Joepie, eindelijk in de Carieb. Moet Caraïben zijn maar sta me toe het in te korten.

Phare Bleu marina. Enkele baaien verder dan Prickly bay. Op dit lichtschip kan je prima eten. Hoge klasse en prijzen.

Ons toekomstig zwembad tot eind November. Rechts, de marina office

In de krater is een meer gevormd. Je kan er mooie wandelingen maken. De natuur is prachtig.

Voor de derde keer uit water. Kost hier maar de helft van wat we in Madeira moesten betalen. En rechts kan u zien dat het nodig is. Ankeren op snelstromend water met tegengestelde wind heeft zo zijn gevolgen. We lagen vaak over ons anker en als er niet veel diepte is blijft de ankerketting achter de kielen hangen. Zie ook hoe gaaf de anti fouling is. Zo kwam ie uit het water.

09/05/10 Grenada (St Davids Harbour, Grenada Marina

We zijn momenteel uit het water hier in St Davids voor de hoogst noodzakelijke herstellingen en verbeteringen. De boot heeft erg te lijden gehad van het zure Amazone  water. De rompen onderaan zijn geel en dat laat zich enkel verwijderen door een laagje af te slijpen. Tevens gaan we meteen de waterlijn nog maar eens verhogen om het blaasjes probleem van de verf op te lossen. Ook moet het BB roer er even uit om de nieuwe waterdichte manchette te plaatsen. Die was doorboord toen het roer 10cm naar beneden is gevallen. Ook een hele rits verf correcties dienen uitgevoerd te worden. Maar over het algemeen heeft de ASW het avontuur goed doorstaan. We hebben de boot niet laten afspuiten en kijk eens hoe gaaf de romp nog is. De antifouling staat er nu één jaar op. Ankerketting en anker is zijn galvanische laag kwijt in dat zure water van de Amazone maar de anti fouling heeft dit goed verdragen. Ook de schroeven en schroefassen, geen stapje leven erop. De galvanische blokken waren helemaal op.

Veel toerist hebben we dus nog niet uitgehangen. We lagen de eerste dagen in Prickly bay aan een povere niet vlottende steiger. Dat heeft ons doen besluiten na de werkzaamheden ons te verplaatsen naar de chique nieuwe haven van St George, de hoofdstad. (Port Louis). Voor zo'n 500€ liggen we daar voor een maand. Wifi, kabel TV en zwembad inbegrepen. Nieuwe vlottende steigers en een goed beschermde marina die in een krater lijkt te liggen met omliggende bergen. Stadje en winkels op loopafstand.

De meeste 'echte' zeilers liggen hier voor anker. Maar ons anker systeem is aan een upgrade toe en we vertrouwen het zaakje niet meer. Ook wordt dit jaar een straffer orkaan seizoen verwacht daar het water nu reeds te warm is. (In de Kaap Verde waar ze ontstaan).

We hebben een huurauto tot Martje Dinsdag vertrekt naar België. Dat liet ons toe even naar het binnenland te rijden alsook het hele eiland rond. Een hele andere wereld dan Brazilië. 95% is van Afrikaanse afkomst en dan heb je die rasta mannetjes met dikke wollen mutsen op. Grenada is verder nog niet te toeristisch en dat vinden wij best fijn zo.

Als onze Engelse vrienden van Suzie Too en Minni B hier zijn gaan we de kleine eilanden boven Grenada nog snel bezoeken alvorens het echte orkaanseizoen begint. Dit zijn ondermeer Carriacou, Petit Martinique, Petit St Vincent, Tobago cays en Union island. Later meer hierover.

Verder zal er de volgende 4 weken als Martje in België is niet veel nieuws te rapen vallen. Ik ga me vooral bezig houden het schip terug toonbaar te maken. Veel schuren, schilderen en polieren dus. Ook is er nog steeds een klussen lijst die nooit kleiner wordt. Heel even de knop dus afzetten.

0nze waterlijn zag er niet uit na de Amazone. Zie je ook de blaasjes? Achteraan een lange barst waar twee vloeren uiteen getrokken wordt door de kracht van het achterbard waaraan het groot zeil trekt.

Nieuwe mof onderaan om water buiten te houden. Roer viel 10cm naar beneden omdat belachelijke inbus schroefjes het niet meer konden houden. Recht zie je nu bouten die puntig geslepen zijn en putjes in de as geboord.

En is ze niet mooi? Al dat vele werken loont wel hoor. De turquiose strip vooraan is weg wegens verhogen waterlijn, ik heb ze dus naar achter doorgetrokken. Minder wit maakt de boot slanker.

0ok binnen striping aangebracht voor zelfde reden. Slanker. Rechts, achterbart versterking nog verder af te werken, u weet wel schuren, schilderen, sch..........

0nderaan de boot nog een achterblijfsel van de 'bad slip' (slechte uitwaterhaling in SA). Rechts, binnen stripping, minder wit maakt slanker.

Nog niet helemaal af het nieuwe anker systeem. Rechts, gedaan met 10mm speelgoed. Nu een serieuze voorstag met 12mm beslag. Rigger ( man de de mast en het beslag regelt) hier is trouwens ingenieur en heeft lang in SA gewerkt voor de diamant industrie. Hij heeft de lovenswaardige job om recht te trekken wat designers en andere ingenieurs uitspoken met boten op de tekentafel. Hij is de man die de resultaten te zien krijgt na enkel maanden of jaren.

31/05/10 Grenada (St Davids Harbour, Grenada Marina

Weer dat lang geleden hé. Heb me helemaal ingegraven in het werk. Geen lachertje bij temperaturen 30+. Warmste dag 38°. Oef, dat doet pijn.

Ben het schuren en polijsten nu wel even zat. Elke job heeft zo'n cyclus van 7 dagen. Elk spul dat je aanbrengt heeft een dag nodig om uit te harden. Dus schuren, opvullen, schuren nog een fijn opvullen,  grondverf, schuren, eventueel nog eens grondverf, schuren, top laag, nog een laag, nog een laag want je moet dik genoeg zijn om vlak te schuren, schuren dus met 320, dan met 660, dan met 1000, dan met rubbing compound, dan met finish compound, dan met wax. Heb je het plaatje? Pijnlijk lang proces. Zo doe ik natuurlijk gecombineerd verschillende werkjes parallel. 

Onder de waterlijn is er het coppercoat verhaal en de anti fouling. Ga u niet vervelen met weer een opsomming maar is het zelfde liedje als hierboven.

Props veranderd terug naar vaanstand type, kielen gemaakt, roer pakking gemaakt, striping veranderd nu waterlijn hoger is, tal van verffouten hersteld, achter bard verstekt (zie foto), zoutwaterpomp vervangen, zoetwaterpomp hersteld, antislip vinyl stuurstand afgebroken, die hele zooi gaat eruit wegens niet te kuisen, 80kg lichter straks en ben ik links en rechts nog wel wat vergeten te melden.

