Dominicaanse Republiek - 21 januari 2012Home

Nog even wat foto's van White Bay (Jost van Dyke) toen ik te voet naar customs ging om uit te schrijven.

U ziet ons in het midden. Zie ook de koraal platen waar we niet overheen kunnen. Er zijn slechts 2 ingangen die leiden tot deze smalle anker strook. We liggen dus met zijn allen nogal dicht bij elkaar.

Kan een anker plek nog mooier zijn?

Nog even snel naar de Foxy bar om deze foto te maken.

En hier is Foxy of wat er van overblijft.

En nu zijn we echt vertrokken naar Domenicaanse Republiek (RD).

Met een windje van 15 à 20 kn en de spinakker op zijn we in geen tijd voorbij de USVI (Virgin Island onder de US noemer). We zouden in één trek naar de DR zeilen daar we geen visum hebben voor de US.

Op deze tocht vangen we een dorade van 6.5 kg. Een van de lekkerste vissen die je hier kan vangen. We hebben dus voor dagen proteïne aan boord en dat komt goed van pas want in JVD was geen vlees te bespeuren en dus is onze ijskast maar mager gevuld.

Geen vissers Latijn. 6.5kg droog aan de lijn.

Zowat in het midden van Puerto Rico vinden we een eilandje ver in zee. Het is 17.00u en besluiten toch maar het anker te gooien en niet de nacht door te zeilen. Daar gaat het plan dus. Geen nood, we zeilen en ankeren zoals het ons uit komt. Heel relaxed dus.

Het eiland Ensenada Sunbay steekt nauwelijks boven water en is voornamelijk met mangrove begroeid. Het bied ons dus geen bescherming voor de wind maar wel voor de golven. We zijn echter gerust gesteld want het anker ligt stevig in het zand.

Onze eerste illegale verblijf plaats in de US.

Nu heeft Michel prijs.

Helaas echter het is een barracuda en die zijn gevaarlijk voor Ciguatera vergiftiging. Dat gaat zo, koraal breekt af. Op die plaatsen groeit dan een blauwe alg die Ciguatera bevat. Koraal vissen eten die alg en stapelen dat gif op. Ze zijn imuun voor dat gif. Preditoren eten dan weer koraal vissen. Aan het einde van de voedsel keten is de Barracuda die ook al het gif cumuleert. Wij mensen kunnen het gif niet afbreken en het stapelt zich ook op in ons lichaam met alle gevolgen van dien.

Het is weer 17.00u als we aan het uiterste Zuid West puntje komen van Peurto Rico. En hey, zien we daar een mooi baaitje? Waarom een nachtje door zeilen als ons bedje daar gespreid ligt.

En zo geschiedde. Mooie zandstrandje. Anker lekker vast. Happy hour time.

Alweer een mooie zonsondergang en een zalige nacht rust.

Op weg naar DR. En weer prijs. We vangen een Albacore. Niet al te groot maar we eten er toch 2 maal van.

Van zijn buikvlees maak ik pizza marinaro (met anjovis en kappertjes) hmmmm. Zijn rug filets krijgen later een broodkruim jasje met erwtjes en aardappel puree. Neen, we verwaarlozen ons niet. Zeker niet wat eten betreft.

De zee tussen Puerto Rico en DR laat zich van alle kanten zien. Eerst een gezapig windje van 15kn. We zeilen met de spinakker op. Wat later is de wind op. Nada, zero wind. Dan maar wat motoren. 40% van de power en we doen 4.5kn. 4 uur lang. Op het moment dat een lange wolkenband over ons heen trekt krijgen we een heel ander verhaal. 25kn wind met uitschieters van 30. Het is duidelijk, een koufront  trok over ons heen. De temperatuur daalt snel en de barometer verliest in een klap 3mB. We zijlen nu enkel op genua en gaan 10 à 12kn vooruit richting Mona eiland.

Het zal toch weer niet net 17.00u zijn als we bij Mona zijn. Dus, een rustige nacht lonkt om de hoek. En jawel, een mooi zandstrand verzekerd ons dat er ook een goede zand ankergrond is. 3de maal illegaal in de US. Dit eiland rijst als een grote pannenkoek uit de zee met rondom steile wanden alsof een stuk bodem van de zee vertikaal naar boven is gedrukt.

Mona is totaal onbewoond en het strandje waar we aan liggen lijkt zo uit Robinieson Cruso film gestapt.

