Nog maar nauwelijks bekomen van de oceaan oversteek en we zijn alweer aan het zeilen hier in deze reusachtige baai. Dat heeft alles te maken met het nakende vertrek van onze crew, Marc en Frans, en we willen hen nog een kers op de taart geven nu ze toch in Brazilië zijn.

Een van de vele tips in de pilot van de RIDS is het opvaren van de rivier Paraguaçu alwaar een klooster te vinden is en op het eind een typisch dorp, Santiago do Iguape met de oudste kerk van Brazilië. Hier in deze baai en rivier is de verovering van Brazilië begonnen. We bevinden ons dus in de wieg van dit reusachtige land. Haast een continent.

En het was weer mooi natuurlijk. Deze baai is vlak als een meer en 20Nm hoger NW vangt de rivier aan. Het is een getijde rivier tot zover wij komen. Water is groen en brak. Dat neemt niet weg dat er toch gezwommen wordt. In totaal een tocht van 32Nm enkel.

Het werd nog even spannend op onze eerste ankerplaats aan het begin van de rivier daar we aan de grond liepen. Onze diepte meter deed het weer niet en het water is ondoorzichtig. Gelukkig konden we vrij snel loskomen in achteruit. Het ankeren verliep prima en na een ruk achteruit om in te graven blokkeerden we abrupt. Later bij ophalen van het anker blijken we aan een ander anker en dito anker touw te hangen. We doen niet de moeite om dit anker te recupereren want met 2kn stroming en los is het wegwezen geblazen van die oever. 

We varen het klooster voorbij waar we op de terugweg een halte maken en deze plek nog bezoeken.

Hier staat dan die oudste kerk. Begin 1600. Mensen leven hier van wat de rivier hen opbrengt. Ze maken fuiken van takken en palmbladeren aan de oever. Zo vangen ze vis en garnalen en aan de stokken kweken ze oesters. De oesters worden hier gekookt gegeten.

Het klooster is een juweel. Helaas, het wacht op een weldoener voor restauratie. Wat zonde als ze dit verloren zouden laten gaan. Voelt iemand zich geroepen?

Marc en Frans zijn alweer weg na nog een heerlijke uitstap in Salvador met diner. De sfeer in de stad is aangenaam maar voorzichtigheid is geboden. Op de toeristische plekken wemelt het van politie en militairen maar wijk 's avonds niet af van het gebakende pad want je wordt steevast overvallen. Salvador blijkt samen met Rio de gevaarlijkste stad te zijn van Brazilië. Toch wel zonde.

Net als in Lissabon hebben ze hier ook een lift. 0.15real (delen door 2.5 voor €)

Typische huisjes op onze eerste anker plaats aan het begin van de rivier.

1 Bar/winkel is alles wat dit dorpje heeft.

De kerstsfeer zit er al goed in hier in de rally gemeenschap.

Havanita, met 4 kinderen aan boord voor ons privé kokosnoten eiland. Meisjes kregen van zwemmen maar niet genoeg. Hier voor het klooster op de rivier 'Rio Paraguaçu'.

Kerst diner aan boord. De Zwitserse meisjes maakten Rösti. Zo weten wij alweer hoe zij dat doen. Aardappelen eerst halfgaar koken alvorens te raspen.

De ASW is al snel tot party boot gepromoveerd onder de RIDS mensen. Ja, er kan wat volk op. In Sao Bartolomeu is het kappersalon in aanbouw. Dat belet niet dat er 'gekapt' wordt !!!!

Bartolomeu himselves. Voor de zaterdag markt waren we te laat. Toch konden we nog een mooie slag maken in een fruit stalletje. We eten bijzonder veel fruit de laatste tijd.

Vechten met de kokosnoot. Ik heb gewonnen.

Die mooie lokale boten zijn niet te kloppen in snelheid. Ook niet voor een Fastcat. Ze hebben dan ook een geweldige lap canvas uitstaan.

Een boot bezitten is werken in paradijs. Sprekende foto's.

De gedroogde peulen van deze boom zijn ook als instrument te gebruiken. Claudia heeft er wel wat voor over.

Armbanden en halssnoeren worden van Guanabana pitten gemaakt. Dat heb je met 2 leraressen aan boord.

Nieuwjaar in Noa Noa restaurant.

Allereerst een gelukkig nieuwjaar gewenst aan alle lezers van deze blog.

Gelijk ook ons excuus voor de late update maar als je gaat zwerven op deze mooie baai, een provincie groot, is internet ver weg alsook de goesting om het te doen. Gaan we nu goed maken.

Frans en Marc zijn alweer thuis, Marianne en Claudia vervoegen onze boot. Claudia ,vanaf Madeira een crewlid van Flying Kefi,was haar boot kwijt omdat de eigenaars terug naar huis zijn en wij hadden een romp vrij, dus .... Haar vriendin, die voor twee weken op bezoek is, kan haar ogen niet geloven dat ze dit mag meemaken. De dankbaarheid houdt maar niet op. Goed gezelschap overigens.

