Jamaica Port antonio - 8 februari 2012

Zoals eerder gesteld in de afsluiter van DR was het binnen komen in deze haven best spannend met een swell die ons doet binnen surfen. Er gaat steeds veel verloren in een foto.

Er is tussen de vuurtoren en het eiland maar een smalle passage.

Wat een verschil met de DR. Een vriendelijke "health" officier komt eerst. Formulier invullen dat we niet ziek zijn of ziek geweest zijn. Hij vraagt of we vlees hebben, controleert de ijskast, dan de blikvoeding en natuurlijk of we zwartwater tanks hebben en die ook gebruiken. (WC water). De gele quarantaine vlag mag naar beneden en de Jamaica beleefdheidsvlag mag de mast in.

Nadien is het de beurt aan customs en immigration. Nette beleefde kerels. Ze zien niet dat onze uit in de DR niet helemaal klopt. Dus dat is een hele opluchting. 30 US $ uitgespaard. En bam, daar gaat de stempel IN in ons paspoort. Weer een nieuw land.

Wat ons een beetje tegenvalt is dat we 12US $ per nacht moeten betalen voor het ankeren en dat geld voor de hele baai. Alles is hier staat. Nog een staartje van toen dit land communistisch was.

Dat vraagt om een biertje en een hapje. We waren tenslotte 3 nachten onderweg.

Mooie marina overigens. Aanleggen kost 95cent per voet. Dus toch maar ankeren.

Alle faciliteiten mogen we wel gebruiken voor dat ankergeld.

Eerst wordt er schoon schip gemaakt. Ook een wasje komt aan de beurt. Als ik wat later de generator start om de batterijen wat bij te vullen (geen wind) valt die na 5 minuten stil. Tank leeg. We zijn dus op de laatste druppel binnen gekomen. De andere tank is half maar verstopt. Dus ga ik maar aan de slag om te doen wat ik zolang heb uitgesteld. Niet het prettigste jobje daar onderin de fender bak. Ik open de inspectie luiken en skim de goede diesel af en dump die in de andere tank. We kunnen nu weer elektriciteit maken. Eens de tank leeg stoot ik op zwarte vieze slijmerige vellen. Ja die hadden natuurlijk de leiding verstopt. Eens de tank schoon was de verstopping niet opgelost. Heb dan invers diesel gepompt door de leiding. Kwam daar een smurrie uit zeg. Allé, inspectie luiken terug dicht. Die tank kan weer even voort. Maar er lonkt nu alweer een job in de andere tank want die is nog nooit open geweest dus moet daar ook troep zijn.

Er is natuurlijk ook nog tijd voor ontspanning. Navy Island bied ons bescherming tegen de swell maar is tevens een interessant eiland om te bezoek. Een eiland met een hele geschiedenis. Aangetrokken door het feit dat piraat acteur Arrol Flynn hier zijn party optrekje had en de sterren van toen hier uit de bol gingen is een onderzoekje waard. Wil je de geschiedenis helemaal weten ga dan naar Google en typ "Arrol Flynn Navy Island" De eerste hit is van Wikipedia en verteld het hele verhaal.

Het bezoek is een schot in de roos. Zonde van de praal en pracht die aan het vergaan is maar wat een decor. Hier kan je zo een film draaien in de stijl Indiana Jones. Bomen groeien door het dak. Alle bij gebouwtjes zijn vervallen. Een oud pad is nog herkenbaar en er stonden ooit licht lantaarns.

Moet een klein boompje geweest zijn maar groeit als kool hier. Ook uniek is de variëteit aan planten en bomen die geïmporteerd zijn maar die het hier zo goed doen dat dit kleine regenwoud wel heel speciaal wordt.

Vergane glorie. Personeel heeft hier muiterij gepleegd en er zijn schoten gevallen maar dat leest u wel op Wiki.

Bounty bar, hadden we maar een tijdscapsule om de sfeer te snuiven. En wat lekkers werd hier geserveerd voor al die sterren.

Arrol Flynn was een "womaniezer" en stond bekend voor zijn wilde party's.

Dit is het enige bijgebouwtje dat nog min of meer recht staat. Er zijn er velen en het waren de slaapkamers met wat annex ruimtes. Slapen deden de sterren hier dus.

Serieuze bamboe hier. Rasta mannetjes hier maken er hun surf borden van en roeien dan naar de boten om wat te verkopen.

Dat gaat van vis, naar schelpen & mosselen tot bananen.  Clive is er zo eentje die al 20 jaar in de mangrove woont. Hij komt ook wel eens bedelen voor een ajuin of zo.

Verder op liggen al een paar bamboe's te wachten voor een nieuw vlot. Die gaan maar een jaartje mee. Nu als je ons ziet roeien in die platte dinghy dan is zijn vlot een luxe.

Weelderige begroeting. De regering heeft besloten dit eiland ongemoeid te laten. Wel, tot een andere rijke er potentieel in ziet zeker !.

Vingerplanten die we thuis wel kennen. Hier kruipen ze als klimop hoog de bomen in.

Een foto vanaf het eiland toont onze ankerplaats. Die met die blauwe schuine streep zijn wij.

