen roze olifanten.

De grote aandachtstrekker zijn de mensen die langs de rivier leven. Heel primitief en arm. De kinderen en moeders zijn er als de kippen bij om in hun kano te springen en ons te begroeten. Eigenlijk ook een beetje in de goede hoop dat we ze wat toewerpen. Dat doen dan alle boten van de rally wel. Zo hebben we haast geen T-shirtjes meer, geen snoep of koekjes, geen potloden en schriftjes en geen fruit meer. De wat oudere kinderen enteren zowaar de boot. Ze weten een touw om de kikker te werpen achteraan en laten zich meeslepen. Voor je het weet staan ze ook op de zwemtrap. 't Ja, zij lopen bij elkaar ook binnen in huisjes zonder deuren en vensters. Privaat terrein kennen ze niet. We zijn dan ook niet boos maar vragen vriendelijk af te stappen. Verder doet ons hart pijn als we niets meer hebben om ze te geven. Soms zijn het snotneuzen van 3 tot 5 jaar die tussen al die boten laveren op een hard stromende rivier.  Bij ons worden je kinderen 'geplaatst' als je ze zoiets laat doen.

Zo hatelijk als we Belem vonden, zo fantastisch was Boa Vista. 1 kade, 1 hoofdstraat en 2 waterstraten. Met wat fantasie een soort Venetië. Het was heerlijk om in dit dorp rond te kuieren en met de bijboot de rivieren af te schuimen. We werden door iedereen hartelijk begroet en kinderen brachten hun beste water salto's tevoorschijn voor ons. Het dorp is arm en vuil maar er is ook veel moois achter deze façade.

De haarkappers en beenhouwers zijn weer top. Zo ook de tegenstelling tussen de oude wereld en de nieuwe die ook hier zijn intrede heeft gedaan. Zo krijgen we 's avonds een rappershow te zien waar die van New York  nog kunnen van leren. De meisjes kunnen er ook wat van. Muziek staat hier overal ook loei hard. Een soort Braziliaanse pop waar wij wel gek van worden. TV staat ook aan van 's morgens tot 's avonds. En iedereen loopt rond met een GSM.

In Breves liggen we niet voor anker. Iedereen ligt 4 dik aan een kade. Wij, samen met andere catamarans liggen aan onze 'Bombeiros' boot (brandweer) U weet wel die boot waar de rally organisatie op zit en ons de weg toont op de Amazone. Voorzien van brandweer (duikers) en politie. Het dorp is zoals alle andere. Steeds een vierkant straten plan zoals in Amerika, straten haaks op de stroom steeds verhard, parallelle straten meestal onverhard maar met dubbele lanen. Deze urbanisatie lijkt steeds klaar te zijn om een grootstad te worden want de straten zijn zeer breed.

We plannen een op maat gesneden uitstap om wat in smallere rivieren te toeven en zo wat meer het oerwoud in ons op te nemen. Uiteindelijk wordt het een lange eentonige tocht zonder veel variatie. De kers op de taart was wel het dorpje waar we zullen keren nadat we eerst gegeten en wat gezwommen hebben. Naam vergeten.

Een hele simpele gemeenschap met een groot open grasplein waar varkens, ganzen en waterbuffels hun behoefte doen tot jolijt van het gras. Ook een heel vrome gemeenschap. We zijn getuige van een kerkgang waar kinderen een soort pop gospel zingen begeleid door gitaar en drums. Het eten is klassiek. Waterbuffel, rijst en bruine bonensaus. Ik ga het zowaar nog lusten ook. Er was gezegd dat er ook gezwommen kon worden maar het water ziet er als donkere thee uit en lijkt niet zo uitnodigend. Tot er lokale kinderen in springen en we hun voeten nog konden zien. Mmm, toch maar. En jawel, in mum van tijd ziet de hele RIDS als kinderen te spelen in dit eerder frisse licht zure Amazone water. Wat een heerlijke afkoeling.

Van Breves gaat het dan naar Liverpool. Dit dorp wist niet welke naam te kiezen tot er een plank voorbij dreef met de naam Liverpool op. Vandaar. Het heeft 10 huisjes en een bar. Iedereen leeft hier van de scheepsbouw.  De hoofdstraat en enige straat is 50 meter lang en op planken gebouwd. Je loopt dus over water. Tot spijt van iedereen was de bar leeg. Geen bier. Aan de stapel blikjes te zien is er af en toe wel wat te doen in deze gemeenschap.

En zo zijn we nu in Porto do Moz. Een wat groter dorp met internet café voor de hoog nodige update. Net voor we hier aankwamen kregen we een squal over ons heen. We meten 40kn wind en hebben de genua vol uit staan. Het schip davert en gaat te keer. We spuiten tegen 9.5 kn vooruit en zijn tot op het bot nat van de regen. De eerste nacht voor anker overkomt ons dat weer en het anker gaat zo'n 100 meter slepen om dan weer vast te haken. De nacht daarop weer 40kn maar nu blijven we liggen.