We zijn nu 19 januari als we alweer om 17.00u in La Romana aankomen. De enige stad Oostelijk waar we kunnen inklaren. En dat zullen we geweten hebben. Het begint met de haven dat eigenlijk geen haven is. Een brug 500m verder op sluit deze rivier voor zeilboten. Kaaien aan beide zijden zijn voor de suiker industrie. Er is geen mogelijkheid om aan te leggen. De gardia naval staat van alles te schreeuwen  maar we verstaan er geen woord van. Uiteindelijk leggen we aan aan een bouwvallige houten kade.

Drie mannen komen met een bootje aan de kant. Narcotica politie. Ze zijn vriendelijk en doorzoeken heel oppervlakkig de boot en stellen wat vragen. We moeten wat papieren invullen en handtekeningen plaatsen. En nu komt het.  20US$ wordt gevraagd, per persoon. Tip geld omdat ze braaf zijn geweest. 't Ja, betalen dan maar. Michel wil in discutie gaan maar ik hou hem tegen. Het bootje dat de 3 man bracht is weg en de immigratie mevrouw staat aan de overkant te wachten. Dus boot los en met narcotica politie en al naar de overkant waar we aan een wrak van een boot mogen parkeren voor de nacht. In het donker nu moeten weer papieren ingevuld worden. De permit kost ons 63US$. Nadat ik betaald heb en de Gardia en andere personen verlaten ons komt de mevrouw terug om ook haar cadeautje in ontvangst te nemen. 10US$. Het gaat vlot hier met het geld. Nu moet ik naar de kazerne van de Guardia Naval. Weer een hoop vragen en papiertjes invullen. Hier heb je een "Despatio" of "zarpa" nodig om van de ene haven naar de andere te gaan. Je moet dus je volgende haven opgeven. We kiezen voor Boca Chico zo'n 37Nm verderop. Het papier kan nu niet meer geleverd worden want de baas die moet tekenen is al naar huis. Morgen dus en 30US$ meebrengen. Gelukkig is dat een eenmalige betaling. De volgende Despatio in Boca moet niet meer betaald worden. Als ik de boot wil opstappen staat iemand die zegt dat hij de eigenaar van het wrak is met het handje open. 20US$ voor het aanleggen aan zijn boot.

Mijn avond is stuk. Het plezier van aankomen kapot. Liefst van al wil ik hier weg. Deze stinkende industrie regio met een brug waar elk uur met veel lawaai en getoeter een trein over dendert volgepakt met rietsuiker heeft al zijn charme verloren bij mij. Michel duikt de stad in om te zien hoe ze is veranderd. Hij was hier in 95 met zijn boot. Later verteld hij me dat de charme van toen is verdwenen. Ik blijf op de boot. Het is een griezelige uithoek waar allerlei individuen rondsluipen en ze kunnen zo op de boot stappen. Dus ik blijf waken.

De volgende morgen is de Despatio klaar. We tanken de boot vol water (gratis !!!) en michel doet zijn en mijn was nu we overvloed hebben. Ik spoel de boot af zodat die ontzouten is. Aan het eind van de was staat die kerel er weer met het handje open. 20US$ voor de dag heet het nu. Ik weiger resoluut maar nu wordt de sfeer grimmig. Hij wil ons niet laten gaan. Gelukkig komt de Gardia nog even langs en die houd de kerel op afstand. Het is 10u en we gooien met plezier de trossen los. In mijn geest is deze stad verbrand en misschien is dat wel onterecht.

We lijken wel een zigeuner boot met al die was aan de lijn. De tocht naar Boca Chica komt weer uit het boekje.  10 à 15kn wind van achter. De spinaker is tevreden en wij ook.

Weerom om 17.00u (we hebben iets met die tijd) komen we aan. Wat eens een grote ankerplaats was is nu een grote marina. Michel herkent niets meer. We ankeren  toch wat verder op tussen de lege mooring ballen maar nog geen 5min later komt iemand van de marina ons weg jagen. Of we willen aanleggen aan een mooring boei, 18US$. Neen dank u. We herankeren buiten het mooring ballen veld, nada, 5min later worden we weer verzocht op te krassen. Achter het eiland mogen we ankeren. De despatio is al in hun handen.

De volgende morgen even naar het marina kantoor om te vragen of alles nu in orde is en jawel, als we later vertrekken krijgen we een nieuwe despatio. En heu, of we aub 10US$ willen betalen voor de aanleg van de dinghy. Alle faciliteiten incluis. NO WAY, wij weg dus met de dinghy naar alweer een vervallen pontonnetje van de vissers. Of het goed is dat we hier aanleggen, jawel, alles OK.

