British Virgin Islands - 29 december 2011Home

Op 24 december, jawel kerst, gooien we eindelijk de trossen los. Genoeg geklust. Niet dat alles klaar is maar dan vertrek je nooit met een boot.  Vanaf 1 november was ik daar, dus het is wel welletjes geweest.

Hiernaast de tewaterlating. Merk op, de boot links van ons is Butterfly. Nr 3 passeert hier nr 4. Ze waren één dag in het water en moesten onverrichter zaken terug uit het water wegens een lek aan het roer. Hun verhaal kan je lezen op de link Butterfly op de start pagina.

Wij dobberen nog een paar dagen in de baai en verkassen dan naar Trough Bleu. Een live band geeft ons er een leuke avond met alweer bekende gezichten.

Daarna is het anker in Prickly bay waar we voor geen geld de pizza, de drum band en de live band willen missen. We maken de laatste dingen klaar en gaan veelvuldig shoppen. We zijn er helemaal  klaar voor.

Geen kerst diner voor ons dus.  Daar ontbreekt ook de eetlust voor zo op de eerste dag met golven en wind scherp op de neus.  De wind blaast met zo'n 22 kn  NO en wij gaan pal Noord.

De eilanden van de Carieb liggen als een boog en wij volgen de snaar van die boog als u begrijpt wat ik bedoel. In rechte lijn dus naar de BVI's. En het gaat vlotjes. Niet tegen staande dat het wat hakken is tegen de golven in lopen de eerste dag met een gemiddelde van 8kn.  We zetten dan ook 190Nm in het logboek voor ons eerste etmaal.

Erbij vermelden dat het grootzeil steeds in 2de reef stond. Het weer was prachtig. geen druppel water, geen squals.

De tweede dag is anders. Veel meer bewolking  en een trein van squals over ons heen. De genua staat in een derde reef en grootzeil in tweede. Zo zijn we overigens de nacht ingegaan en zo blijft het staan. Met dit weinige zeil nog steeds 8kn snelheid. In de namiddag belanden we tussen twee squals in en plots is de wind weg. OK, dan maar even motoren. 3 minuten later, gedaan, generator geeft het op. De batterijen willen we sparen voor later indien nodig. We zijn hybride weet u wel.  Ik duik dus onder in het technisch gedeelte van de boot en ga zoeken naar de oorzaak. Smurrie had zich losgemaakt van de tank en had zowat alles verstopt. Dus filters kuisen, filters vervangen, door pompen en veel van dat diesel fraais. De romp was bloed heet zo met die nog warme motor open. Lekkere dieselgeur en net voordien tonijn salade gegeten en ondertussen alweer helemaal dooreen geschud want de squal is nu boven ons en geeft een puist wind. Michel mijn maatje stuurt de boot. De tonijn gaat op zoek naar zijn broertjes en zusjes. Het is de tweede keer in mijn leven dat ik zee ziek ben.  Die diesel lucht was er teveel aan. Maar we ronden het verhaal af met een werkende generator.

Oh ja, erbij vermelden dat de tweede out is wegens een verbrande starter. Die laten we vast in de Dominicaanse Republiek  herwinden. 

We zijn er klaar voor. BVI vlag en geel voor Customs.

We gaan de tweede nacht in en komen er ongeschonden uit. Nog wel wat squals maar geen erge. De strafste op deze tocht liet 32kn zien.

In de namiddag komen we aan ten Noorden van Gorda waar een prachtige binnen zee gevormd wordt door een gordel van eilanden. Gorda Sound genoemd. De rijken der aarde hebben deze plek ook gevonden. Wauw, wat een prachtige grote boten liggen hier. Wij zijn maar klein grut. We genieten van het uitzicht en gaan voldaan met wat rum in het lijf slapen.

 Echt slapen doe je niet tijdens het varen, we waren er dus aan toe.

Mensen die aan de honig pot zitten hebben bootjes als deze.

Passagier schip? Of nog rijker.

Dit zal voor lang de moeilijkste etappe geweest zijn want vanaf nu zal het altijd wind in de rug zijn en maakt een enorm verschil uit. Zeker met een catamaran die erg stabiel blijft met wind in de kont. De spinakker zal dan weldra weer uit de kous mogen. Iets waar we beiden naar uitkijken.