Er valt maar weinig te zeilen op deze binnenzee. Steeds te weinig wind of niet uit de goede hoek. Eén keer staat hij pal achter en gaan we spinakkeren. Als de wind dan toch draait zodat we eigenlijk moeten gijpen, rollen we de genua uit over de andere boeg zodat die de verloren wind in de spinakker blaast. Prachtig zicht, 7kn snelheid met 8kn wind. Zoveel canvas op hadden we nog niet gehad. Weer wat bijgeleerd.

De zwerftocht zelf is 'alweer' met geen woorden te beschrijven en dus 'alweer' ga ik de foto's laten spreken. We hebben het ontzettend naar onze zin gehad en overal waar we kwamen waren er RIDS boten. Ook zij wisten de paradijsjes te vinden. Wat te denken van zwemmen naar het strand en terugzwemmen met cocosnoten. Douchen was simpel, een plons in het water, inzepen, terug in het water en dan afspoelen met zoet water. De meisjes zwommen soms een hele kilometer. Ach, wat hadden we weer een lastig leven. We bezochten kloosters, kerken, dorpjes of gewoon voor anker midden in de mangroves alwaar de knalrode 'Grimson birds' en ander mooi gevleugelde te bewonderen waren.

Nieuwjaar hebben we in Noa Noa gevierd en dat bevindt zich aan de vuurtoren die zee en binnenzee markeert. Aldaar werd ook het vuurwerk afgestoken. Massa's mensen op de straat. Bijzondere sfeer zo'n nieuwjaar in Brazilië. Wat gaat carnaval nog geven? O ja, we moesten allemaal in het wit gekleed gaan. All in buffet met drank inbegrepen.

Met de boot is alles goed behalve de klassieke dingen. Tacktick (windmeter, diepte meter, log, enz) deden het helemaal niet meer. We zijn daardoor 2 maal aan de grond gelopen en 1 maal helemaal droog gevallen. Dat laatste was een goede test hoe de boot daar op zou reageren. Het gaf me ook de gelegenheid de rompen eens goed proper te maken. Maar verder wel vervelend dat die instrumentatie het niet doet. Ik kan van de draadloze Tacktick dus niet veel goeds vertellen.

Op 2 jan vertrekt Marianne, Claudia blijft tot 14 jan en wij gaan met Suzie Too 2 andere baaien verkennen verder zuidwaarts. Zo'n 35Nm over zee. Dus alweer zal u wat moeten wachten op een foto reportage want alweer zal het moeilijk te beschrijven zijn wat we allemaal zien en doen.

Ijzer wordt gesmeed als het heet is. We weten nooit wat de volgende dag brengt. Zalig. Zo ook het plan om met de boot naar een concert te gaan ?! en gelijk een BBQ te organiseren op de boot.

Zo gezegd zo gedaan. Wij om 3 uur weg via zee naar dezelfde vuurtoren van de nieuwjaars nacht. 3 keer moeten herankeren omdat het vol bootjes lag. Ook stroom tegen wind maakte de inschatting van de ankerplaats niet makkelijk. Maar goed, we waren er klaar voor. De muziek aan land staat zo hard dat het op zee net het juiste niveau bereikte. De BBQ deed het perfect en de Braziliaanse steak pure was om te zuigen. Alweer zo'n lastig moment in ons leven.

Dat werd het ook toen we 's nachts anker op wilden gaan. Of moet ik zeggen ketting op !!!! Want het anker was verdwenen. Zo ook 25m RVS ketting. Dus de ketting was gebroken. Voor we dat echter door hadden was de boot al flink op drift gegaan met de stroming en het was bloedstollend toen we zagen nog maar 50m van de rotsen te zijn. Vol achteruit bracht ons in veiligheid.

Van het CQR ankeren waren we toch al niet tevreden. Dat verlies valt te verteren. Gecertifieerde ketting kan niet zomaar aan elkaar gezet worden dus is onze 15m overschot waardeloos. We hebben ondertussen al 80m gegalvaniseerde ketting besteld. Die blijkt taaier te zijn dan RVS welke niet buigt maar breekt. Voorlopig hangt ons Rockna anker eraan maar dat is niet helemaal geschikt met ons systeem. We zoeken dus een Delta anker wat beter bij ons systeem past.

En zo doen we met schade en schande ervaring op die we liever hadden willen missen.

Kerststalletje in terracotta  voor de kerk van Morro. Daarnaast nog een kerstboom van draden. Je moet er maar aanuit kunnen als elektrieker hier.

Straten zijn van zand. Tal van winkeltjes. Het strand is toeristisch in Morro maar wel gezellig.

Lekker insmeren met de rose klei en laten opdrogen. Trekt als gek aan je vel.

Jongetje komt rond met portabele BBQ om kaas te roosteren. Met origano of honing. Lekker. Mangrove wandeling. Niet vies zijn van het bruine water vol beestjes.

Taxi boten scheuren af en aan om toeristen naar Morro te brengen

Boven rechts en onder, het paradijs is gevonden. Een heel strand voor ons alleen. Of toch bijna.

11/01/10 - Salvador de Bahia - Moro de Sao Paulo

Alweer hebben we een mooie trip achter de rug. Dit maal hebben we onze baai verlaten om er eentje meer Zuidelijk op te zoeken. We bezoeken eerst het toeristische plaatsje Morro de Sao Paulo. Toeristisch, nauw, ergggg gezellig hoor en zeer typisch. Veel kleine shops en Martje scoort er enkele noodzakelijke !? shorten. We eten er 's avonds pizza met de voeten in het zand.