Professionelen hebben de voorstag veranderd van 10mm naar 12mm. De mast en het beslag was voorzien voor 12mm. Foei dus voor de rigger van Zuid Afrika om zonder bussen pennen van 10mm te steken in gaten van 12mm, voor wie kan volgen natuurlijk. Gedaan dus met het speelgoed van 10mm. Spijtig dat de rigger geen 12mm Dyform (is draad gevlochten met driehoekige stringen zodat er haast geen lucht in de kabel zit en dus de densiteit veel groter is dan stringen die rond zijn, voor wie kan volgen),  anders hadden we ook de zijstagen meteen veranderd. Gaan we doen zodra die binnen zijn. Kan op het water ook.

Nog een professioneel is bezig met een anker systeem vooraan. Gedaan met dat moeilijk geleuter van ankeren aan de mast waar je nauwelijks bij kan door de trampoline. Wie kunnen straks kiezen waar het anker hangt, vooraan (voor korte trippen) of aan de mast voor lange trippen. Gewichtsverdeling voor wie kan volgen.

't Ja, heb je gewaarschuwd, zit niet veel verhaal in dat klussen en vooral is nogal technisch voor leken. Heb het toch maar gedaan voor de vele zeilers die deze blog frequenteren.

Nu woensdag gaan we (ik want Martje is nog in België) te water. Op naar onze vaste stek in St George. Maar wie denk dat het klussen gedaan heeft heeft het verkeerd voor. Nu nog alle boven water klussen en dat zijn er zowaar nog meer.

Vakantie hé, in de tropen hé, op pensioen ha, gelukzakken nietwaar, wel, droom maar verder, wij weten ondertussen al beter. Maar ik klaag niet hoor, het hoort erbij en wie het niet aankan is niet geschikt voor dit soort leven als zwervende zeiler. Dit dan voor de dromers even terug aan de grond te zetten.

Ik heb me ingegraven. Martje was weg en de boot vroeg veel aandacht. Er was niets op de werf wat me echt kon interesseren. Dus alle aandacht ging naar de boot. Geen sinecure bij 38° en een miljoen muggen.

'k Heb de strijd gewonnen. Gewond en leeg laat ik mijn troetel dier weer te water.  Enigszins fier ook want veel is eigen werk. Niet zo het nieuwe anker syteem dat later een succes blijkt te zijn. Oef eindelijk iets eenvoudigs. Het voorstag gebeuren laat zich niet zo zien maar is zowaar nog belangrijker.

Maar het verhogen van de waterlijn, de vele retouches in de verf, het lek in het roer, het versterken van links en rechts te zwak uitgevoerde constructies, het verwisselen van de propellers terug naar de oude vouwbare, dat was mijn werk en is met voldoening uitgevoerd.

Blij dus dat deze episode weer afgerond is. Solo zeil ik onze ASW naar Prickly bay. Daar wacht Butterfly mij op. Boot nr4 van de zelfde makelij. We hebben veel en veel te vertellen. Mini B van de rally is er ook en 's avonds gaan we bij begeleiding van een steel drum band de lovenswaardige pizza eten in Prickly bay bar. Ach dit deed deugd na mijn monniken leven. 2 weken geen fruit en groeten meer aan boord. Steeds weer de bar kost in Grenada marina, veel te veel frieten, ik was het zat beu.

Volgende dag (zaterdag) gaan we naar onze vaste stek in Port Louis. Mijn crew is Karen & Dick van de Butterfly. Weer veel babel. En zo lig ik hier nu wachted op Martje tot ze terug komt op 15 juni. Ben vliegens vlug naar de supermarkt geweest en heb hopen fruit en groenten gekocht. Eerste avond (voor de liefhebbers) biefstuk met spruitjes en aardappel gratin, hmmmmmmm heerlijk. Tweede avonds ondertussen alweer, kip met sluimererwten en gekookte aardappelen. Wou ze met rijst maken maar er zaten beestjes in de pot. Vissen gelukkig nu.

Deze marina is de max. Nog nooit zoiets gezien. Ga morgen voor jullie de douches fotograferen. Top klasse. De pontons mega zwaar van beton. Hurricane proof. Dat zijn de boten natuurlijk niet. Onze enige optie is vluchten naar het Zuiden als er eentje echt over Grenada zou komen. Enige andere optie is aan land en vast gestrapt zoals zovele hier. Eigenaren naar huis tot eind November. Wij niet, dit is ons huis en vluchten naar het Zuiden is onze enige optie.

Spannend hé, zeker niet mee spotten, dit is ernstig gedoe. Heb dus op alles geabonneerd wat maar kan. Krijg de nodige alarmen via Email. Maar geen nood, de zeilers wereld hier is een kleine wereld en als er wat afkomt is het zeker het gespreksonderwerp  NR 1.

We hebben nu internet via LAN !!!! super snel. Ook is het mogelijk kabel TV te hebben. Moet ik nog eens over nadenken. Allé, om maar te zeggen dat we een drijvend appartement hebben in de Carieb. Hoor je mij klagen?.

Om zelfs thuis jaloers op te worden. Wie heeft er zo'n badkamer? Douche, lavabo, droger en WC per cel !!!

Te lui om dit recht te zetten

Arm Martje, ik wou haar een mooie boot presenteren maar ik blijf maar afbreken. Rechts de overleden ankerwinch.

11/06/10 Grenada marina - Port Louis (St George)

Het is aftellen tot Martje terug is. Ik had haar een mooi schip willen afleveren maar ben doorgegaan met de werken op het dek. Die vuile vinyl moest en zou eruit. Beetje veel hooi op de vork genomen zodat ik vast niet tijdig klaar ben. Zeker nu niet daar ik weer een jicht aan val heb in de linker enkel. Nog nooit daar gehad maar deze jongen loopt weer op krukken. Dat belet niet dat ik op de kont verder werk aan het vele schuurwerk. Voor het verwijderen van de lijm heb ik een 'local' ingeschakeld. Het verwijderen van de vinyl brengt veel geschiedenis van de boot naar boven. Zo had deze boot wafeltje maar dat mislukte en werd verwijderd. Spijtig voor ons want wij hebben een meer prijs moeten betalen voor de vinyl die onze keuze was. De mislukking heeft AFC dus niets gekost tenzij het wegschuren van de wafeltjes wat vast een gigantische job moet geweest zijn.

Alle reden om weer eens niet zo happy te zijn op AFC maar dan aan de andere kant verzet mister G hemel en aarde om ons tijdig een nieuwe ankermotor te bezorgen alsook 3 poten voor de buitentafel die ik naar voorbeeld van Butterfly wil inkorten zodat we ook buiten kunnen slapen of luieren. Nu ja, klagen helpt niets of niemand en dus ga ik maar door het schip mooier te maken. Lonen doet het resultaat wel. Kost niet zo veel maar is héél véél werk. U kent het liedje van het schuren al wel.

Verder heb ik uitzonderlijk wat foto's getrokken van de toiletten hier. Niet erg romantisch maar je moet het gezien hebben. Tevens kan ik de WK in SA volgen want we hebben TV ?! aan boord. Kabel, zo'n 50 zenders. Ook internet, neen geen Wifi maar echte Lan verbinding. Aan 100Mb/s gaat het hier prima vlot en kunnen met gemak skypen + video.