Niemand steekt die eerste dag hier veel uit. We zijn met zijn allen zowat uitgeput en zitten op het tandvlees. Rust, rust en nog eens rust is de algemene regel. 2de dag, sommigen zijn op georganiseerde buffel uitstap maar wij prutsen wat aan de waterpompen want die willen beiden niet meer stoppen. Zonder succes echter. De rest van de dag gaat op in het schrijven van dit verhaal waar we beiden al hard moeten nadenken van hoe was het alweer daar en daar. Als je de blog niet dagelijks bijhoud gaat er al snel veel verloren. Gelukkig zijn er de foto's die het geheugen weer wat opfrissen.

Dag mooi woud ?! De maniok rasp

Opletten voor de vingertjes, vooral de rasp.

Roerbakken 1.5 uur lang. Krijg je ferme armpjes van.

Wat een tegenstellingen hier.

Nog zo'n vinger bijter. Als de noot open is ben je er nog niet. Die bikkelharde pel moet er nog af.

Rietsuikerpers.

Niet eenvoudig zo'n kleine kano. Voedsel voor het dorp komt immer met het schip.

Porto do Moz

Mozarella, de echte buffelkaas. Slaapkooien? nooit van gehoord.

Smalle waterweg, brede politiemannen

Weer zo'n blonde. Al de anderen zijn zwart.

Hier groeit alles waar we thuis in de vijverzaak moeten voor betalen.

Recht staan in zo'n prauw, delicaat evenwicht of gewoonte.

Novo Horizonte

De kippen waren net gaan lopen in deze keuken. Echt. Deze zijn rijk want ze hebben een fornuis.

Diepvries niet nodig. Alles wordt levend gehouden tot aan de maaltijd.

Rally bijdrage aan de lokale generator. Alle beetjes helpen. Mooie blonde knaap. Was kwaad toen ik hem trok maar toen hij het resultaat zag bulderde hij van het lachen. Hoezo, hij in zo'n klein doosje.

Ze doen immer hun best om het ons aangenaam te maken. Zo'n warm volk.

Porto do Moz - Almeirim (48Nm) / Almeirim - Novo Horizonte (42Nm) / Novo Horizonte - Furo Outeiro (40Nm) / Furo Outeiro - Monte Alegre (51Nm)

Alweer heel wat mijlen stroomopwaarts achter de rug. Onze vrees niet te kunnen volgen met onze wat zwakke motoren is gelukkig ongegrond. We zijn trager dan de anderen maar omdat we korter tegen de kant kunnen varen hebben we minder stroom tegen en zelfs soms stroom mee. De kustlijn, jawel, kust, want we lijken nog steeds op de zee te varen, is gekarteld door de stroom. In elke inham heb je een grote kolk waarvan we gebruik maken om verderop geslingerd te worden. Nadeel is wel dat we soms iets raken onderaan. Diepte meter hebben we al lang niet meer. ttz, hij geeft alles aan tussen 40 en 60 meter dus flink fout. Vaak zijn wij ook nog de enigen die de zeilen gebruiken daar waar het kan. Dat alles maakt dat we doorgaans met één generator en één motor toekomen en dat is lekker economisch.

Porto do Moz is een wat drukker haventje. Alles maar dan ook alles gaat over de rivier. Er zijn nauwelijks wegen en die zijn allemaal onverhard. Ook mensen vervoer gaat over het water en doordat de afstanden hier zo groot zijn wordt er geslapen in hangmatten.

We schrijven in voor een inlandse uitstap waar we de gelegenheid krijgen om te zien hoe maniok eetbaar gemaakt wordt, hoe kalfjes ingeënt en gebrandmerkt worden en een woudwandeling.

Maniok is giftig en moet dus behandeld worden alvorens eetbaar te zijn. Na pellen worden ze tot pulp vermalen. Die pulp wordt uitgeperst en dan gaat de pulp in een grote pan om 1.5 uur te roerbakken. Pas dan is het gif geneutraliseerd. Het sap wordt ook zolang gekookt en er worden rode pepers aan toegevoegd. Ze koken zowat alles met dit smakelijk spul.

De wandeling door het woud is best leerzaam maar waar ooit woud was laat een diepe en trieste indruk na. Ze doen niet eens de moeite om het hout te recupereren. Elk jaar gaat een oppervlakte zo groot als België tegen de vlakte maar wie zijn wij om te zeggen dat het niet mag. Ons Europees woud is al lang verdwenen.