Paar dagen later gaan we wat verderop de rivier naar Gamboa. Helemaal authentiek en vrij van toeristen kan dit plaatje ons heerlijk bekoren. Een lange strandwandeling brengt ons tot de rose Argilesrotsen dit is klei dat goed vermengt moet worden met water en  waarmee we ons  gratis kunnen insmeren. Dat levert mooie plaatjes op. We wandelen met ons masker en lijf en leden volledig ingesmeerd, terug en laten het spul opdrogen en intrekken. Dat laatste was op den duur een marteling. Na spoelen in de zee en een zoet water douche was onze huid superzacht. Een eettentje en een mangrove wandeling maakten weer een perfecte dag.

Op aangeven van andere RIDS mensen gaan we nog Zuidelijker een baai bezoeken die eigenlijk een zee inham is en geen rivier. Man, man, man, een baai uit het postkaarten boek. Helder water, wit strand en kokosbomen. Geen of nauwelijks toerisme. Ook hier weer laten we de foto's spreken.

We zijn nu weer even terug in Salvador. Claudia haar laatste dagen worden in de stad gespendeerd. Ze vertrekt woensdag. Vrijdag komt Nico eraan. Voor mij dus de gelegenheid om nog wat technische werkjes te doen.

Generator nr1 heeft een smeerbeurt nodig. Generator nr2 krijgt/kreeg een joekel van een alternator aangemeten. Had ik al lang in stock maar was nog niet uitgevoerd. We kunnen nu plenty 12V maken zonder de DC/DC converters te moeten gebruiken. De beide Airco's werken weer en dat is zalig 's nachts. De nieuwe 80m ankerketting is geplaatst. 15m/10mm ketting hebben we verpats voor 4 vlaggen van komende landen. De roeren moeten verlaagd worden. Onze landing op een zandbank heeft ze verschoven en nu klemmen ze op de romp. Het verbaast me dat de roerassen slechts met 6 inbus schroefjes op hun plaats gehouden worden. Die kunnen natuurlijk het achterschip niet dragen bij droogvallen. Ga wat gaatjes boren zodat die beter op de as grijpen. Voor wie kan volgen natuurlijk.

Met Nico gaan we vast nog eens naar Morro en die mooie baai. Meer later.

U heeft nog wat foto's tegoed van Salvador zelve. Daar waar het toeristisch is wemelt het van politie en leger. Er zijn echter regio's waar zelfs politie en leger niet in durven. Favelas (sloppenwijken) groeien ongebreideld en zonder regels. In het regenseizoen vallen daar de meeste doden door aardverschuivingen. Gelukkig ligt onze marina nabij het oude en dus toeristische stadsgedeelte en is het fijn toeven daar. Alles wat verder is moet met de taxi genomen worden. 's Nachts stoppen die zelfs niet voor rood licht. Te gevaarlijk.

21/01/10 - Salvador de Bahia

Kan je geloven, ik heb haast geen tijd voor de website. Altijd is er wat te doen, te zien, te onderhouden. Websites zijn luxe en komen dus laatst.

Maar nu moet ik wel wat morgen vertrekken we naar Joao Pessoa, zo'n 420Nm verder op. Vanaf nu geen marina's meer en dus waarschijnlijk niet zo eenvoudig internetten. Dus gauw nog even profiteren.

Nico is al ingeburgerd op de boot. Wij bezoeken nog een feest in Salvador.  Prossessie van Bom Jesus. Heerlijke drum sessies. Leger alom aanwezig.

We bezoeken nog eens Salvador, vandaar nog wat foto's.

Maar dan is het tijd voor ernstig werk. We gaan naar Itaparica alwaar het de beste spot is om droog te vallen. Dat doen we omdat we de schroeven willen vervangen door vaste types die ons hopelijk meer snelheid geven. Een vereiste voor de Amazone.

Dat droogvallen lukt prima. De kielen verdwijnen helemaal in het zand. Gelukkig hebben we planken onder de roeren gezet of de schroeven zouden ook in het zand belanden. De schroefwissel verloopt prima. Tijdens de afgaande tij kuisen we de boot. Eens het water laag genoeg is beginnen we aan de klus. Nico is erg behulpzaam in deze.

Het levert ook mooie plaatjes op, zo'n schip op het droge. Wat goed dat dat kan want het ging ons anders 1200 real kosten (500€) voor een duiker of het uit water halen.

En het goede nieuws nu, we maken 2kn meer dan vroeger. We halen vlot 6.5kn. De Amazone vereiste was 6kn. Dus, hier gaan we. Nadeel dan weer is dat deze schroeven tijdens het zeilen wel als een rem fungeren. Ze draaien wel vrij mee rond maar dat levert toch een weerstand op die ons wel een knoop kan kosten.  Na de Amazone, vermoedelijk in Trinidad of Granada, gaan de klapschoeven er weer op.

Op de terugtocht naar Salvador proberen we ook de generator uit dewelke een zware alternator kreeg aangemeten om ook de 12V batterijen te laden. Bingo weer succes. Meer dan 100Amps laadvermogen. Dat spaart onze DC/DC omvormers.