De boot binnen is hel, 5 weken niet gekuist en veel stof gemaakt. Alles maar ook alles staat uitgestald om makkelijk bij de potten en verven en gereedschap te kunnen komen. Ook hier weer voor Martje een hele klus maar sorry, ik kan niet alles tegelijk. Werken en opruimen zijn elkaars vrienden niet.

Hierboven, de finale, nu kan de zandverf erop. Martje probeert de zonneschermen weer wit te krijgen. Ze wint het gevecht.

Verschillende stadia. Trap moet nog een laag of 2 witte verf krijgen. Ps. Polyurithane 2 componenten verf.

Het resultaat is oogverblindend. Letterlijk want zonder zonnebril kom je het dek niet op. Links als je goed kijkt zie je de zandverf die iets meer beige is dan de lak.

Ik ben, het jullie verplicht nog eens iets te schrijven. Blijkbaar is deze blog verplicht leesvoer voor velen en kan ik u niet op droog zaad laten zitten. Er is echter maar weinig verhaal in technische bezigheden maar goed, u vraagt, wij schrijven.

Martje is ondertussen alweer een poos op de boot. Ze heeft 2 dagen vast gezeten op Barbados. Het vliegpersoneel had zich collectief ziek gemeld. Een verdoken staking dus.

In haar koffer een aantal spullen voor de boot die Gideon op 6 dagen tijd uit Italië heeft laten komen en persoonlijk naar Schiphol gebracht heeft. Van service gesproken !!!!

Afbreken is één, terug opbouwen een ander. De Vynil antislip laat zich maar slecht verwijderen en de lijm blijft liefst op de boot. Heb dan maar een local ingehuurd om dit vuile werk te doen. Bernard, zo heet de arme man, die hier rond hangt op zoek naar een jobke, is maar wat blij dat hij dit werk krijgt.

Nog een vervelend aspect van het verwijderen van de Vynil is dat her en der de verf er in plakken af komt en deze plakken moeten dus terug opgevuld worden. Dan alles weer glad schuren en wit verven want de zandverf is niet zo dekkend.

Maar spijts alle werk, het resultaat mag er wezen en we zijn diep gelukkig te zien dat onze boot er als nieuw uitziet.

Martje is als bezeten binnen aan het kuisen. Maar dan ook echt alles tot in de kleinste hoekjes. 5 maanden Rally zonder marina, zonder water en zonder elektriciteit heeft duidelijke sporen na gelaten en die moeten nu gewist. Voor 11 juli want dan komt mijn petekind met familie. We werken ons dus allebei uit de naad om schoon schip te maken.

Er is gelukkig nog wel wat tijd voor ontspanning. Er is rond 17u het de zwembad vergadering alwaar iedereen elkaar ontmoet en een babbel slaat. Er is ook het WK dat ik niet letterlijk volg maar met de klank hard hoor ik wanneer er gescoord wordt en haast ik me naar binnen om de replay te zien. En 's avonds is er ergens wel een goede film of documentaire te zien. 80 zenders, moeilijk om kiezen. Maar de grote jongens zijn er ook zoals BBC, CNN, National Geographics, History Chanel, enz .......

We zijn in paradijs belandt. Tobago Cays. Lees rechts het hele verhaal.

Wauw, bootje sturen. Doet de automaat maar de gedachte is al genoeg.

Links, restaurant op eilandje. Rechts, zie je hem liggen? de genua. De pret kan niet op in de mast. Hmmmm.

Zoals het hoort, in paradijs hebben de dieren geen schrik. Zie je de vogel? Kids krijgen niet genoeg van het snorkelen.

Bijboot niet nodig, naar het strand zwem je. Rummikub, lievelingsspel van jong en oud.

Hoe zaliger kan het nog worden. Hangmat in de schaduw, trampoline als bed.

Vogels eten uit de hand. Het strand van Petit Tabac voor ons alleen. En warm dat het was.

De familie. Onze boot en Petit Tabac op de achtergrond. Op een onbewoond eiland (zingen).

Joepie, snorkelen. Mooie onderwater wereld.

Koraal en Ray's op snorkel afstand.

BBQ op de boot. Wat later Pizza in Prickly Bay. God wat vervelen we ons.

Spice Island, mag het duidelijk zijn. Deze lokale schone kon terug lachen als ze haar foto zag.

Vismarkt. Wij houden het liever bij eigen gevangen vis. In de watertaxi.

Zien er helemaal niet nerveus uit voor hun eerste open water duik.

Spring Yoran

Afdalen aan de mooring touw.

Rechts de 'Red Frog Fish', vrij vertaald, de rode kikkervis.

En Sonja zag dat het goed was.

Renee schouwt een nootmuskaat in bast. Rechts onze gids Cutty.

Waterval pret.

Yoran doet niet onder voor de aap. Zie je hem springen? Deze aap leeft vrij in het binnenland.

Hier wordt de geliefde rum gemaakt. Ziet er niet uit die vieze smurrie.

Gelukkig is klinisch alles weer in orde na distillatie. Met deze rum kan je wonden ontsmetten. 75% !!!!!

20/07/10 Grenada marina - Port Louis (St George)

Trip Tobago Cays with family.

Waar moet ik beginnen? Wel, werken is gestopt omdat familie op bezoek kwam. Mijn petekind Yoran, zijn zus Renee en mijn zus Sonja met haar echtgenoot Jef. 'Kwamen', want het is alweer voorbij. Ze zijn 8 dagen  bij ons geweest en plakken er nog een week Barbados aan.

Het doet goed je familie te zien en vooral Yoran, voor mij. Ik vertroetel graag mijn petekind. Hij las ook zijn Nieuwjaarsbrief voor. Een half jaar te laat maar dat is mijn schuld. Pakkend bleef het evenwel even erg als vroeger op tijd.

Wij hadden een programma opgesteld om hun ten volle te entertainen en te laten zien wat voor leven wij eigenlijk wel leiden. Op het programma stond 5 dagen zeilen, een dag duiken en een eilandtoer dag. We hebben het programma gehaald met groot succes.

12/07 Eerst het zeilen verhaal.  We vertrekken naar Carriacou. Dat werd een volle dag want de wind was NO en dat was onze richting. Dus soms scherp aan de wind en veel motorzeilen tot full motor toe. We moesten wel naar Carriacou om ons uit Grenada uit te schrijven. Tobago Cays zijn de Grenadines, vandaar.  We hebben geankerd in Terryl bay alwaar een  leger muggen ons aanviel. Niet leuk voor Renee die hysterisch wordt van de buggers.

13/07 Snel weg van Terryl bay. We moeten naar Hilsbourough om uit te klaren. Op de weg daarnaatoe ligt Sandy island en daar houden we voor een uur of twee een snorkel break. De kids gaan uit de bol als we door duizenden kleine visjes zwemmen. Overal rondom ons. We zagen pelikanen daar vaak duiken. Altijd prijs.