 Customs en Immigrations zijn te vinden in Spanish Town. Dus anker op en met enkel de genua als werkpaard plonst het anker alweer een uurtje later in de baai voor Spanish Town. Ik ga het papier werk regelen en brave Michel kuist mijn ganse romp die besmeurt was met mijn diesel handjes op zoek naar evenwicht.

Het klikt goed tussen ons en traag maar zeker vinden we onze plaats in het werk programma. Ik kook het meest, al kan Michel dat ook prima, hij wast het meeste af. Nadien gaan we nog even Spanish Town verkennen maar komen bedrogen uit. Dit is helemaal geen stadje. Al het nodige is te vinden rond de marina en ook de lokals gaan daar shoppen.

Michel wil niet naar de marina bar. 4$ overigens voor een biertje. Dubbel zo duur dan Grenada. Ja, ja, het is te merken dat we in de speeltuin der rijken zijn beland. We zoeken en vinden dan een lokaal pubje waar voor 3$ het zelfde biertje te krijgen is. De juffrouw achter de toog is Dominicaanse en dat levert mooie Spaanse muziek op. De zwarte rap die gewoonlijk te horen is lijkt voor voor ons onverteerbaar. Ik word er helemaal gek van.

Zo dicht bij de kust dat de bijboot thuis blijft.

Al goed dat we op de voorgrond prijken. Die anderen zijn kleiner.

Met een permit tot 15 januari, gaan we anker op de volgende dag om naar the Bath's te gaan. Juist maar hoekje om. Dit bijzondere natuur fenomeen willen graag bezoeken. Het zal een schot in de roos blijken te zijn want Michel is er vol van en beweerd zelfs dat dit het mooiste stukje Carieb is dat hij al gezien had. Ik kan hem alleen maar bijtreden.

De wandeling tussen de grote graniet bolders is speciaal. Helaas hebben ook andere toeristen dit bolwerk gevonden. We zijn dus verre van alleen. Er moet soms ook gezwommen worden om terug het pad te vinden maar dat is helemaal geen straf. Het wemelt hier van mooie koraal vissen.

Wie vertoont de meeste slijtage?

Plenty koraalvis tussen de graniet bolders.

Nog zo'n vreemde vis.

Vaak smalle doorgangen.

Would be kracht patser.

Devils bay, het eindpunt van de Bath's.

Daarginds helemaal achteraan onze thuis op water.

BVI Tortola 5/01/2012 (Road Harbour)

Na het mooie 'The Baths' op Virgin Gorda stevenen we pal West naar Marina Cay. Bij het ankeren gaat het even goed mis. Een domme beginners fout. De lijn die de bijboot sleept was te lang en kwam in de schroef terecht. Stuurloos blied de wind ons uit het pak boten en konden alsnog ongeschonden ankeren. Bijboten worden hier nooit opgetrokken voor die korte stukjes.

Michel zit na te genieten van een korte wandeling op Marina Cay. Een Amerikaans koppel bouwde hier hun liefdes nest in 1937. De 2de WO maakte een eind aan hun relatie.

Water en diesel wordt hier getankt.

 De bijboot tank krijgt wat extra bezine.

 Kleine Conch opgevist. Leeg. Michel maakt er een asbak van.

Weet niet of ik dit mag schrijven maar Michel is al 3 dagen zonder sigaretten en doet dus verwoed een poging om te stoppen. Hij krijgt van mij de volle steun.

We zijn hier 30 december en maken ons klaar voor het nieuw jaar. Trellis Bay op Beef Island staat hoog aangeschreven voor zijn beach party gehalte dus wij daarheen. Het doet ons beide plezier te merken dat de Carieb nog steeds zijn authenticiteit bewaart heeft. Bouwvallige hutjes in felle kleuren tooien de kustlijn. Hotels zijn netjes verstopt in het hinterland.

Hiernaast de potten bakkers oven.

Museum stukje? je mag kiezen wie.

Tal van grote ijzeren bollen gevuld met hout en karton wachten op nieuw jaar.