Niks dan goed nieuws dus en we zijn er dan ook helemaal klaar voor om de volgende etappe aan te gaan. Wanneer ik nog een update kan doen is maar de vraag. Zal wel via flexwindows en iridium satelite u op de hoogte houden. Verder kan je de Google kaart volgen en weet je waar we zijn.

29/01/10 - Joao Pessoa

Dat wij de trip van Salvador tot Joao Pessoa (450Nm) goed hebben volbracht heeft u vast al gemerkt aan de Google kaart. Schrik niet, we zijn heus niet over land gevaren. Dolink sateliet tracker verbindt alleen de plots en soms gaat dat dan wel eens over land.

De tocht zelve was een van de moeilijkere etappes van de RIDS. Het is namelijk tegen stroom (1kn) en scherp aan de wind varen. Gelukkig was de oceaan braaf en bleven de golven beperkt met slechts 10 à 12kn wind. 2 keer hebben we op motor  naar het Oosten gevaren om daarna een wat gunstiger windhoek te hebben. Wij hebben echter lang niet zoveel gemoterd als alle anderen die bijna continue  aan het motor sailen hebben geweest.

De kers op de taart kregen we op het einde. Eerst aan 9kn over de grond de zee in, dan grootzeil weg en op genua met wind van achter naar de riviermonding. Dat was heel relaxed. Aan 4 knoopjes lagen we net als in de marina. Lekker gegeten. Het was 22.00u als we bij halve maan en goed zicht de riviermonding indraaien. Geen probleem, horen we over de radio, om ineens tot de ankerplaats te gaan. Even opletten voor 2 onverlichte pontons. Tot plotseling de hemelsluizen opengaan en we geen hand voor onze ogen zien.  Een echte Squal.Dan maar verder op de instrumenten die we op dat ogenblik volledig moeten vertrouwen. Maar eind goed al goed want eens de ankerplaats bereikt is het rustiger en kunnen we zonder problemen een goede plaats uitzoeken.

Aan de foto's merk je ook dat we deze keer flink prijs hadden met vissen. Net de baai van Salvador uit en nog geen 5 minuten aan het vissen of het was al bingo. Meer dan een meter lang en 10kg woog deze Kingfish. Véél te groot voor ons vriezertje en dus heb ik alleen de filets eraf gehaald. Heb zeker een ander visje plezier gedaan met de overschot. Wit vlees overigens dat heerlijk smaakte. We zijn gelijk ook gestopt met vissen want voor de sport doe ik het niet. Eten genoeg.

We schrijven ons in voor een toeristische uitstap per boot !!!! All in. Eten en drinken. Vooral dat laatste. Caiperinhias. Ach, het was gezellig en zo ben je met zijn allen weer eens dicht bij elkaar. Altijd goed voor een babbel.

Voor vandaag schrijven we ons in naar Olinda. Een soort Bokrijk uit de koloniale tijd. Ook weer all in. De Braziliaanse kost beginnen we nu wel te kennen. Rijst met een stoofvlees (lees vet) en beuling en bruine bonen. Ziet er niet uit maar je blijft wel in leven. Meer over deze trip later.

Morgen zijn we weer weg voor 250Nm naar wat de mooiste plek van Brazilië zal zijn. Numerus clausus eilanden midden in een beschermd gebied. Er wordt dus maar een beperkt aantal toeristen toegelaten. Het is een snorkel en duik paradijs. Daar kijk ik al naar uit.

Met de wind zit het ook goed. Zo'n 20kn halve wind. Dat is ons ding en we gaan mooie snelheden kunnen neerzetten als dit waar is.

Horen we daar zingen in een kerk? Hier hebben ze nog veel nonnetjes. Op een pleintje de beste en goedkoopste Caparinha ooit. 2.5real = 1€.

Schoon volk hier in Brazilië, een mengeling van Indianen, Afrikanen en Europeanen.

06/02/10 - Onderweg van Fernando do Naronha naar Fortaleza

Jawel, u leest het goed. We hebben het Braziliaanse paradijs alweer verlaten en ik update de website 160Nm verwijderd van Fortaleza. 380Nm in totaal. De wind komt van 120° (schuin achter) alsook de golven. Met 18kn wind lopen we 9 à 10 over de grond. Sneller dan gepland en weer een aankomst in de nacht. Dat wordt voor Fortaleza sterk afgeraden en dus hebben we zonet het grootzeil neergelaten en verliezen we 2kn. Aan 7 nu wordt het aankomen in de ochtend. Het is erg relaxed zeilen nu. Maar eerst dat andere verhaal.

Olinda was een meevaller. Ik laat weer de foto's spreken. Het is duidelijk dat de Nederlandse invloed hier zijn stempel heeft gezet. We gaan met zijn allen heerlijk op restaurant maar wat ons overkomt na het diner slaat alles. Carnaval is begonnen hier in Olinda en de straten staan propvol mensen en groepen die defileren in een stoet. Het parapluutje is hier een symbool. Schattig hoe die meisjes dansen. Carnaval voor de grote mensen is later. Het wordt nog een belevenis om het busje terug te vinden alsook de mensen van Havanita die hun eigen weg gingen.