We hebben geen Dominicaans geld en het stadje hier vlakbij doet me denken aan Dakar. Geen bank dus. Wij dan maar te voet naar Boca Chica, zo'n 3 km langs het strand. Heerlijke wandeling. De hele baai staat vol met eet en drank tentjes. Er heerst een gezellige non stressie sfeer. Met DM dollars op zak stappen zo'n bar binnen met internet. Michel had zijn computer bij. Een lekker biertje gaat er zo in terwijl we de post checken. We ontvangen leuk nieuws. Fons, die andere schoolkameraad van het leger komt half februari naar Jamaica waar we hem oppikken voor een tocht tot minstens in Polinesië. We zullen dus met 3 zijn voor de grote overtocht. Een prettige en veilige gedachte. En heu, of we 1US$ willen betalen voor het aanleggen van, de dighy. Met plezier ditmaal.

Dominicaans Republiek - 27 januari 2012 (Las Salinas)

Nu we nog in Boca Chica zijn profiteren we er van om Santo Domingo te bezoeken. Met de boot wordt afgeraden in de pilot. Slechte anker plaats en vuil. Dus wij de bus op die ons in 30min naar het centrum brengt voor nog geen 1.5 euro.

Santo Domingo is de eerste en dus oudste stad van de nieuwe wereld. Voor de geschiedenis van deze stad kan u best Googlen. Ik ga me er niet aan wagen.

Het verhaal begint zo rond 1500. Geen wonder dus dat er veel ruines en oude gebouwen staan.

Deze meneer (ben de naam al vergeten) riep de republiek uit. Het standbeeld is kolosaal.  Ik schat wel 20 meter hoog.

Er werd altijd eerst een burcht gebouwd. Deze staat aan de monding van de rivier. Later ontstaat dan de stad. Een stad die helemaal omwald was.

Cristobal Colon. Bij ons beter gekend onder de naam Christoffel Columbus. Een man van vele gezichten en dus niet altijd zo'n brave kerel. Hij was in zijn latere leven nogal een geldwolf geworden.

De kerken zijn altijd sober maar wel mooi gebouwd.

Winkel wandel straat.

Hoe kunnen ze eraan uit?

De 3 eerste presidenten zijn hier begraven. In de put aan hun voeten is de graf tombe.

Neen, geen optisch trucje. Iemand had wat tijd teveel en las bagetten.

Rechts een ruïne gebouwd in 1502. Merk op dat de bakstenen als ballast in de schepen werd aangebracht. Dus die hadden een dubbele functie. Op dit eiland is geen klei, dus geen baksteen. Suiker en rum gingen dan weer naar Europa. Om van zilver en goud te zwijgen.

Santo Domingo is nu een zeer grote stad en dus heeft het ook een China Town.

Met echte Chinezen en een draak.

Vaak is het ook een zootje voor ons Westerlingen. Kraampjes en winkeltjes overal. We worden echter altijd gerust gelaten. Geen opdringerige verkopers hier. We zien ook maar heel weinig toeristen.

Muziek kapel die nu even dienst doet als Speakers Corner. Met heel veel drama en schouw staat een politieker zijn stemmen te verdedigen. Zo te zien aan de pamfletten overal zijn er binnenkort verkiezingen.

Vast het kleinste winkeltje van SD. 2 huizen zijn afgebroken en het gangetje heeft men laten staan. Een opportunist heeft het in genomen.

In dit soort schamele busjes worden we vervoert.  We zien ook veel echte wrakken van auto's rijden. Ik denk niet dat ze hier een auto controle hebben.

Terug in Boca Chica. Tussen waar we liggen en de stad is er een strand van 3km. Een strand voor de locals. De stoelen en tafels zijn van paletten hout gemaakt en dan kleurig geschilderd.

Een zee poeltje tot groot vermaak van de kinderen. Achteraan de marina en nog verder rechts naast het eiland liggen wij voor anker. Geen marina's meer voor ons. We moeten ons budget in evenwicht houden.

Op weg naar Las Salinas vangen we deze "Yellowtail Snapper". We vangen ook nog een halve "Spanish Mackreel". Een nog groter iets heeft hem in twee gebeten.

Aankomst in Las Salinas. Volledigheidshalve nog vertellen dat we voor de nacht voordien geankerd hebben in Punta Palenque. Dus een twee daagse reis. Prima condities.

Onze halve makreel gaat er goed in. Rechts, Chistofeen als groeten. Iets wat ik niet kende in België.