Ook dit mannetje zal in de fik gaan nadat hij netjes is opgevuld met brandbaar materiaal.

Smakelijk.

Hier dan het mooie resultaat van de potten bakker.

Fraaie kunstwerken. Ook hier alweer die bollen. Moet vast iets te betekenen  hebben.

Stilte voor de storm.

Daar gaan ze. Het feest kan beginnen.

De lokale jeugd maakt zich klaar om te dansen. Het lijkt wel carnaval.

Spijtig dat onze vaste hand het wat liet afweten want veel foto's waren mislukt omdat het donker was.

Veel stelten te zien. Zowel mannen als vrouwen.

Ambiance. Het was een speciaal en mooi nieuw jaar voor ons.

En dan is het tijd voor wat bezinning.

We zijn op weg naar Cooper Island. Daarvoor dienen we Sir Francis Drake Channel over te steken. Slechts een uurtje zeilen.

Manchioneel Bay op Cooper Island. We zijn 2 januari. Heel veel is er niet te beleven op dit eiland maar je kan er wel snorkelen.

Wat een vervelend leven zeg .....

Deze jongen bleef de hele tijd onder de boot. Het is een Tarpin. Helemaal niet bang.

Het is verboden te vissen over de hele BVI's.

Foto genomen tijdens het snorkelen. Men noemt hem steen kreeft maar is eigenlijk geen kreeft. Deze knaap heeft geen scharen en 10 poten. Een kreeft heeft er maar 8.

10 poten dus. Wel lekker vlees in de dikke staart. Zoals gezegd, zelf vangen mag niet. De locals mogen dat wel in zoverre het niet in een Marine Park is want daar is vissen totaal verboden voor iedereen.

Een of andere rog (sting ray) verborgen in het zand. Ik sta niet op zijn menu kaart. Alleen niet aan raken is de boodschap.

We zijn alweer een dag verder en dus ook een eiland verder. Salt Island noemt dit kleine eiland. Maar het is wel beroemder dan zijn buren vanwege het wrak van de "The Royal Mail Steamer Rhone" die aldaar verging.

Wij dus op weg naar die plek.

Beetje raar kleurtje met de camera in zijn waterdichte huis. Dat huis heeft een niet verwijderbare filter.

Op een morgen van 29 oktober 1867 verging de RMS Rhone in een orkaan (buiten seizoen?!). Na verschillende vlucht pogingen naar volle zee kregen de rotsen van Salt Island haar toch te pakken en brak ze in twee. Het zinken ging zo snel dat bijna alle opvarenden de dood vonden.

Ze ligt zowat 12 meter diep en dat is dus moeilijk fotograferen vanuit snorkel positie.

U ziet hier de boog.

Duikers.

Een fel bezochte plek in de duikers wereld.

Dan de benen nog eens strekken. Levert een mooi kiekje op.

Dit eiland heeft 2 meren. Die werden in het verleden gebruikt om zout te verwerven. Die activiteit is echter gestopt en regen water heeft ze terug tot meren gemaakt.

Daarna vertrekken we nog naar Deadman's bay op Peter Island. Deze bay is bekend door de Pirats of the Caribian film. Er zou hier nog een schat liggen verstopt door de piraten die hier hun thuis basis hadden.

De dag erop gaan we tanken in Sprat Bay waar een peperdure kleine marina is. Mooring boei 65$, de boot aan de kant 125$. Diesel, 6$ per gallon, water 1$ per gallon. We tanken niet helemaal vol.

Dan gaan we het hoekje om naar Great Harbour maar de baai is ons te diep en waar het niet diep is mogen we niet ankeren vanwege een speciale vis techniek. Men spant de hele ondiepe baai af met een net en haalt het dan in. Weg wezen dus.

Op naar Road Town in Tortola. Nog een keer Sir Francis Drake Channel over. En hier liggen we nu in wat je een Off dagje kan noemen want we krijgen de ene storing na de andere over ons heen met een lekkere plens bui.

Dus ideaal om wat huis werk te doen en straks het verhaal te gaan downloaden.