Terug op de ranch wacht ons een heerlijke BBQ. Ook legt de 'vader' ons alles uit over fruit en wat ermee gedaan. Zo leren we de Braziliaanse noot te kraken met de machete. Een hele karwij en vinger gevaarlijk. Ze noemen ze hier overigens kastanje. Ook persen we suikerriet waarvan ze de rum maken. Een heerlijke plons in het frisse water maakt deze dag tot een van de betere.

We boeken nog een uitstap per boot naar een klein inlands dorpje. Er is slechts een kleine waterweg door dit waterland. Op de foto ook onze gewapende politie mannen al vragen we ons af of dat wel nodig is. Geen spoor van criminaliteit te vinden hier. Ook op foto een groep meisjes. Het valt weer op dat er een volledig blonde bij is.

We klimmen nog een berg op om over het mooie 'wetland' te kunnen zien. Het wordt een echte calvarie berg. Steil, glad en zweten niet normaal. Wat later krijgen we een kano vaart voorgeschoteld en naderen de waterbuffels op meters na. Overigens, zij hebben meer bang van ons dan omgekeerd.

Novo Horizonte is een wat grotere versie van Liverpool. Mensen zijn gaan samenwonen omdat dat vooral praktischer is voor het verdelen van elektriciteit. Die maken ze zelf. De rally organiseert een diesel omhaling bij de boten en daar kunnen ze 3 maand mee verder. Ze hebben een school, een kerk met vorig rally omhaling en een gemeenschappelijke plaats, pseudo bar. Ik neem een kiekje van een keuken. Zo zien ze er in Bokrijk ook uit. Totaal geen luxe. De WC staat achteraan op paaltjes. Varkens, kippen en eenden maken de tuin uit. Overigens, van alle drie soorten gaan er heel wat voor de bijl voor de rally mensen. Wij kopen niets maar de eenden blijken bijzonder smakelijk te zijn. Alles bio wel te verstaan. Vis is er ook altijd. Hier vangen ze een soort katvissen. Taaie beestjes die bijten en haast niet willen sterven.

Altijd en overal doen de mensen hun uiterste best om het ons aangenaam te maken. De juf van de school is al maanden bezig een choreografie in elkaar te steken om ons te plezieren. Weerom verrassend blonde kindjes te vinden. Een speling van de genen.

Dit schrijven vind plaatst in Monte Alegre. Zoals de naam doet vermoeden ligt dit redelijk groot dorp op een berghelling. We bezoeken het stadje en hebben een mooi uitzicht op de rivier en de achterliggende meren alwaar de meeste rally boten liggen. Wij regelen weer een deal met het plaatselijk tankstation zodat we de enige boot zijn die aan de wal ligt. Met onze 2 jonge snaken hier aan boord is dit een zege want ze gaan en komen bij nacht en ontij.

Caio is 14 en onze persoonlijke bootwacht. Hij is zo'n vriendelijke kerel en de enige die niet opdringerig was. Als we hem 5 real geven voor een eerste bewakingsopdracht krijgt Martje spontaan een kus. Hij wijkt geen millimeter van de boot en jaagt 4 opdringerige gasten weg. Hij krijgt dus nog opdrachten.

Er ontstaat ook een ruil handeltje. Zij moeder maakt ons een tapioca papje en wat later warme bessen die naar kastanjes smaken. Wij geven peren die hier zeldzaam zijn.  Wat later eindig ik met hem in het hospitaal. Hij maakt een lelijke val en breekt zijn pols. De dag later staat hij alweer paraat met fier een arm in de plaaster. 40 dagen zegt hij leuk. Hospitalen en dokters zijn hier gratis. Moet ook, mensen hebben haast geen geld. Ze krijgen 30 real per kind en 50 per gezin voor elektriciteit. Vaak is dat ook het enige inkomen. Voor eten zorgen ze zelf.

Caio wil zanger worden en heeft een mooie stem. Eerst wilden we hem 'financieel' adopteren maar hij blijkt uit een van de betere families te komen. Dus, misschien iemand anders dan. Andere jaren hebben rally mensen dat ook gedaan. Zonder organisatie gaan de centjes daar waar ze moeten zijn.

En verder, het is hier bloedheet. Regenseizoen? in heinde en verre niet te bespeuren op een lokaal onweer na. Locals zeggen dit nog nooit te hebben meegemaakt. Het water staat ruim een meter te laag en dat is ons geluk omdat daardoor de vlottende eilanden beperkt blijven. Zie foto. In die eilanden wonen giftige waterslangen en die willen wel eens je ankerketting op. Is gebeurt andere jaren.

Ook hier en ter ere van de rally een avondhappening. We krijgen nu de slaven gevechtsdans. Slaven mochten niet vechten of daarvoor trainen. Ze hebben dan maar een dans uitgevonden die een schijngevecht weergeeft. Ik krijg de juiste beenzwaai niet op foto. Wel op film.