Na de pret even serieus en naar Hillsbourough voor de obligate administratie. Niet zonder problemen hoor. Wel de administratie was best OK maar tijdens ons vertrek van Sandy Island raakt een zwart nylon touw met cola flesje in onze BB schroef.  Dus op één motor verder tegen wind en stroom aan 1.5kn. Gelukkig is de hoofdstad van Carriacou maar een mijltje varen.

Aldaar gaan Martje , Jef en Renee aan land voor de noodzakelijke papieren slag. Yoran bevrijdt de helft van het touw maar als messenwerk eraan komt is het mijn beurt. De klus is snel geklaard. We hebben terug 2 motoren en Yoran is een ervaring rijker. Die kerel is echt goed in het water en kan lang zijn adem inhouden.

Dan is het zeilen naar Union Island  om in te klaren in Clifton de hoofdplaats. Zeilen heeft altijd wel een verassing. Als een squall overkomt is het weer prijs. Het ophaal touw van de genua breekt en de genua komt spontaan naar beneden. Geen ramp maar het was wel zo'n 25kn aan het waaien en regen overspoelt ons. Dat zijn nu eenmaal squalls. Ongeveer de ganse familie ligt snel daarna op de min of meer opgevouwen genua om te voorkomen dat ze weg blaast.

Een squall verdwijnt zo snel als ze komt en na 20 minuten is alles onder controle.  Wel dat dacht ik maar wat blijkt, alweer een touw, dit maal een uitbouw touw van de genua is overboord gegaan en jawel weer in de BB schroef. En alweer is het kruipen naar de ankerplaats tegen wind aan een redicule snelheid van 1.5kn. Wind tegen en stroom tegen met één motor. Die laat ik maar op 50% draaien omdat ik niets wil forceren. Wat we nu kunnen missen is een oververhitte Solomon motor of Panda generator. Maar het komt allemaal goed. Nog dezelfde dag slaagt Yoran er met gemak in het touw te ontwarren en de schroef is alweer vrij. Well done Yoran, je peetvader is fier op je.

We blijven hier alweer een nachtje en de kids vermaken zich alweer met snorkelen. Ik ook trouwens want een vaste gewoonte is gaan kijken naar ons nieuw anker hoe die ingegraven is. De aluminium Fortress van amper 6.8kg is een zege en kwijt zich feilloos van zijn job. Ankeren met ons nieuw vooraan systeem is een plezier nu. Er waren ooit andere tijden, lees maar het Brazilië verhaal. Ook het achterbard wordt gretig gebruikt als springplank. De salto's, schroeven en ander acrobatisch waterpret komen aan bod. Het geeft me een goed gevoel dat de kinderen zo vrij en blij zijn in het water. Geen complexen op dat gebied.

Inklaren is op zijn Caribisch. Zij achter de toog worden absoluut niet zenuwachtig van die ervoor. Ze gaan rustig voort met GSM'men en alle andere bezigheden die niets met werken te maken heeft. Kalm blijven is steeds de boodschap en vooral vriendelijk blijven. Als alles dan uiteindelijk achter de rug is komt plots een papier boven water van een stervende kanker patiënt die zo nodig moet geholpen worden.  We moeten later nog uitklaren en je weet nooit hoe goed hun geheugen is. Dus een bijdrage is niet te vermijden.

14/07 Op naar Tobago Cays. Paradijs. Het is maar zo'n 4Nm verder en na een dik uurtje is de job al geklaard. Nog maar net geankerd zijn de park rangers er. Het is hier niet gratis maar  50EC $ is zijn geld meer dan waard (delen door 2.7 voor US $). En jawel hoor,  het zicht hier is verbluffend en het water kristal klaar. Hier kan je alleen maar komen met een boot. De Tobago Cays zijn onbewoond en gevormd door een koraal rif. Dus snorkelen is een zaligheid hier. Wat dan ook veelvuldig gedaan wordt. s'Avonds houden we een heerlijke BBQ met Carieb muziek. Deze dag kan al niet meer stuk.

15/07 We versassen naar Petit Tabac een eindje verder en dus ook een koraal eiland. We wandelen er een beetje rond maar snorkelen is formidabel. We zwemmen minuten lang met een waterschildpad en alle andere mooie visjes en koraal maken een diepe indruk bij de kinderen die volop genieten van dit waterleven. Het is tevens een goede inloop voor hun scuba duik die we later plannen. Tot nu toe hebben ze hun junior Padi behaalt in zwembaden waaronder een diep zwembad ergens in Duitsland. Maar de echte waterwereld is toch wat meer vijandig dan het perfecte zwembad. Yoran heeft het wat moeilijk met zee-egels. Heeft een beetje een fobie met die beestjes maar gaande weg raakt hij eraan gewoon en dat is toch belangrijk voor het echte duiken om niet in paniek te raken. Het zal later dan ook geen probleem meer zijn voor hem. Het vele snorkelen heeft de onder waterwereld als normaal gemaakt voor de kinderen. Voor de lezers, Renee is 10 jaar en mag 10m diep duiken, Yoran 11, dus 11.

Van Petit Tabac is het weer naar Union Island alwaar we overnachten en uitschrijven. Inschrijven doen we wel in Grenada.

16/07 Ankerop en naar Grenada. Maar 'guess what', de wind is nu ZO. Aanvankelijk gaat dat nog heel goed. We doen met momenten 9kn en het is zalig zeilen. Maar als we Grenada naderen komen donkere wolken en regen roet in het eten gooien. Achter het eiland Grenada is de wind helemaal op en omdat het ZO waait komt achter het eiland de wind Zuid en dus pal tegen. Soms denken we dat we beter een motorboot hadden gekocht maar alla, we zijn er alweer geraakt. Zo sluiten we toch een boeiende vijf daagse af en onze gasten zijn vol lof van het avontuur dat niet altijd vlekkeloos was maar dat is zeilen nu eenmaal en dat weten ze nu. We hebben geen zin in koken en gaan naar Prickly Bay de beste pizza van de wereld eten. En lekker dat die was.

17/07 Ik ga weer inklaren in Grenada in het bureau hier in Port Louis en wordt aldaar zowat opgegeten door de muggen. Op onze ligplaats hebben we daar helemaal geen last van. Gelukkig. Het weer is fantastisch en we maken er een stadsbezoek van. De groentemarkt, vismarkt en vleesmarkt worden bezocht. Een serieus rommeltje ongeregeld aldaar maar de moeite om te zien. We kopen wat kruiden, een must als je op 'spice island' bent. Een bekend restaurant BB's gaat voor de bijl en vult blij de magen. De watertaxi brengt ons direct naar de boot. Toch makkelijk zo'n baai waar je alles kan doen met een boot. Zo gaan wij ook boodschappen doen en geld uit de muur halen met de dinghy (bijboot). Makkelijk zat.

18/07 We hebben met Aquanauts een dubbel duik geboekt in het Marine Park. We worden opgehaald met de taxi en genieten dan van een 30 minuten bootrit naar de duikplaats. We wringen ons in de duikpakken. Nu is het ernst voor de kids. De instructeur geeft het plan aan. De boot hangt aan een mooring boei (drijvende bol die aan een touw en blok beton hangt). Dat touw gaan de kinderen gebruiken om langzaam af te dalen naar 10m. Het lukt allemaal best. Renee heeft de meeste moeite met het behouden van haar drijf vermogen onder water en maakt een op en neer route. Yoran doet het perfect. We zien uiteraard mooie dingen. Het soft koraal is prachtig en ontelbare soorten visjes en vissen passeren onze zwembril. Hellaas kennen we niet al de namen maar later zoeken we ze op in een boek.