Na een eerste verkenning van Las Salinas is het duidelijk dat we hier geen grootse dingen gaan doen. Er is haast niets. Winkels zijn er niet. Wel bars waar ook het brood nodige kan gekocht worden. Geen vlees. Hier houden de mensen hun eigen kippen en eten vis.

Nog één haven wacht ons op alvorens we de DR gaan verruilen voor Jamaica.

Jamaica - 4 februari 2012 (Port Antonio)

Even iets duidelijk maken. De datum links is de datum dat ik een update aan het schrijven ben. Dit deed ik zodat men kon zien waar de nieuwe bijdrage begon.

We zijn dus nu in Jamaica maar ik moet het staartje van DR nog schrijven.

Las Salinas in de DR heeft zijn naam niet gestolen. Er is nog een echt werkende zoutwinning zij het erg primitief. Bovenaan drie man die het wagonnetje los laten nadat het geledigd werd.

Best uitgestrekt deze zoutmijn. Vast goed te zien op Google Earth.

Van Salinas gaat het naar Barahona. Nadat ze me 4 uur aan het lijntje hebben gehouden bij de costums in Salina om dan te zeggen dat het eiland hier verlaten niet kan. Immigratie en narcotica zijn hier niet en kunnen vandaag niet komen. Morgen wel maar dat gaat geld kosten want ze moeten zich 70km verplaatsen.

Nu was Barahona net die haven die we niet wilden aandoen omdat ze hoog in een diepe baai ligt en aan lager wal.  Later zal blijken dat we eerst Oost moeten varen scherp aan de wind tot we de overkant van de baai bereiken en dat overstag moeten gaan. Eerst lijkt een overstagje niet genoeg te gaan zijn maar de wind draait wat bij en we scheren langs land aan lager wal zo scherp als we kunnen. Er staat 20 tot 25kn wind en een lekkere swell.

Onze bijboot heeft  het helemaal gehad. Nu beginnen de hoofdnaden van de tubes het te begeven. Dit beestje is helemaal op en dat na 6 jaar. Beetje vroeg vinden we.  Een oplossing dient gezocht.

Barahona is een drukke kleine stad. Er zijn verschillende supermarkten maar verre van die u kent. De vlees afdeling is altijd maar een mager beestje. Een kip en normaal uitziend gehakt gaan later de ijskast in.

In een elektronica zaak  die vooral gespecialiseerd is in muziek en mega luidsprekers (ze maken hier graag zoveel lawaai als maar kan, de macho wordt herkent als het dak van zijn auto ritmisch mee op en neer gaat) vinden wat we al zolang zochten, een FM modulator. Dat is een zendertje dat op je FM radio kan ontvangen worden en waarin in ons geval een USB, een jack, een SD kaart past. Onze Poly-Planar heeft namelijk geen ingangen (tenzij je een kaart in optie koopt maar die werd niet geleverd door African Fastcats). Die ingangen worden dus door een trukje vervangen door een zendertje.  We hebben beiden namelijk bergen muziek op MP3 spelers staan en dit kan nu via het normale luidspreker systeem de boot in. En hé, het dak springt op en neer.  Helemaal een andere sfeer. Hiernaast, even bekomen in een bar met grote dansvloer. Zie achteraan de luidsprekers. Hier klagen buren niet over overlast.

Deze gaat nooit meer varen. Die blauwe vooraan heeft nog wat te gaan. In deze baai liggen we. Zie links achteraan.

Bijna in de mangroves en als enige toerist. Straks gaan we naar customs. Mijn maag draait al om bij de gedachte van de papier slag. Ik ga eerst naar immigratie en heb geluk als ik aan wal stap stopt daar toch niet het mannetje van de immigratie. Die brengt me op zijn brommertje naar het bureau. Wat goed dat ik hem tegen kwam want ik zou het nooit gevonden hebben. Het gaat allemaal vlot. Bam, stempels in het paspoort. We kunnen gaan .......of toch niet? Neen eerst handje vullen met 2 maal 20US $. Michel is er niet want die zou weigeren en de strijd aan gaan. Ik ben dit eiland al zo moe dat ik weg wil.

Een dag later gaan we naar customs met de belofte niets te gaan betalen. Michel voert het woord. Neen, we gaan die 30US $ niet betalen voor de derecha naar Jamaica. Ze zijn onverzettelijk. Michel verteld ze dat we in het binnen komen al 200US $ hebben betaald met de belofte dat dit alles zou zijn.  Niks kan ze overtuigen. Michel haalt dan de aap uit de mouw en zegt OK we gaan terug naar La Romana. Veel gefrons aan de andere kant want niemand gelooft dat maar ze kunnen dat natuurlijk niet weigeren. De derecha tussen de havens in DR zijn gratis. Een paar handtekeningen later hebben de de permissie om naar La Romana te gaan. Dat gaan wij dus lekker niet doen. Jamaica here we come.