Morgen gaan we naar Tapara (50Nm). 06.00 vertrek voor een van de langste etappes. En daarna Alter do Chao de Carieb van de Amazone waar we 8 dagen blijven. Heerlijk.

Aan het tankstation.

Tanken? even niet nu met dat vlottend eiland

Slavendans

Drie werf hoera, we zijn er geraakt. Laatste etappe stroom opwaarts is achter de rug. De ASW heeft het gehaald zonder tot last te zijn van de andere rally deelnemers. Vanaf nu is het alleen maar stroom afwaarts.

Wij zijn nu in paradijs belandt. De Carieb van de Amazone. Maar, maar, ook het regenseizoen is losgebarsten en terwijl ik dit schrijf is het regen alom. Dus, voor mooie foto's is het nog even wachten.

Onze boot is links, merk op de gesloten slaapplaats. Terras achteraan hogerop.

De rubberboom geeft enkel nog melk (latex) voor lokale handwerkjes.

Rugzak in No Time en No Costs

Wij zouden ons totaal verloren roeien.

We zouden er nooit op komen hier te snorkelen. Het water was heel fris. De grotere vissen namen de vlucht.

Men kweekt speciaal voor Pasen een hybride vis die enkel en alleen met Pasen gegeten wordt. Zoiets als kalkoen voor kerstmis voor de Anglo mensen.

Slapen in een hangmat? Voor mijn rugske niet simpel. Heb maar voor de vloer gekozen.

Giftig kikkertje?

Van een boompje gesproken ?! Je kan er eentje opzetten met deze. Gelukkig voor de boom, het hout is waardeloos. 27 mensen zijn er nodig om hem te omcirkelen.

Onze bootkok was ziek. Dan maar bij iemand thuis eten. Achteraf waren we blij dat onze kok ziek was ?!

04/04/10 Alter Do Chao

De tweedaagse tocht zit er alweer op. Eindelijk hebben we wat genoten van de echte Amazone. Deze tocht moesten we wel doen anders zou de Amazone aan ons voorbij gegaan zijn en zou alle moeite om tot hier te komen waardeloos zijn geweest. Natuurlijk beseffen we wel dat dit slechts een tipje is van wat de Amazone te bieden heeft. Je leven is vast te kort om alles te zien en te leren.

De tocht kost ons 440 real (176€) per persoon en daarmee doen we beter dan de rally 3 daagse die 400 Euro kostte. Veel? zou u denken, wel op deze tocht voorzien we 5 bemanningsleden van een loon en 2 gidsen. Het eten is voortreffelijk en drank en hapjes zijn er plenty. Het weer zit ons mee en dat is gratis.

We krijgen bovendien de beste boot. Wij kunnen namelijk in een gesloten ruimte slapen wat later wegens insecten en kou een belangrijk voordeel blijkt te zijn. Zie foto de boot links met naam Rio Pianco. Een leuk terras op het achterdek is onze eet- en drinkplaats.

Onze tocht begint met een 3 uur varen hogerop de Amazone naar een kleine gemeenschap. Vandaar vertrekken we voor een korte (2uur) wandeling in het woud. Vooral de Indiaanse gids(e) maakt de tocht door haar kunsten in palmvlechtwerk te tonen. In een mum van tijd maakt ze kleine sierraadjes. Ze vlecht ook even een handtas en een rugzak en toont hoe de daken gemaakt worden van palmbladeren. Leuk en leerzaam. In het dorp laat iemand ons zien hoe je de rubberboom doet bloeden om de latex op te vangen. Die industrie die destijds belangrijk was voor Brazilië staat nu op een laag pitje. Meestal wordt er nog artisanaal rubber gewonnen waar dan ook weer handwerkjes van gemaakt worden. We kopen een geldbeursje en een boekje met rubber cover. Kost allemaal twee keer niets maar je steunt de gemeenschap. In het winkeltje van de gids(e) kopen we een halssnoer voor 8 real !!! Er werd ons aangeraden beter iets te kopen dan een tip te geven..

Zo'n wandeling maakt je hongerig. Op de boot wordt daar op aangename wijze wat aan gedaan. Dan is het tijd voor een kano tocht. Zwemgerief en snorkel meenemen ? Vooral veel vogeljes trekken de aandacht. We hebben geluk ook een grote havik te mogen aanschouwen. Het woud sluit ons helemaal in en in een labyrint van bomen waar de kano nog net door kan eindigen we nabij een brug. Tijd om te snorkelen. Het water is helder maar erg fris. Er zit vis maar de grotere jongens zetten het op een lopen (zwemmen) als ze ons, rare snuiters, zien.

We zijn maar net tijdig terug als de hemelpoort weer open gaat. Geen nood, wij zitten droog en genieten van een bijzonder grote geroosterde vis. Moe en voldaan trekken we dan met de mensen van Minnie-B naar onze gemeenschappelijke kooi. Slapen in een hangmat lukt mij niet en ik verzamel wat kussens van de banken en nestel me op de grond. De anderen lukt het wel maar echt goed geslapen heeft niemand.