Na de duik in Flamengo bay zetten we koers naar Dragon bay voor een tweede duik. Renee is wat ziek. Ze heeft veel bloed geslikt van een losse tand en het mondstuk geeft haar veel last. Zij gaat niet mee. Yoran krijgt er niet genoeg van en gaat wel mee. Weerom die zelfde pracht. Ik laat een paar foto's spreken. Na 52 minuten is de tweede missie alweer geslaagd. Yoran mag zich nu open sea diver noemen want dit was het echte spul.

De boot brengt ons ditmaal direct naar de marina. Spaart tijd en moeite. Wij blij. Laat in de middag gaan we in de marina bar een salade eten. We blikken terug op alweer een prachtige dag.

19/07 We ronden het bezoek van de familie af met een eiland toer. Cutty de taximan was ons aangeraden door zeilers en dat was een schot in de roos. Hij stopt overal, duikt de bossen in en komt met een of andere vrucht tevoorschijn. Bijzonder leerrijk. We wandelen naar Annadale waterval waar de kids en ik in het water springen. Een rasta mannetje springt voor wat geld van zo'n 12m in het kleine poeltje onder de waterval. We doen het niet na. Wat verder op het parkoers bezoeken we een 'nutmeg' fabriek (nootmuskaat). Het eiland hier is er beroemd voor en was ooit de wereld producent tot het zaad en de plantjes naar Indonesië werden versast. Orkaan Ivan heeft 6 jaar geleden 90% van de bomen verwoest maar Grendada recupereert stilaan van deze gebeurtenis en zijn nu 3de wereld producent. Het ruikt heerlijk in de fabriek. Geen stink fabriek dus. We kopen onze jaar voorraad aan nootmuskaat. Verder gaat de tocht naar de oudste rumfabriek van het eiland en als je het mij vraagt misschien wel van de Carieb. Uiteraard mogen we proeven maar 75% rum is eigenlijk niet te genieten. Het verbrand mijn slokdarm en water kan maar slecht verzachting brengen. Toch kopen we een fles want voor 31EC $ (11 US$) kan je niet sukkelen. Deze fles is er twee waard en kan best dienen voor cocktails.

Als laatste bezoeken we een klif 'Les Sauteurs' genaamd. Hier zou de laatste Caribische lokale bevolking (indianen) massaal zelfmoord gepleegd hebben omdat ze zich niet wilden onderwerpen aan de Franse veroveraars die hen tot slaven wilden maken. Ja, ja, wij genieten van de Carieb maar er is een trieste geschiedenis te lezen over al deze eilanden. Die andere slaven van Afrika maken hier nu het mooie weer met meer dan 90%. Als je het mij vraagt, ze doen het beter dan hun moederland.

Niemand heeft honger s'avonds daar de maaltijd op de trip onze magen voldoende gevuld hebben. Het is ook inpaktijd. Aan alle liedjes komt een eind en zo rond negen s'avonds vertrekt onze dierbare familie om nog een weekje in Barbados te spenderen. Afscheid nemen is altijd een beetje doodgaan. We blijven wat verweest achter en moeten wennen aan de leegte. Wanneer zie ik mijn petekind terug? Waarom moest zijn peetvader zonodig aan de andere kant van de wereld zijn?

Maar ze komen terug, zoveel is zeker en Martje gaat half september ook nog eens terug. Gelukkig is er het web. Wat zouden we doen zonder? Haast niet meer weg te denken.

20/07 We doen niet zoveel. Antwoorden een aantal Emails en schrijven aan dit verhaal. Het zal even wachten worden op nog een verhaal want nu breekt weer wat werktijd aan en dat levert geen leesvoer op, dus geduld lezers en tot een volgende. 

Stekker kleine hulp alternator generator 2 uitgebrand !!!! gevolg regelaar en alternator stuk. Rechts, je ziet het niet maar het membraan is gescheurd.

 Pistonpomp watermaker, krukas gebroken ?!!! Nieuwe pomp 1160€ aub.

 Zelf nieuw membraan gefikst. Het werkt. Rechts, onze marina vrouwen.

 En zijn ze niet mooi, ze stralen. Spijtig dat ik Martje niet kon overhalen.

 Onder de rubriek "Album" staan veel meer foto's en groter.

 Luidsprekertje nodig?

 O ja, de Vuvuzela's uit Zuid Afrika kennen ze hier ook nu.

Seven sisters watervallen. U ziet er maar 2 de rest zit dieper in het oerwoud verscholen.

22/08/10 Grenada marina - Port Louis (St George)

Meer dan een maand geleden nog een update. Sorry folks.

We zijn aan al die werkjes toegekomen die niet dringend waren, vervelend zijn en steeds maar op het achterplan geschoven werden. Ik ga ze niet opsommen maar het zijn er veel.

Maar wie dacht dat de "To Do List" kleiner wordt die heeft het mis. Gaandeweg komen we weer dingen tegen die kapot zijn en de lijst weer doen groeien. Butterfly heeft daar een mooie bijdrage over geschreven. Two steps forward, three steps back. Ik wil het niet zo scherp stellen. Bij ons is het meer drie passen voorwaarts en ééntje terug. Het houdt ons bezig nietwaar.

Die werkjes hier putten je volledig uit. Het is zo tussen de 33 à 37 graden met een vochtigheid van 90%. Een ware natte sauna. Hamam. En als er dan een regenvlaag voorbij komt is het niet zoals in België, een beetje frisser, neen, regen wordt stoom op de hete ondergrond en doet de vochtigheid naar 95% klimmen. De gevoelstemperatuur ligt boven de 40 graden. Gewoon ademen is al voldoende om te zweten. Elk klein werkje doet mij zweten zoals in de sauna. Zo verliezen we liters water per dag en moeten haast niet urineren. Het put wel uit want het is moeilijk om het verlies aan mineralen bij te benen en dat voel je. Je bent sneller moe en soms wordt het me teveel en ga ik even verpozen in de slaapkamer die airco heeft.

Klagen over goed weer !? Wie had dat ooit gedacht.

Wie nog te klagen had waren de deelnemers van het carnaval hier. Hoezo carnaval ? Wel ja, er was zoveel concurrentie tussen het carnaval van Trinidad en dat van Grenada dat men hier besloten heeft het met 6 maanden te verschuiven. En zo zaten we twee weken geleden alweer midden in het carnaval. En we zullen het geweten hebben.

Het carnaval hier houdt het midden van wat we in Brazilië en Santa Cruz (Tenerife) gezien hebben. Brazilië was een zootje ongeregeld achter loei harde muziek. Braziliaanse pop om knetter van te worden. Tenerife was de mooiste met prachtige kostuums en samba dansende groepen zonder einde haast. Hier waren de kostuums wat kleiner maar mooi en danst ieder zijn eigen Afrikaans dansje. Wat ze bijzonder goed kunnen is met de kont draaien. De muziek is eveneens loei hard maar ritmis en Afrikaans getint.