En dan is het vertrekken naar de eilanden groep van Fernando do Noronha. 265Nm scherp aan de wind en aan de golven. Het wordt een helse tocht. Zowat iedereen van de rally werd ziek. Nico en ik niet maar Martje heeft 30 uur geslapen !!!!!! Dat was meteen ook de tijd die we hebben neergezet voor deze tocht en daarmee waren we de eerste. Agapante, een Amel, deed er 32uur over en Suzie Too een Moody 34uur. Wij deden de ganse tocht met 1 rif in het groot zeil en 100% genua. Erbij vermelden dat we nu vaste schroeven hebben en dat we de hele nacht elektriciteit hebben gemaakt. Dat kostte ons vast nog een knoop. Alle batterijen lekker vol zonder een druppel diesel. Ankeren in 20m diep water was ook weer nieuw voor ons. De ankerplaats zelf was nogal 'exposed' naar zee en ocharme al die monohuls, die lagen te rollen dat het niet mooi was. Er waren zelfs mensen ziek op de ankerplaats. Wat goed dat we voor een catamaran gekozen hebben. Bij ons aan boord was het aangenaam toeven. Het zachte wiegen was zelfs slaap verwekkend.

Fernando d N is een klein eiland (in totaal 26 eilandjes). Er mogen slechts 200 mensen per dag op en af. Wij met z'n 60 zijn daar even een uitzondering op. De eilanden groep staat op de lijst van wereld erfgoed. De onderwater wereld dan toch. Die wordt dus streng bewaakt en maar goed ook. Je mag haast nergens zwemmen of duiken zonder begeleiding van gidsen. Zonnecrème tijdens het zwemmen is verboden.

Op dag 2 huren we een buggy. Zo'n graaf ding op een VW chassis met kei grote ballon banden. Iedereen rijdt met zo'n vehikel en dat is ook nodig als blijkt dat op één geasfalteerde hoofdbaan na alle zijwegen off road wegen zijn en niet van de gemakkelijkste. Op een kwartier heb je de ganse hoofdstraat uitgereden. Wij nemen echter elke off road afslag en bezoeken het ene na het andere idyllische strand. Geen volk haast. Zwemmen kan niet in de meters hoge golven. Er worden hier dan ook dezer dagen surf kampioenschappen gehouden.

Aan een schildpadden baai houden we halt. We hadden ons voorzien van peddels en snorkels want hier mag je zwemmen. Zwemvest verplicht want je mag niet duiken. Met 7 rally mensen nemen we er ook maar een gids bij want dan mag je verder dan de boeien. Het wordt een van mijn mooiste snorkel tochten. We zien ettelijke schildpadden en zelfs haaien zo groot als mensen. Ik kiek nog een black tip ook. Het water is niet al te helder dus de foto's zijn niet je dat maar we tonen ze toch maar. Eens terug thuis kunnen we zeggen het ganse eiland te hebben gezien en gereden.

Dag 3 boek ik voor een dubbel duik. (260real 1€=2.5real). Niet echt goedkoop. Maar wel de moeite. Sommige  mensen zeiden dat ze al beter hadden gezien en ik ook in Zuid Afrika, maar ach, het was al lang geleden en iedere streek heeft zo zijn eigenschappen. Ik vond het erg mooi. Geen schildpadden en haaien maar een hele rits aquarium vissen de één al mooier dan de ander. Blijkt na de duik dat we tot 31.5m zijn afgedaald. Had ik niet eens door, zo helder was het water hier. 28° warm.

Dag 4 gaan we met de bus rond en gaan we weer snorkelen zonder gids. Enkel Martje en ik. Voor Martje een hele ervaring want ze durfde vroeger niet eens met het hoofd onder water. Nu ze die mooie onderwaterwereld heeft gezien smaakt het naar meer.

Op Fernando do Noronha moet je niet langer dan een week blijven want dan heb je het wel gezien. Dus op naar de volgende etappe Fortaleza. Anker op gaf wel de nodige problemen. Onze ankerlier is duidelijk te zwak gekozen om 20m ketting en 22kg zwaar anker uit de zandbodem te trekken. Er kwam na verloop van tijd weer rook uit. Sterke Nico heeft het dan maar eventjes met de hand opgetrokken. 

En zo zijn we weer op de oceaan. Gisteren vingen we weer een Bonito (de mooie) van zo'n 6kg. Familie van de tonijn. Daar hebben we lekker Sushi van gemaakt en heerlijke grote moten om te bakken. Wij vissen enkel om te eten en dus was het uit met vissen. Ach, heel veel compassie moet je ook niet hebben met deze vis, zelf een moordmachine. Heb dus een heel stel andere vissen gered en hopelijk het evenwicht niet teveel verstoord.

In Fortaleza zal er weer internet zijn vandaar deze late update.

07/02/10 Fortaleza

Yep, internet aan boord. Tocht is goed verlopen. We gingen aan 10kn véél te snel en dreigde daardoor weer in de nacht aan te komen. Dus gisteren middag grootzeil naar beneden. Aan 7kn nu hadden we nog teveel snelheid. Dan maar elektriciteit gemaakt met de props. Ha, 6kn. En zo kwamen we perfect in de morgen aan.