Monter op en klaar voor een nieuwe dag. De boot denkt daar anders over en wil niet starten. Een uur later moet de boot het opgeven tegen de niet aflatende pogingen van de crew. Die blijven dood kalm. Dus start hij dan maar. We beginnen 2 uur later dan gepland aan onze 20km wandeling naar het 'echte' oerwoud om aldaar de 'echte' grote reuzen te gaan aanschouwen. Opwaarts klimmend ontmoeten we vlinders, kikkers, slangen, vruchten, vogels en een triljoen mieren allerhande soorten.  We zweten ons alweer te pletter. Hogerop veranderd het woud. Het wordt donkerder, frisser, dikkere en hogere bomen en de palmen zijn verdwenen. De dikste en grootste boom kondigt zich aan met een aantal niet te onderschatten mede soorten. Maar eens op de plek van bestemming worden we met zijn allen heel stil bij het aanschouwen van deze reus. Wij zijn nu de mieren. Er gaat heel wat door je heen aan de voet van deze reus. Gelukkig voor hem is het hout waardeloos en dus niet interessant om gekapt te worden. Het is zoeken naar een plek om  een foto te maken en het lukt maar nauwelijks om deze reus te vatten op de chip van de camera.

Onder de indruk van dit alles, vatten we de terugweg aan. Die doen we zonder stoppen aan een redelijk tempo. Gewoon van op boten te leven beginnen nu voeten en spieren die niet gewend zijn van te werken van zich te laten spreken. We zijn dan maar wat blij als we aan tafel zitten van een lokaal iemand om aldaar te eten. Maar eerst een biertje graag. En nog een. En .... We genieten met zijn allen van de beste maaltijd ooit. Het is altijd hetzelfde maar deze keer heel lekker en zacht samengesteld. Rijst, pasta, bruine bonen, kip, vlees, rauwe groenten, aardappelen en pompoen. De vleessaus en de kippejus zijn van de beste ooit. We kopen dan ook weer een halsbandje voor onze dochter thuis en steunen alweer de gemeenschap daarmee.

Voldaan en moe, maar vooral stikkie van het zweet, gaan we voor de boot met kleren en al het water in. Zijn die gelijk ook alweer gewassen. Deed dat deugd zeg. 3 uur later en in het donker zijn we alweer thuis in Alter Do Chao. Het is Zaterdag voor Pasen en gezellig druk in het dorp. We blijven er dan ook nog wat rondhangen voor we naar de boot gaan. Aldaar vallen we comateus in een diepe slaap.

Dit schrijven vindt plaats op Pasen. We zijn nog niet van de boot geweest. Het strand zit vol van Braziliaanse vakantiegangers. Straks gaan we een restaurantje doen met onze Engelse vrienden van Suzie Too en Minnie B. Voor de rest van de 4 dagen hier wordt het kuisen, bunkeren en klaarmaken voor de Amazone terugtocht. Nog 2 weken RIDS rally en dan staan we er weer alleen voor. Weer goed voor een heel ander verhaal.

De foto's hier onderaan zijn van een andere camera met dank aan Phil en genomen met een Nikon D90. Doordat ze een ander formaat hebben zet ik ze in deze kolom.

Ons terras, eetplaats, café.

Schooltje. Hier gaan kinderen graag naar school.

n..

Prachtige kanotocht naar onze snorkel plaats.

Brug der vernieling. De ontsluiting van het oerwoud gaat gestaag voort. Wij staan op de oude weg. Naast ons de verbeterde versie. Straks een autostrade ?

De zachtste kip en vlees van de hele Braziliaanse reis wordt hier verorberd.

Alter do Chao was/is het eindpunt en hoogtepunt van de Amazone trip. We liggen voor anker op een binnen meer (zie de rivier achterop). De scheiding tussen rivier en binnenmeer is paradijs. We houden er een BBQ.

Zoals steeds slooft de lokale bevolking zich uit om ons een feest te geven. Vaak geven de oudjes eerst het voorbeeld. 90 tot 100 jaar ?! het dansen houdt ze fit. Hier noemen ze dat niet de derde leeftijd maar de actieve leeftijd. Hier genieten de ouderen nog het respect dat bij ons verloren ging. Jammer.

Stoere binken hé? Edivaldo is politieman op onze bombeiros leidersboot en ondertussen beste maatjes met Nico. Hij mag even zijn pakje lenen met echte en geladen pistool erbij.

Kilo restaurant noemen ze het hier. Je neemt wat je wilt en dan betaal je per gewicht. Een belachelijke som.

Rijdende reclame jongen. Vooraan mega box, achteraan batterij. Loei hard gaat het. Niet de fiets.