Leuk aan dit carnaval is dat iedereen kon mee doen. Bijna had ik Martje zover en stond ze in de pluimen maar ze trok zich terug de volgende dag. Heel wat vrouwen en wat mannen van de zeilersgemeenschap deden wel mee. Voor zo'n 130€ kreeg je een kostuum dat je mag behouden en 2 dagen mee in de stoet lopen en drank à volonté.

De eerste dag was het verzamelen geblazen om 12 uur. Tijd heeft hier echter een ander begrip als zal blijken dat de stoet uiteindelijk om 16 uur op gang kwam. Zolang stonden de arme deelnemers in een loodzware zon te wachten. We hebben ons dan ook heel populair gemaakt door koel bier en water over te brengen met de bijboot. Die eerste dag hebben ze verder geen drank gekregen. Gelukkig de volgende dag wel.

De bijboot was ons middel om de stoet verscheidene malen te kunnen zien. Wij liggen zowat in het middelpunt van de baai langs waar het carnaval passeerde. Na de eerste dag als de stoet zich ontbond gingen de met luidsprekers volgestouwde vrachtwagens zich her en der langs de weg zetten en begonnen ze aan een kilowatten harde muziek en party en dat tot de zon weer opkwam. Wij gelukkigen, overdag liggen we ook nu weer in het middelpunt en komen 5 verschillende muziekjes ons tegemoet. De kakofonie is compleet. s' Nachts slaap ik met stopjes in de oren maar die kunnen het trillen van de boot niet verbergen. Jawel, zo hard dreunen de bassen over het water.

Het is dan ook een hele opluchting als na 3 dagen en 2 nachten het feest voorbij is. We hebben even genoeg carnaval gehad voor een tijdje.

Het WE erop huren we nog eens voor een dag een auto om de zware boodschappen te doen, een wandeling te maken naar de "zeven zusters" watervallen en om natuurlijk pizza te gaan eten in Prickly bay.

Het WE daarop, dus net voorbij, zijn we met de boot naar Prickly bay gevaren voor eveneens de goede pizza. Was nog eens nodig anders roesten we vast aan onze luxe kade. Heeft ook alweer de "TO DO LIST" doen groeien als bleek dat de Raymarine kaartplotter buiten het alweer niet meer doet. Derde maal. Ook hadden we maar 1 generator omdat de transfert fuelpomp het niet meer deed. Even werd het zweten als onderweg onze enige generator begon te sputteren en lucht aanzoog. Geen wind en dus kwam het pan pan scenario van Madeira in onze koppen sluipen. Gelukkig was de luchtaanzuig snel gevonden. Ik had het houten tapje in de fuel leiding van de verwijderde pomp in het verkeerde darmpje gestoken en dus zoog de arme pomp lucht van de andere generator aan. Kan je nog volgen? Geen nood, niet belangrijk.

Wel belangrijk genoeg om tot actie over te gaan en de defecte fuel pomp alsnog te herstellen zodat we terug 2 generatoren hebben voor de terugtocht. Bij Budget Marine vond ik een vel stevig rubber (om dichtingen te maken) die er uitgelezen uitzag om een nieuw membraan te maken. En zo geschiede en het werkt. Zal als we de 5 bestelde membranen van African Fastcats ontvangen wel weer veranderen maar voorlopig een goede noodoplossing.

Ja op boten moet je je plan kunnen trekken. Daar worden wij alsmaar beter en beter in. De gereedschapskist groeit gestaag en de onderdelen koffer ook. Een flink vel rubber. Komt ooit wel van pas voor een andere reparaties.

Voor de volgende weken wordt het vooral schilderen nu de deurlijst en het versterkte achterbard reeds in de grondverf staan. Op 16 september komt Martje nog eens naar België (als dat nog bestaat?). Eind oktober, en dat is dus niet zo lang meer, is het orkaanseizoen voorbij en vertrekken we Noordelijk om de parelsnoer, die de Carieb wel zijn, te gaan verkennen.

En daarna? .....vermoedelijk naar de ABC eilanden en Cartagena Columbia omdat Nico schijnt te blijven plakken in Zuid Amerika en we willen hem nog wel eens zien.

Als dat plan doorgaat zit een Golf van Mexico toer er dik in omdat je nu eenmaal met stroom en wind moet mee gaan. Cuba ligt dan op het pad en daar wou ik al zo lang naartoe nu het nog een beetje puur is. Maar u kent het al, plannen en boten gaan niet goed samen. Dus, ...... onder voorbehoud. 

De deur, afgeronde hoeken moesten verscherpt worden en scherpe hoeken afgerond. Dat kwam omdat het harmonica principe op onze boot niet toepasbaar was en een deur diende omgedraaid zodat die nu in het midden opent. De houten stijl van de oude deur diende opgevuld te worden. De timmerman hier vroeg 500$ voor die job. Heb het dan maar zelf gedaan.

Binnen moest er ook nog wat gebeuren. De domme witte strippen op het plafond vinyl zijn verwijderd en door houten latjes vervangen. Eerst weken en dan plooien die zoot. Daar kruipt allemaal ongelooflijk veel tijd in. De zwarte streepjes zijn ingeslepen met een dremel slijpschijfje. Zo wordt het hout dunner en plooit het beter. Nog even en ik kan een hele boot bouwen.

Het verwijderen van de vinyl en de lijm heb ik uitgegeven aan een van die jongens die hier altijd ronddwalen op zoek naar wat werk.

Links, soms kwamen hele vellen glas van de oude wafeltjes er mee af want aanleiding gaf tot veel schuurwerk en vulwerk.

De glaslaag volgt perfect het patroon van de oude wafeltjes. Wafeltjes die overigens een mislukking waren en die er in Durban al meteen werden uitgeschuurd. U kan goed de basis structuur zien van de foam vacuum geïnjecteerde epoxi. Bikkel hard en gaaf.

Enkel met terpentine wil de lijm eraf maar ho, ho, niet zo maar van de eerste keer. Minstens 3 behandelingen met schraap pallet en dan een 4de en 5de met doeken. Er mag absoluut geen lijm overblijven want dan verstropt het schuurpapier meteen.

Een van de aanbevelingen van de surveyor (en dus ook van de verzekering) is het vervangen van nog meer stagen. Links ziet u een 10mm pen in een gat van 12mm en dat mag niet. Rechts de A-spanner op de crossbeam. Nog maar net ontdekt, ook hier zijn kabels gebroken. Dus wordt vervangen. Ja, ja, de verzekering leest mee !!!! Trouwens zo zou ik niet willen vertrekken.

24/10/10 Grenada marina - Port Louis (St George)

Toegegeven, het is overdreven. Meer dan 2 maand geen update ! Tal van mensen begonnen zich zorgen te maken. Is er nog een boot, een avontuur, een koppel, .....