Nog wat boot verhaal. In Noronha hebben we de windmolen naar beneden gehaald. Werkte perfect. Terug op de mast, nada. Driewerf hoera als de volgende morgen bij vertrek hij het wel deed en het bleef doen tot in de buurt van Fortaleza. Weer teveel radiosignaal ???

Bakboord generator wil niet starten. Start error. ???

Boosterpomp van watermaker geeft maar 7bar ipv 10bar. Gevolg, slechts een productie van 15 l per uur ipv 60. Alle filters vervangen maar geen oplossing. 

Capi systeem weer helemaal dol. Geeft te pas en te onpas alarmen die zelfs niets te maken hebben met enige bediening van de drukknoppen. (Capi = cpu gestuurd 12V systeem die ouderwetse schakelaars vervangen). Dit is al de tweede versie in onze boot. Onder garantie gelukkig wel. Ga eens een condensator campagne doen om alle stoorfrequenties te elimineren.

Inbus schroefje Furler rolsysteem weer los. Dit heeft ons vroeger een PAN PAN gekost. Te lezen hogerop ergens. We zijn dus op onze hoede voor dit soort dingen. Helaas helemaal bovenaan dus dat wordt optakelen aan voorstag. Altijd leuk.

Positief eindigen dan. De boot zeilt als een speer. Verder geen vitale pannes. De vaste props doen het ook behoorlijk en we kunnen elektriciteit met ze maken. Kost ons wel een knoop of meer. Zonder die weerstand zijn we helemaal niet te kloppen. Het is dan wel geen race deze rally, het streelt ons in de haren.

Man, man, man, wat hebben we weer allemaal meegemaakt. Vandaar en wegens geen tijd dan toch een late update. Maar eerst het verhaal vanaf het begin.

Fortaleza gaat aan ons voorbij. De stad van 3 miljoen zielen en 800.000 in de favela's spreekt ons niet aan. Ook weer een lekker criminele stad en dan is de fun er voor ons wel af.  We houden ons dan vooral bezig met klussen en rusten. Jawel rusten want de rally begint toch door te gaan wegen. Gelukkig liggen we voor een hotel waarvan we alle faciliteiten mogen gebruiken. Dus ook het zwembad

Het enige lichtpunt hier was het bezoek aan Cumbuco waar Nico een maand heeft gaan kite surfen. Omdat hij ook nog eens wou kiten konden we deze gelegenheid om hem bezig te zien, niet laten voorbijgaan. Naar Cumbuco zelve was als rijden op de Boomse steenweg maar nog lelijker. De pret begon in Cumbuco zelf toen we met een buggy naar de kite plaats moesten. Die is alleen bereikbaar via de kust (lees strand). Prachtige rollercoaster van 20 minuten. En jawel, Nico kan best kiten. Ik laat verder de foto's spreken.

En dan is het weer tijd voor de volgende etappe naar Luis Correia. Met een windje van 18kn, 120° invallend is het aangenaam zeilen. We zeilen het grootste gedeelte enkel op Code zero  (genakker). We zijn bijna laatste vertrokken en halen alweer iedereen in. Altijd leuker dan omgekeerd. Maar het venijn zit in de staart. Bij aankomst aan de rivier monding gaat het 30kn waaien. Er staat een steile zee door wind tegen stroom. 3 Waypoints op onze skippers briefing zijn fout. Dat hadden wij gelukkig snel door omdat onze Navionic kaarten van de Raymarine juist zijn. Het merendeel van de Fransen gebruiken Maxsea en die kaarten zijn hier fout. 2 boten lopen daardoor wat verloren en varen zich klem tussen verkeerde dijken.

Ons plezier is ook plots op als de generator uitvalt. De tweede wil niet starten, daar zit al een tijd een slecht contact ons te vervelen en ik kan het maar niet vinden. Op batterijen zijn we niet instaat te vorderen tegen deze steile zee en wind. We moeten noodgedwongen onze genua terug uitrollen want met deze Oost wind zitten we aan lager wal en we worden naar de kust geblazen. Ik duik in de motorruimte van nr2 en uiteindelijk wil hij wel starten. Oef, we kunnen naar binnen. Eerst de genua in maar dat wil niet zomaar lukken. Wat nu weer? Blijkt dat de harp onderaan aan de trommel is losgeschoten en het zeil heeft zich 20cm naar boven verplaatst. De staalkabel die de genua optrekt is helemaal mee gaan draaien op het rolsysteem. Toch maar even doordraaien want die genua moet binnen. We zien later wel.

Het is erg ondiep in de rivierdelta en er is maar een smal kanaal dat moet gevolgd worden. Zo'n 2 mijl verder zijn we dan aan de ankerplaats. Het is zoeken naar een gunstige plaats want overal zijn zandbanken. Uiteindelijk leggen we ons ei en we zijn gerust. Althans dat dachten we. Nog geen 2 uur later beginnen alle boten aan een balletdans en eentje nadert ons tot op 2 meter. Hij lag er eerst dus ik moet opkrassen. Probleem is dat een catamaran zich heel anders gedraagt op een snelstromende rivier dan de monohulls. We leggen ons dan ook ver weg van de andere zodat we rustig kunnen ronddraaien.