Alles maar ook alles is te krijgen in Brazilië. En als ze het niet hebben maken ze het wel even voor je.

Moto taxi's zijn heel populair hier. Voor een paar real ben je aan de andere kant van de stad.

Nico en vriendin nemen hier afscheid van ons. Hij gaat verder Brazilië, Bolivia en Venezuela verkennen.

Iemand een idee wat voor een vogel dit is? Lijkt op een haan met papegaaienbek.

Goed kijken. Op de achtergrond een duwboot met 4 pontons. Rechts, eentje zijn koelings impeller heeft het begeven en wordt getrokken door een andere RIDS  boot. Altijd leuk om niet alleen te zijn.

Mij dunkt dat de bevolking hier in aan het toenemen is. Opvallend hoe jong de bevolking is.

Ze bedelen niet maar enteren met hun kleine prauwtjes de boot en wachten braaf af. Geef je niets dan laten ze los na een tijdje. Maar wie kan zo'n kind weerstaan? Prijs winnende foto hé, je krijgt hem groot.

Dak bedekking is op komst. Gratis door de natuur geleverd. Paraplus hebben een dubbele functie.

Afua is bijzonder. Geen auto's of moto's. Dus iedereen heeft een fiets of een fiets auto.

Ook soms mooie huizen. Immer en altijd op palen. Hieronder de fundering.

Afscheid is altijd een beetje sterven. Nicolas van de RIDS organisatie verlaat ons. We gaan hem missen.

Lokaal zwembad. Een schuine ramp van hout en een reling. Bij laag water is het gedaan met zwemmen.

Afscheid van de bombeiros boot met politie, brandweer en Rids organisator Patrick en Jacqueline. Vele laatste oproepen op de VHF met duidelijk vele kroppen in de stemmen. Met 11 boten gaan we naar een laatste ankerplaats genaamd Mexiana. Afscheid op de African Seawing werd door iedereen gesmaakt.

23/04/10 Vaarwel Amazone

Deze update wordt geschreven op de oceaan ergens tussen de monding van de Amazone en Suriname. 600Nm. Het lijkt wel een verlengde van de Amazone want van de beloofde 15kn wind komt niets in huis en we moeten veel motoren of motor zeilen. Maar voor we aan een nieuwe rubriek beginnen moeten we de oude nog afsluiten.

Alter do Chao lost alle verwachtingen in. Eindelijk een veilige en stroomloze ankerplaats op een binnen lagune. Een zilverwit strand met palmbomen scheidt ons van de rivier. 4 dagen rust en wat uitstappen. Die heb je kunnen lezen in de vorige paragraaf.

In 5 dagen gaan we de Amazone terug af. Een heel ander verhaal nu met de stroom mee. Wij zoeken nu niet meer de kanten op maar het midden van de rivier en de buitenbochten. Eerst gaat het even de hoek om naar Santarem. Een stad in volle expansie dankzij een bauxiet mijn (aluminium) en een dam voor elektriciteit. In dit stadje kan je zowaar alles vinden wat je maar nodig hebt. Het lijkt een groot verdeelcentrum te zijn voor een groot gebied eromheen. Ook een grote terminus voor tal van boten. Een van die boten zal Nico, onze zoon, terug naar Almeirim brengen om aldaar zijn vriendin teug af te zetten en verder Zuid Amerika te gaan verkennen. In de Carieb zien we hem terug.

Op de terugtocht doen we zowaar nog het speciaalste dorp van de Amazone reis aan. Afua is autovrij. Ook moter vrij. Dus iedereen en alles gaat er per fiets. Het ganse dorp, ook

 wegen, staat op palen. We slaan er onze laatste dingen in en geven onze laatste reals uit. Het is ook de stad van de eerste afscheidneming. Nicolas verlaat ons en dat doet pijn.

Het laatste stukje Amazone brengt ons naar een delta eiland Mexiana. 12 van de 22 boten ankeren daar nog een nacht. De anderen gaan door. Bestemmingen zijn Kourou (Ariane space center), Cayenne, Surniname en velen gaan naar Trinidad. De groep valt dus uiteen maar we gaan velen terug zien in de Carieb, zoveel is duidelijk.

We staan dus terug op eigen benen en dat voelt raar aan na 7 maanden bij de hand te zijn genomen. Het hele RIDS avontuur is ons goed bevallen en een aanrader. Wel niet te onderschatten. Het vele vroeg opstaan en geconcentreerd zeilen of motoren kruipt in de kleren. Het intensief programma ook. Maar we hebben veel bijgeleerd en hebben dingen gedaan die niet zoveel ons achterna doen. Met zoveel competentie in zo'n groep heb je een bron van hulp en informatie achter de hand die niet te versmaden is. Een groep van bakkers, ingenieurs (arianne,airbus,enz), dokters, chirurgen, kinesisten, horeca, boekhouders en zoveel meer. Op de tocht waren we allemaal gelijk. Het verleden was van geen tel meer.