BVI 13/01/2012 Jost Van Dyck (White bay)

Zo tussen door zijn er nog van die werkjes die moeten gebeuren. Zo startte generator 1 al geruime tijd niet meer. Ten einde raad begon de starter onze aandacht te trekken. Starten ging moeizaam. Was dat misschien de reden dat hij niet wou aanslaan? Wel op het moment van deze foto was dat nog niet geweten. Wat wel geweten bleek is dat de starter voor 50% verbrand is en dus maar halve kracht ontwikkelde.

We zijn nu in Road Town (Tortola). De grootste stad van de BVI's. Hier moet toch een bobineur te vinden zijn. En jawel, die was er wel maar dit kleine ding niet herwikkelen. OK, verkoopt u dan wat koperdraad? Eerst was dat een NO maar na aandringen kreeg ik de man zover om toch koperdraad te leveren.

Dan maar zelf aan de slag. Is gelukkig niet mijn eerste wikkel avontuur dus dat liep allemaal prima af.

En, hey !!!! De generator start terug gezwind. Onze dag kon niet meer stuk.

Van Tortola zeilen we naar Norman Island. Ook bekend als piraten hol en de grotten waar ze hun schatten bewaarden.

Helaas, geen schat gevonden.

Deze jongen kwamen we verschillende malen tegen. Het wemelt hier van de cruise boten.

Na Norman is het zeilen naar Jost Van Dyke. Jawel een Nederlandse naam van een privatier. Of te, een piraat met geldige papieren zoals dat vroeger ging.

We bezoeken Sandy Cay. Een klein eilandje en hey, daar is dat cruise schip weer.

Michel is gestopt met roken. Tijd voor de longen eens open te zetten.

Op naar de hoofdstand van Jost Van Dyke. Nu ja, hoofdstad? Een zand straat met wat houten bouwsels.

Hoofdstraat?

In deze gemeenschap is geen stress te vinden. We haken daar graag op in.

Het doet ons beide plezier dat het echte Carieb gevoel nog bestaat.

In 60 jaar is hier niets veranderd.

Een vergeten jeep?

Zonder woorden.

Dit kleine kerkje voor de 250 zielen die hier leven op JVD.

Wat krijgen we nauw. Michel gaat zijn eigen lures maken. Dat zijn van die nep visjes waarmee we grotere jongens hopen te vangen. Op Salt island vond Michel kapotte batterijen waarvan hij wat lood recupereerde.

Hiernaast het resultaat. 4 mooie cilindrische gewichten om de lure wat onder water te houden. Als de lures af zijn plaats ik nog wel een foto. 

Het kan haast niet meer beter dan dit. White Bay (JVD). Twee smalle ingangen door het koraal brengen ons naar een smalle binnenzee. Eindelijk nog eens een zand bodem en dus bijt het anker er stevig in. Dat is wel nodig hier want we zitten als sardientjes bij elkaar gepakt.

Op de achtergrond de beroemde "Soggy Dollar Bar". Soggy omdat iedereen hier naar het strand zwemt met dollars in de zwembroek. Dus die zijn lekker nat als betaald wordt voor de bekende "Pain Killer"

Nu deze morgen, vrijdag de 13de is van die Pain Killer niets meer te merken. In tegendeel.

Dit wordt onze laatste dag in de BVI's. Algemeen kan gesteld worden dat dit het mooiste stukje Caraïben is wat we tot nu toe al gedaan hebben. Het Sir Drake kanaal lijkt een grote binnenzee. De bergen zijn niet hoog en maken dus geen wolken, squals of acceleratie winden. Dit is een ware speeltuin voor zeilers die het eens kalm aan willen doen.

Aan u daar thuis die eens een boot wil charteren, de BVI's zijn een ware aanrader. 

Omdat we beiden geen Visa hebben voor de US moeten we de andere BVUS eilanden en Puerto Rico overslaan. We gaan dus in een ruk naar de Dominicaanse Republiek. Dat wordt dus een nachtje doorzeilen. Maar ditmaal met wind in de rug. Dus de spinakker mag weer uit de doos.

Zodra we kunnen werken we de blog bij met alweer een nieuwe rubriek Dom-Rep.

Home