Rustig? fout. rond middernacht keert het tij en trekt het water af. Het waait nog steeds loeihard en we hebben nu weer wind tegen stroom.  De rivier verandert in een wildwater park. Wij hangen over ons anker omdat de wind baas is. Daardoor worden we heel onstabiel en zwiepen van links naar rechts. Omdat het ook ondiep is gaat de anker ketting tegen de kielen schuren en dat geeft een vreselijk lawaai. En jawel hoor, op een gegeven moment lost het anker en we zijn vertrokken. Paniek aan boord en Martje zet haar keel even open en wekt het hele dorp. Snel de motoren aan. Ik kan nog net Suzy Too vermijden als we wat later op het ponton crashen. Een pontonnetje speciaal voor de bijboten gemaakt door deze wel erg vriendelijke gemeenschap. Ze zijn nog zo fier om dit 'event' te mogen meemaken. Dit ponton is dus niet geschikt om een 9 ton wegende catamaran te houden met deze geweldige stroom en wind. Het plooit dan zowaar bijna dubbel. We slagen, mede met de hulp van de bevolking, erin de boot te stabiliseren aan de wankele palen van het platform. We kunnen niets anders doen dan wachten tot laag tij zodat de stroming ophoud. Die 2 uur hebben we ook nodig om ons anker te rekuperen want daar liggen we nu niet meer boven. Het is 3uur 's nachts als we uiteindelijk terug geankerd zijn maar gerust zijn we al helemaal niet meer. Nota bene, tal van andere boten slagen ook op drift en de spanning is te snijden op deze wel erg vreemde ankerplaats.

De volgende dag komt de rest van de groep ons vervoegen. Zij die te laat aankwamen moesten buiten aan de delta ankeren om de volgende dag bij opgaand tij binnen te varen. Ondertussen durft niemand zijn boot nog te  verlaten en dat is spijtig als je ziet wat dit kleine dorpje allemaal heeft gedaan om het ons zo aangenaam mogelijk te maken. Het is de eerste keer dat de rally deze plaats aandoet.

Zo rond 24uur begint het feest weer op de rivier. We zijn nu met 22 boten en de hel breekt zowaar los als alweer tal van boten wild beginnen te draaien en loskomen. En jawel hoor, Murfy is weer aan boord en ook wij slagen weeral los. Het was ons de vorige dag al duidelijk gemaakt dat een 22kg anker niet voldoende is maar voor Gideon onze bootleverancier was dat ruim voldoende. Niet dus.

Zelfde scenario, Martje wekt de hele gemeenschap met haar heldere kreten en ik probeer met de motoren andere boten te vermijden. We raken Ti'ouane aan de voorpiek maar hebben zelf geen schade. Hij wel zo blijkt later. Ons tweede anker moeten we op zijn hoogte doorsnijden want we dreigen hem ook mee te  gaan sleuren. Weer een anker kwijt en het is niet eens het onze. Bij Pilhoué loopt het helemaal mis. We rammen hem zijdelings en gelukkig hebben beide boten hun stootwilgen opgehangen (na vorige nacht) en loopt niemand schade op. We bewegen niet meer. Ergens hangen we nog aan ons hoofdanker maar blijkbaar zit er ook iets in de stuurboord schroef want die maakt een pijnlijk kreunend geluid. Er volgt een bitsige polemiek tussen François en andere rally mensen (er hangen al zo'n 5 bijboten aan onze boot om te helpen) als hij denkt dat we een touw in de schroef hebben en wij denken dat het zijn ankerketting is. Hij wil zich op een gegeven moment los maken maar als het de ketting is gaan hij onze schroefas er zo meteen uittrekken. Gelukkig kunnen anderen hem van dat idee afbrengen en we besluiten te wachten op de duiker die is opgeroepen.

Duiker? is hier een ander begrip dan wij gewoon zijn. Een flinke kleerkast in zwembroek springt midden in de nacht in snel stomend water zonder verder iets. ?!!! Hij moet vechten voor zijn leven om bij de boot te blijven. Eerste diagnose, het is de ankerketting van Pilhoué en erger, ze is over een lengte van 3 meter helemaal getorst. Vermoedelijk heeft een schroefblad de ketting gegrepen en heeft die opgewonden. Met geen macht los te krijgen natuurlijk. Diezelfde duiker gaat dan een touw beleggen op het trekkende deel van de ketting (naar anker toe) zodat we de spanning van de ketting aan de schroef kunnen elimineren. Dat lukt wonderwel goed. Nico torst met de hand de motor zodat de ketting zich afwikkelt en wat later kan de duiker de schroef bevrijden. Wat later, vergis u niet we zijn nu al 2 uur aan het vechten in deze heksenketel.

Het is alweer een heel gedoe om ons anker op te krijgen in  deze wind van 30kn plus stroom als blijkt dat dat nu onder een andere boot ligt. Met de navette van het dorp (75pk) wordt het anker (en ons) verder gesleurd zodat we later boven ons anker kunnen manoeuvreren om het op te halen. Wat later liggen we weer voor (lees achter) anker op een andere plek door lokale bevolking aangeduid. Aan ons gaat die nacht voorbij dat ook alweer zo'n 6 of meer boten losslagen en moeten herankeren. De catamarans hebben het zwaar te verduren hier en zijn de grootste zorg. Niemand van de rally slaapt deze nacht.