Maar het was tijd dat het gedaan was. Er begonnen kleine krakjes te komen in de eenheid. Ook wij zijn daar schuld aan. ASW was en is het buiten beentje van de groep. Met onze zwakke motors moesten wij het hebben van de inventiviteit. Zo zijn wij de eerste die met spinakker op de Amazone voeren. Ook de eerste die zo de kanten opzochten om stroom te vermijden. Dat alles bracht met zich mee dat wij niet zoals alle andere braaf in het rijtje bleven. Dat maakte ook dat wij de ene keer helemaal vooraan zaten en dan weer helemaal achteraan. In de groep had iedereen zo zijn vaste stek gevonden maar ASW voldeed niet aan die regel. Enfant terrible, ja, dat waren we en soms ergerde men zich daar wel eens aan.  Van de RIDS nooit een opmerking gehad. Zij kende onze handikap wel. 

En nu we toch bij de boot zijn beland, hier haar verhaal. Onze dinghy lijkt 10 jaar oud. Hij valt letterlijk uiteen. Lekt lucht, lekt water (bodemplaat komt los) en alles wat zwart is zoals de stootband, het grijp touw rondom, de bevestiging van de roeispanen is los gekomen. De motor van 5 pk is te zwak gebleken en waarom AFC voor een langstaat gekozen heeft is een raadsel. Niemand van onze mede RIDS'ers hebben dat. Eén groot voordeel, onze bijboot zal niet gestolen worden.

Bij het uitvaren van de Amazone delta maken we water in de bakboord romp. Hey ? wat is dat nouw. Wat later zien we toto onze ontsteltenis dat het roer 10cm gezakt is en uit zijn bovenste lager geschoten is. Dat het roer niet op de zeebodem ligt is te danken aan de horizontale bedieningsarm waaraan de hydraulische piston bevestigd is. Wel heeft die arm de rubber manchette beschadigd die voorkomt dat water langs de roeras naar binnen stroomt. En dus sijpelt er water naar binnen. Niet dramatisch, de bilge pompen kunnen het makkelijk aan, zij het ook hier weer dat ze niet meer automatisch werken. Dus opletten geblazen.

Het ankersysteem krijgt ook een onvoldoelde. De winch kan zijn job niet aan, het anker is te licht en de ketting te licht en te dun. Dat maakt dat ook hier wij het buiten beentje waren en de bomberos mannen hun job hadden aan onze vele anker slips. Ook het feit dat het anker niet aan de voorkant hagt maar aan de mast maakt een en ander niet makkelijker. Hoe steek je bijvoorbeeld een dubbel anker laat staan dat een 8 mm ketting voldoende is om ze op te halen. Neen, dit gaan we veranderen.

Het hybride systeem dan. AFC pakt de batterijen in volgens CE norm. Dat wil zeggen die mogen niet gaan lopen als de boot ondersteboven zou liggen. Ze doen dit in bakken met deksels allemaal in sandwich foam platen. Die isoleren lekker en jawel hoor, op de laatste Amazone dag ruiken we iets zurigs. Na wat zoeken blijken de motor batterijen te koken. Letterlijk. We hebben keuken handschoenen nodig om de deksel te openen en er komt stoom uit !? Het duurt 3 dagen voor 400kg goed ingepakte batterijen zijn afgekoeld. Het gevolg laat zich raden. Ze zijn gaar en klaar voor de lood recyclage. Gelukkig blijken de Panda generatoren ook te kunnen werken zonder de batterijen en zo staan we nu in direct mode voor de voeding van onze motoren. Ik vraag me daarbij af of ik nog nieuwe batterijen ga plaatsen? Kunnen meteen een 220V/144V lader en 3 DC/DC 144V/12V van boord. In totaal een gewichtsvermindering van  400kg.

Verder doen de zoet water pompen het niet meer. Eerst hun druk schakelaars maar nu ook de pomp zelve niet meer. Ook een zout water pomp voor de ijskast heeft het begeven. Heb dan maar die van de zoutwater tap gebruikt. Gevolg, zowel voor zoet water als voor zout water zijn we nu op bussen van 5L aangewezen. Niet echt comfortabel.

De vaste schroeven hebben dan weer hun dienst bewezen. Gelukkig hebben we dat gedaan anders zou het Amazone verhaal eentje van continue slepen geweest zijn. Al met al, ik begin te twijfelen aan het hybride verhaal en begin sterke voorkeur te voelen onze boot om te bouwen naar de klassieke Z-drive diesel motoren. Wordt gelijk de boot een ton lichter en veel simpeler.