Wij dus weg zo rond 13u. Onze richting is inderdaad La Romana. Niet omdat we dat willen maar we moeten uit deze hoek aan lager wal geraken en dus moeten we een "Tack"  (overstag) maken. Alles loopt als gepland en we scheren scherp langs de kust met een wind van 20 à 25kn.

Als de avond valt (19u) gaat het plots stevig waaien. 35kn tot uitschieters van 40kn. Dat ging zo plots dat de autopilot het niet aankan en we lopen uit het roer. Iets wat Martje goed kent want dit zowat de zesde keer dat me dat overkomt. De boot keert dan om en gaat automatisch bijliggen.  We driften dus zijdeling naar land want we zijn nog niet weg van lagerwal en land is zo'n mijltje verwijderd. Dus best spannend. Om snel uit deze toestand te komen dient eerst de genua opgerold te worden en het grootzeil in het midden gezet. Dat grootzeil laat de boot nu in de wind draaien. Maar we gaan nog steeds achteruit. Motoren dus aan. We besluiten het grootzeil neer te halen. Het waait nog steeds loei hard. 7 à 8 Bf.  We zetten de boot op koers en laten de genua uit niet groter dan een windsurf zeil. We klokken nog steeds 8kn en meer met bijna geen zeil.

We zijn nog niet goed bekomen van dit avontuur of plots is er een hels kabaal in de stuurboord romp. Mijn gedachten gaan direct naar het roer. God, toch weer geen roer probleem net nu in dit weer en zonder schuilplaats in de verre nabijheid. Ik duik de roerkast in, niks, alles normaal. Toch niets met de schroef as, nada ook OK. Maar wat is dit dan. We moeten over iets gevaren zijn en slepen dit nu mee. En jawel, in het licht van de zaklamp zien we onder de waterlijn een grote witte bal. Het maakt een kabaal dat door merg en been gaat. Dit ding moet eraf. We zijn ondertussen aan het puntje van dit land (dat een beetje de vorm heeft van India maar dan in het klein). Plan is om om de hoek in de luwte  van land de bal te verwijderen.  Maar na 10 minuten geeft iets het op en de bal en het kabaal is weg. OK verder varen dan maar. De motoren gebruiken zit er even niet meer in. We vermoeden sterk dat er nog wat touw en net werk gesleept wordt.

We gaan relatief rustig de nacht in. Het regent wat en de wind is rond de 20kn. Tegen de morgent aan is de wind bijna op. 6 tot 8 kn. We trekken de spinakker op die weliswaar als een vodje zo nu en dan invalt maar trekt gelukkig niet open met een knal. Te weinig wind. We gaan zo tussen 2.5 en 3.5kn. Slakkengangetje dus. Maar motoren doen we niet. Ook al niet omdat de tank Bakboord nagenoeg leeg is en de tank stuurboord (die half vol is) verstopt blijkt te zijn. Dus weer een mooi werkje later.

In een van die stille momenten leggen we de boot stil en Michel gaat het onderwater schip inspecteren. En inderdaar, touwen, netten in beide schroeven en roeren maar niet opgewonden want we hebben de motoren niet gebruikt. Alles wordt gemakkelijk verwijderd maar als Michel aan boord komt lijkt hij wel op een tot bloedens toe gegeselde man.  Kleine  pokken hebben zich ondertussen ontwikkeld op de romp en die zijn scherp. Zijn rug en armen staan vol krassen. Flink wassen en dan ontsmetten dus. Die dingen kunnen lelijk gaan zweren als je niet snel ontsmet. Bij dit schrijven is alles goed verlopen met zijn krassen.

De wind blijft kalm en het ziet er dus naar uit dat we een derde nacht ingaan voor we Jamaica  bereiken. De timing is goed. Het wordt dag als we Jamaica al goed in zicht hebben. We krijgen nog wat squals over ons heen en wind op de neus maar nu hebben terug motoren. Uiteindelijk moeten we de spectaculaire baai  van Port Antonio op motor in. Spectaculair omdat de swell ons binnen doet surfen en er aan beide kanten gevaarlijke rotsen uitsteken waar de golven met geweld op breken. Erg spannend en klamme handjes. Als nog maar net het anker gedropt hebben worden we opgeroepen om aan de kade aan te leggen voor de formaliteiten.

Dit verhaal loopt verder onder de rubriek Jamaica

Home