Dat laatste meer dan ooit. We kunnen u nu verklappen dat we half April volgend jaar grootouders worden van onze dochter An. Lap, daar gaan de boot plannen. Wel, niets is zeker nu.

Neem daarbij dat Martje nu al 5 weken in België is en op mijn verzoek nog 2 weken heeft bijgeboekt dan weet u ondertussen dat deze jongen zich weer in het werk heeft gestort. Iets van de magnitude van de kurk binnenin. Nu was het de beurt aan het verder verwijderen van de antislip vinyl buiten. Een hels karwij om verschillende redenen. Eén, de zon brand loei hard buiten en met een vochtigheidsgraag van boven de 90% is het soms niet te harden. Twee, de vinyl mag dan al een teleurstelling zijn (werd bruin en loste op in de regen, was haast niet proper te krijgen), de sticker lijm is van de beste ooit. Dat maakt dat bij het verwijderen van de vinyl in 50% van de gevallen de lijm op de boot bleef plakken, en de andere 50% de verf en vullagen mee verwijderd werden. En dan begint weer het verhaal van putjes vullen en schuren. Na de eerste laag primer zie je plots weer van alle foutjes en is het weer vullen en schuren geblazen. Tot drie keer toe. Dan pas realiseer je wat een oppervlakte die boort wel heeft. Wel dit werk doet niet af aan de structuren van de boot. Het is cosmetisch.

Dat laatste is voor de verzekering, want die leest mee zo blijkt. Het eerste jaar waren we bij Intramar verzekerd. Echter voor de de rally "Iles du solleil" konden ze niet voldoen aan de voorwaarden die een Franse verzekering bood in samenwerking met de RIDS. Voortzetting van het Frans contract was voor het derde jaar ridicuul wegens plots schandalig duur (7500€ !!!!). Dan maar terug naar Intramar. Groot was onze verbazing dat er plots een surveyor gestuurd werd (= een boten schatter en onderzoeker en opvolger). Wat bleek, Intramar had netjes ons verhaal gelezen, ook dat van Butterfly en nog wat forums. Ze hadden dus lucht gekregen van de vele problemen die we al hadden gehad en vroegen zich af of de boot nog wel oceaan waardig was, wat de dagwaarde van de boot was en vast ook de mentale conditie van de skipper en crew. Gelukkig, we zijn geslaagd in de test en dus verzekerd. We kennen nu ook de dagprijs van de boot die ik hier even niet ga vernoemen.

En wat verder nog, wel, eind november is het orkaan seizoen officieel over en vertrekken Noordwaarts om al die andere Carieb eilanden te gaan bezoeken. Martje wil half Maart alweer naar België voor de nakende geboorte en al wat daar aan vooraf gaat. Ik kom later want ik moet op een of andere manier de boot terug naar het Zuiden krijgen voor het volgend orkaan seizoen. Eind Mei namelijk begint dat weer. De boot naar België brengen zou ik wel graag doen maar daar zijn de maanden Mei en juni beter geschikt voor. We zitten dus gewrongen tussen het begin van het orkaan seizoen en het vertrek naar de EU. Voor zij die graag willen meevaren als werkende (en onbetaalde) crew zit er misschien wat aan te komen maar we zijn er nog niet uit. Wordt het een etappe Carieb Zuidwaarts, Bahama's - Azoren en Azoren - België. Als we over de Azoren gaan dienen we daar minstens 6 weken te blijven voor de BTW te regelen. Dus dat is altijd een verkapte etappe voor de crew. "We" zal zonder Martje zijn want die wil geen oceaan overvaart meer en wil vast bij haar kleinkind blijven.

Ge ziet, grootouder worden geeft al direct aanleiding tot een hoop onzekerheden maar we komen er wel uit. Een zomertje België (als dat dan nog bestaat) spreekt me ook wel aan hoor. Kunnen we daarna gaan overwinteren in Portimao Portugal.

Lazy Jack met grootzeil erin is stevig omzwachteld met een sterk touw. Rechts de mooring die aan een beton blok is bevestigd.

Ook de genua is gezekerd met touw.

31/10/10 Grenada marina - Port Louis (St George)

Thomas heeft menigeen zenuwachtig gemaakt. Zo ook deze schrijver. We zagen hem al dagen van tevoren geboren worden. Het was voor het eerst dat een systeem zo laag ten Zuiden (bijna op de evenaar) gevormd werd. Langs de kusten van Brazilië begon het gigantisch systeem zich te organiseren. Ja, zo noemt men dat hier wanneer een "tropical wave" dan plots aan het draaien gaat. Tegen de klok hier in het Noordelijk halfrond.

Wij lagen recht op zijn pad. Ondertussen kreeg hij een "invest number" en ging het al om een "Tropical storm". De 40 boten hier buiten de marina voor anker in de baai "Grand Anse" vluchten een voor een binnen. In no time was de marina vol. Het leek wel een mierennest. Iedereen was met touwen, landvasten en zeilen bezig. Ik ook uiteraard.

Eerst alles was los was en kan gaan vliegen binnen halen. De boot strippen dus. Binnen alles klemvast zetten. Dan alle landvasten verdubbeld. Heb me ook nog vast gemaakt aan 2 betonblokken die moorings bevatten. Dan giek goed vast getrokken en "Lazy Jack"  helemaal omwonden met stevig touw zodat die zak niet plots zou kunnen open vliegen. Zo ook een touw rond de genua (van boven tot onder)  gedraaid zodat die ook niet meer kan open blazen. De meeste andere boten halen de genua er gewoon af. Dan snel boodschappen doen en geld gaan afhalen. Het zou niet de eerste keer zijn dat de elektriciteit hier uitvalt en dan werken de geldautomaten niet natuurlijk. Ook zo de kassa's.

Nog voor hij Grenada bereikt krijg hij de naam Tomas en dus een nieuwe orkaan is geboren. Het is nu een categorie 1 met winden tot 75kn (135km/h). Maar we hebben geluk, hij schuift Oost van ons door en kruist de Carieb ter hoogte van St Vincent en Marinique. En ze zullen het daar geweten hebben. Veel schade. Hij zal zijn weg in open Carieb zee vervolgen en naar alle waarschijnlijkheid verder groeien tot cat3 of meer. Onder de Dominicaanse zal hij dan naar het Noorden afbuigen. Zeer vermoedelijk gaat Haiti weer de volle laag krijgen. Dat arme land dat al zoveel maal geteisterd is door natuurgeweld. Hoe dan ook, je gaat er van horen.

Hier op het moment dat Tomas ten  Noorden van ons Westwaarts ging was er zelfs geen wind !!! wel helemaal grijs en af en toe wat motregen. Dat was dus zaterdag. Ik heb geprofiteerd om de boot eens goed te kuisen nu de temperatuur te verdragen was.

Het is bekend dat orkanen op het einde van het seizoen steeds lager en lager gevormd worden. Ze ontstaan meestal in de Kaap Verden maar het warme water aldaar wordt naar het Zuiden gedwongen door het koelere water van Europa waar de winter de motor van het orkaan seizoen stil legt. Dat is officieel op 1 december. Dus nog een maand te gaan en vingertjes kruisen dat ze een beetje kalm blijven daar op die grote plas. Maar geruchten gaan dat de oceaan veel warmer is dan normaal en dat het orkaan seizoen wel eens wat langer zou kunnen gaan duren.