27/04/10 Amazone - Suriname

Alweer schrijf ik dit verhaal op zee ergens tussen Suriname en Grenada. Hoezo? we zouden toch 5 weken naar Suriname gaan en Martje 4 weken naar huis?

Het loopt allemaal anders. O Ja, we zijn in Suriname geweest. Op zaterdag kwamen we aan. Op de eerste anker plaats voor een hotel, geen boot te zien. Dus dan maar wat verder naar Domburg. Ha, 8 boten waarvan later blijkt 4 blijven plakkers. We worden direct door Nederlanders geënterd die ons helpen met de mooring en de papieren voor inklaring. Gaat 3 dagen duren. Hmmm, Martje moet maandagavond weg.

s'Avonds gaan we even naar het dorp. Nu ja, dorp? wij noemen het eerder het hol van Pluto. Er is niets. Al zeker geen boot faciliteiten.

De echte beslissing om hier niet te blijven valt s'nachts. Als een kabaal Martje wakker maakt en als ze opstaat ze meteen met de voeten in het water stapt. G*dv*r**** wat is dat nu? we zinken of wat?

Het kabaal komt omdat we met de anker bretel achter een kiel hangen. Daardoor staat de boot dwars op een 3knopen stroming. Dat de mooring het houdt is een wonder. Moet een ferme blok beton zijn. Maar daardoor is de dichting aan de roeras gaan spuiten en sinds de bilge het automatisch niet meer doet loopt de romp zachtjes onder. We starten manueel de pompen en kuisen de boel op. Met de BB motor vol vooruit weten we ons te bevrijden en korten de bretel in zodat die niet meer onder de kiel komt. Na toch wel wat paniek is de zaak alweer gestabiliseerd.

Maar het heeft ons een krak gegeven. Martje zelf komt s'morgens met het voorstel van niet naar huis te vliegen want ze wil me niet 4 weken achterlaten in dit god vergeten gat op een snel stromende getijde rivier. Ik blij. Zag het ook niet meer zitten. Dag 750€ ticket maar het bruine snel stromende getijde water, daar hebben we genoeg van.

We gaan naar Grenada, en niet naar Trinidad. Dat laatste blijkt overvol en 3 maal duurder voor boot reparaties. Bovendien zitten onze vrienden van de Butterfly in Grenada en kunnen die ons op weg helpen met de ditjes en datjes.  Nu kan ook de boot uit water voor het verhogen van de waterlijn, het terug plaatsen van de vouw proppellers en het vervangen van de roerdichting en dat terwijl Martje naar huis gaat met een nieuw te boeken ticket.

Van de beloofde 15kn wind is niets te merken. We krijgen 8kn en gaan maar tegen 4kn vooruit. Pfff, dit gaat lang duren. Te meer, we hebben nog maar 100L diesel dus motoren is uitgesloten. De diesel dient voor de batterijen en voor de aankomst of noodsituaties.

Wij vroegen om meer wind en krijgen het ook. Tijdens de tweede nacht gaat het 30kn waaien !!!!! Als op een gegeven moment de boot zowat om zijn as draait en wij er geen controle blijken over te krijgen staan de zenuwen weer erg gespannen. Wat nu weer.

Na een tijdje begint het te dagen dat de stuurautomaat op hol slaat en absurde richtingen aangeeft. OP hand krijgen we terug controle over het schip. Moeten we nu gaan sturen 4 dagen lang in dit weer?

Gelukkig niet. In een helder moment zet ik de spanning van het ganse stuurautomaat systeem af en hoera, na deze hard reset doet die het weer.

We zitten zo halfweg tussen Tobago en Grenada.  We moeten remmen nu anders komen we te vroeg in het donker aan. Met 15kn wind zetten we een puntje genua. Minder dan de derde reef. Nog steeds genoeg voor 4kn over de grond en dat zal maken dat we zo rond 8uur aankomen in Pricle Bay. Dat ligt ten zuiden van Grenada en is ons warm aanbevolen door de Buttterfly. Voor de uit water haling moeten we wat verderop naar St Davids Harbour. Enkel die kraan is breed genoeg voor onze catamaran.

Het wordt bij aankomst eerst inklaren, dan taxi naar de luchthaven om een auto te huren, dan dringend naar een internet gelegenheid voor dit verhaal onze post en het zoeken naar een ticket voor Martje. Dat programma zal ons al even zoet houden.

We hopen dat er plaats is in de marina van 20 ligplaatsen groot want we willen na maanden wel eens terug een tuinslang en electriciteit. Ook belangrijk is het om de LOOD zware batterijen te vervangen. Ik vergat nog te zeggen dat ook onze huisbatterijen hun beste dagen hebben gehad. De keuze van AFC om vloeistof batterijen te plaatsen vinden we niet zo gelukkig. Je vergeet die keer op keer water te geven en dat heeft zo zijn gevolgen.