Wij hebben het wel gezien nu. Er moet een oplossing komen of we vertrekken. Nico gaat onderhandelen met de vissersboten en jawel, 50 real later mogen we aan zo'n boot aanliggen. We liggen nu 5 breed aan elkaar. Ons initiatief wordt jaloers verwelkomt door de anderen. Die denken nu, oef, ASW ligt vast en gaat ons niet meer rammen volgende nacht(en).

Rammen hé? wel het feest is de volgende nacht nog niet over. Weer om middernacht breekt de hel los en is het hens aan dek voor iedereen. Tot onze verbijstering zien we Agapanthe, een 16ton zware Amel los slagen. De mensen zijn niet aan  boord. Dat gevaarte komt recht op ons af. T.t.z, dwars zigzaggend. Het lijkt nog goed te gaan aflopen als hij naar de oever mikt en zijdelings vol onze achterkant raakt. Gelukkig hebben we stootwilgen aan de zwemtrappen. Die ontploffen zowat en de meertouwen kreunen onder de druk. Agapanthe schiet dan dwars terug de rivier op. Maar dan wordt het zwart voor onze ogen als we zien dat hij dat manoeuvre nog een keer gaat doen. Hij komt nu recht op onze bakboordkant af neus vooraan. We kunnen niets doen dan lijdzaam aanzien hoe hij achteraan onze bakboord hull ramt. Het gekraak gaat door merg en been. Wat verderop staan de mensen van Suzie Too met tranen in de ogen. Wij voelen niets meer. We zijn verdoofd.

Lang verdoofd kunnen we niet zijn. De Agapanthe draait en komt langszij te liggen. We kunnen haar wonderwel bijhouden en leggen ze vast aan onze boot. Hiermee redden we de boot alsook Suzie Too die het volgende slachtoffer gingen zijn. Net als alles stabiel is komen de eigenaren aan en wordt er gewerkt aan een herankering. De volgende dag bij licht zien we dat de reling achteraan helemaal geplooid is en een beetje uit de romp getrokken is. Ook de stootboord heeft te lijden gehad maar al bij al is het een wonder dat er geen structurele schade is aan de boot. Het geluid deed anders vermoeden.

Op de vergadering 's morgens is het zowat rebellie. Iedereen zit er door. De vrouwen van de andere catamarans zijn aan het wenen. Iedereen wil weg hier maar Patrick (organisator Rally) raadt dat ten stelligste af. De RIDS mensen (lees : organisatoren) zijn nog niet in Soure aanwezig (de volgende etappe en begin van de Amazone) en de ankerplaats aldaar zal ook weer niet simpel zijn. We zijn dus gevangen hier. Chamalou, een Dean 441 catamaran volgt ons voorbeeld en onderhandeld met de vissersboten voor een vaste plek. Het lukt.

Terwijl ik dit schrijf zijn we na de 4de nacht. Wij zijn deze keer gespaard gebleven. Anderen hebben weer het gevecht moeten aangaan. Gisteren is Nico met lokale vissers gaan dreggen op zoek naar ons anker. We beloven 200 real voor de vinder en dat zet de hele gemeenschap in beweging. Veel geld voor ze.

En O ja, we hebben nog wel wat de toerist uitgehangen ook. Eergisteren een receptie, voor ons aangeboden door de gemeenschap hier. Daarbij kregen we een privé carnaval voorstelling. Erg mooi en wij blij, toen nog. Er waren 2 bussen ingelegd maar als Patrick komt vertellen dat het nogal hard waait op de ankerplaats was de pret voor velen al over. Wij nemen de eerste bus terug. De mensen van Agapanthe nemen de tweede zo blijkt later. Wat goed dat we op onze boot waren toen dat feestje van Agapanthe begon.

Gisteren weer met de bus naar een andere carnaval plek maar dat vinden we maar niet.s Een bende ongeregeld die zot doen achter een rijdende muur van luidsprekers. Wat later brengt de taxi ons naar een beachrestaurant waar we niet binnen kunnen zitten en zowat gezandstraald worden. Maar ook hier een domper op de pret als we via VHF vernemen dat Suzie Too in de problemen zit. David en Suzan wachten hun maaltijd niet af en reppen zich weg.

Neen, echt amuseren doen we ons hier niet meer. Elke tijkering van hoog naar laag water is het afwachten wie het volgende slachtoffer gaat zijn. Het lijkt wel Russische roulette. Naar 500 mijlen zeilen keek ik vroeger niet  uit. Nu wel. We willen maar wat graag naar Soure. We moeten allen echter stipt om 1.5uur voor laag aan WP1 zijn om voldoende tijd te hebben 50mijl de rivier op te gaan. Hij stroomt namelijk aan 4kn. Dus dat wordt weer een ander verhaal. Maar wij staan scherp nu.

Niet simpel werken aan de voorstag. Een klein inbus schroefje van het rolsysteem was 'weer' losgekomen.