30/11/10 Grenada marina - Port Louis (St George)

Het is eindelijk zover. Officieel is het orkaan seizoen voorbij en dat is voor ons het teken om de trossen eindelijk los te gooien.

7 maanden waren we hier in deze chique marina in Port Louis. Een warme aanrader. Niet eens zo duur als je lange verblijver bent. Het kwam neer op zo'n 20 US$ per dag. Echt niet overdreven.

De mensen van de marina zijn super vriendelijk. Modern zijn ze ook met hun computer gestuurde tweewielers. Ongelooflijk handige dingen zijn het en al lijken ze steeds te vallen, niets is minder waar. De computer zorgt voor het evenwicht. Sensoren in de voetsteunen vertellen het ding waar je naar toe wil. Niet het stuur. Dit is geen stuur. Dient enkel voor het vertrouwen en het evenwicht. Zonder stuur gaat het even goed. Echt zo'n hebbe ding. Zie je je al op de Meir met zoiets? Elektrisch aangedreven natuurlijk.

We gaan zacht van start. Kwestie van wat los te weken van de kade. Eerst gaan we voor anker kort achter de hoek hier. Het water is daar helder en de boot heeft een poetsbeurt nodig onder de waterlijn. Zal zeker nodig zijn na 7 maanden. Vooral de schroeven zijn  belangrijk. Daar staat geen anti fouling op en dus kunnen de kreukeltjes naar hartenlust groeien. Heel slecht voor het rendement van een schroef.

We hebben nog net de A-kabel op de crossbeam vervangen en daarmee eindigt dan het lange rigging verhaal. We zijn helemaal in orde met de aanbevelingen  van de surveyor van de verzekering. Niet zeilers, vergeet dit hoofdstukje.

En waar naar toe gaat het? Wel om te beginnen naar Bequia dat deel uitmaakt van de Grenadines. St Lucia, Martinique, Domenica, Guadeloupe, Antigua en de Maagden eilanden staan op het programma. Hoe dat precies gaat verlopen is nauwelijks te voorspellen maar we gaan vanaf nu de weblog dus meer updaten. Eindelijk terug een verhaal.

We worden minder bereikbaar nu we onze LAN verbinding kwijt zijn. Ook geen TV meer. Ook geen online VRT nieuws meer en HLN (het laatste nieuws) meer, ook geen Airco meer in de slaapkamer, ook geen overvloedig water meer en ook geen overvolle batterijen en ongebreidelde 220V meer, geen supermarkt op wandel afstand meer. Dit wordt dus even aanpassen voor ons.

Hopelijk krijgen voor al dat verlies een ruime compensatie. Geen marina geld meer, hopelijk mooie anker plaatsen en veel toeristisch plezier aan land. Hopelijk ook wat meer zwemmen, snorkelen en duiken want dat is ook alweer lang geleden. Hopelijk wat avontuur dus want na 7 maanden hier in Grenada kwam de sleur er wel wat inzitten. En altijd werken aan de boot gaat ook vervelen na een tijdje. Ik denk en hoop dat we er klaar voor zijn.

U hoort dus nog wel van ons. Regelmatig hopelijk. 

4 cruise schepen in St George op het moment dat we voor anker liggen in Grand Anse.

Zie je de barst? Twee hoeken bleken afgebroken. Zijn nu alweer gelast.

We zullen nooit Ticky bar vergeten. Op vrijdag goed voor een steel drum band, een live band en de onvergetelijke goede pizza. 

10/12/10 Flamand bay (Grenada)

Als je 7 maanden in Grenada bent geweest laat het je niet zo maar los. Alle plannen om te vertrekken werden gefnuikt door alweer een panne.

Eerst zag ik wat water uit de generator nr1 komen. Dit vraagt dus om onderzoek. Als dan bleek dat hete lucht mijn hand bijna verbrandde zag ik een tweede panne, de uitlaat collector is gebroken !!!! zie foto's. Met het WE voor de boeg valt er niet veel te beginnen met dat stuk dus dat is iets voor maandag. Het waterlek pak ik wel aan in het WE. De oude zee water koel leidingen van de oliekoeler zijn op en gescheurd. Tuurlijk bevindt die ellende zich helemaal  onder de motor. Er is maar bij te komen als de motor gelicht wordt. Zo gedaan en met liters zweet en uren later is deze klus al van de baan.

Maandag wij naar Spice Island marine om naar Technick Yacht te gaan waar een veearts lasser is geworden. Nick Williams heet de aangename man vandaar zijn bijnaam Teck Nick. Oef, hij kan het euvel lassen. Klaar einde dinsdag. Woensdag alles hermonteren. Jawel, want er moest veel afgebroken worden om tot bij de achterste twee bouten te komen. Aan de ene kant de starter, aan de andere kant de oliefilter en de alternator. Na alweer een paar liters zweet is die klus ook alweer van de baan. De Panda Fischer doet het weer helemaal. Voor hoelang vraag ik me af. Toch maar dat stuk besteld via African Fastcats want het lijkt me een achillespees te zijn. Eentje op reserve kan zeker geen kwaad.

Woensdag namiddag verkassen we nog naar Grand Anse waar we voor anker gaan. Dat is dan al 4 uur gewonnen om morgen naar Union Island te gaan. Wij dus donderdag vroeg op en hup hier gaan we. Nu dat is tegen de wind gerekend. Die blaast NO tegen 20kn. Oost was voorspeld. Wij dus opboksen tegen een ruwe zee en scherp aan de wind. Na 20M blijkt dat we het niet gaan halen. We zijn te ver naar het westen de zee ingeblazen en kunnen  niet meer scherper. Ik probeer nog pal in de wind naar het eiland te varen. We mikken nu op Tyrel Bay van Carriacou op zo'n 10M maar als blijkt dat we maar 2kn over de grond doen dan is de rekening snel gemaakt. Het blaast op dat moment 22kn, we hebben 1kn stroom tegen en de golven tegen. Dat is net iets te veel gevraagd van onze motoren. We gaan nog over stag en proberen zo nog wat hoger te komen maar als blijkt dat de afstand tot ons doel alsmaar groter wordt keren we om en  gaan terug naar Grenada. Wind mee is het plots een heel andere zee. Tegen 9kn (grootzeil 1st reef, genua 2de reef) vliegen we dan naar onze nieuwe ankerplaats in Flamand Bay. Hier heb ik eerder eens gedoken en had weet van mooring boeien.

We nemen een extra dagje rust hier. Ook al omdat ik moet gaan duiken om de schroeven en roeren te inspecteren. Gisteren zijn we namelijk ook nog over een visserslijn gevaren. Plots zagen we 4 sterke vislijnen in het midden van de boot ?! Na een tijdje en met een Pheeewww verdwenen ze maar het roer bleek stroef te gaan en de auto pilot gaf 'over current' alarm.  Dus ik vermoed dat we nog wat restanten aan de boot hebben.