We komen voor de eerste maal Belgen tegen. Limburgers nog wel en Michel zijn Limburgs hart gaat sneller slaan.  Ze zijn hier met Jakker (http://jakker.be) . Hij Tony en zij Jacqueline zijn schatten van mensen. Al heel snel is het "happy hour" om en om op elkaars boot.

Helemaal goed wordt het als blijkt dat Tony en "hammer" is. Iemand die dus met SSB radio uit de voeten kan en een SWR meter aan boord heeft (om de reflectie van de antenne te meten). Er blijkt later met onze radio niets mis te zijn. Maar waarom kan ik dan niet met de Pactor modem Emails zenden? Ook dat wordt onderzocht en het blijkt dat je een paar truckjes moet kennen.  Zo kiest het Airmail programma (soort outlook voor SSB'ers) de frequentie op de radio en schakelt naar Digitaal. Dat mag dus blijkbaar niet. Het moet dus USB zijn met een verschoven frequentie. Sorry voor de leken onder jullie maar misschien help ik hier iemand. Hoe dan ook, drie werf hoera als we voor de eerste maal een email weg krijgen met de SSB radio. Wel gemeende dank aan Tony.

We hebben nu een dubbel systeem. SSB en Iridium satelliet telefoon waar we ook emails kunnen zenden en grib files kunnen downloaden (Meteo).

Jamaica Negril - 17 februari 2012

Nog even wat foto's  van Port Antonio alvorens het verhaal verder gaat.

Hier is Clive te zien met zijn zelf gemaakte, ja, hoe noem je dit, vlot misschien. Dit is zijn hele bezit en hij woont in de mangrove met 10 honden !!!

Navy eiland vanaf het vaste land.

De fauna in het Oosten van Jamaica is verbluffend. In het westen zal het droger zijn.

Genomen tijdens een wandeling. Nogmaals de baai van Port Antonio.

We liggen weer even aan de kade om uit te schrijven.

Ooit kwamen hier cruise schepen maar die werden te groot voor deze kleine baai. Alles blijft netjes onderhouden voor je weet maar nooit maar vele jobs zijn hier nu verloren gegaan. Dat is dan ook te zien aan het stadje Port Antonio zelf dat er maar arm tierig bijligt.

Op weg naar de tank stijger voor diesel en water moeten we wachten omdat een Lagoon (catamaran) ons voor was. Dus spelen we maar wat in de baai.

De elektriciteitskabel die ooit Navy eiland van stroom voorzag heeft een nieuwe bestemming gevonden. Fregat vogels vinden het een fijne rustplaats. Zij landen altijd op hoogtes omdat ze vanaf water of grond niet kunnen opstijgen. Hun spanwijdte is in verhouding tot het lichaam te groot. Ze gaan dus voornamelijk zwevend door het leven.

Tijdens het fotograferen vergeten we bijna dat wij niet onder de draden door kunnen. Dus even op de rem gaan staan.

Ach en wat doet een mens als hij moet wachten, gekke dingen natuurlijk. Het water is zo vlak en de kust is van zand. Dus gaan we even "beachen" zoals dat heet. De kust gaat vrij snel diep zodat enkel de boegen het zand raken. De kielen raken net niet.

Nu nog een touw aan een boom en we liggen niet voor anker. Zouden we dan ook 12 dollar moeten betalen?

Wat later is de Lagoon klaar en gaan we tanken. Het is al vrij laat in de namiddag zodat het personeel weg is. Morgen is het zaterdag, dus wij vroeg weg en geen 12$ dit keer.

En wat doet Michel als hij zich verveeld. Die gaat wat aan de zwemtrap hangen en naar de bodem kijken. Hij zal dat later nog meer doen om ons tussen het koraal te leiden. Makkelijk voor de schipper met echte ogen onder de boot.

We zijn nu op weg naar Montego Bay maar dat is meer dan 80 mijl dus dat wordt een tocht met tussen stops. Er is deze eerste dag geen wind en we motoren de hele dag. Uiteindelijk vinden we in Foster Cave een mooie ankerplaats. Alleen de ingang naar dat binnenwater was smal en vol koraal riffen. Dus dat was weer even opletten geblazen. Het anker vindt goede zandgrond en wij zijn dus weer gerust.

De dag later hangt Michel weer achteraan om instructies te geven voor het verlaten van deze kleine baai.

Onze volgende stop is Ocho Rios. Op deze tocht hebben we tegen wind. Wind uit het Noord Westen !? Absoluut niet normaal. We moeten dus opkruisen en scherp varen maar alles is beter dan motoren. We vinden het zelfs leuk. De zee is nog altijd vlak van de kalme dagen ervoor en dus wordt het geen stampen zoals dat gewoonlijk wel het geval is met scherp aan de windse koeren.

Na 8 keer overstag, of in het Engels "4 legs" zijn we er. Ocho Rios is duidelijk een toeristen trap. Het hele stadje leeft van toerisme. Toen we net voor anker lagen kwam een groot cruise schip binnen en dropt een paar duizend toeristen. Als wij wat later ook de stad in gaan is het over de koppen lopen. Overal worden we aangeklampt om wat te kopen. Ook Marihuana wordt overal vrolijk aangeboden. 

De hotels hier zijn wat oubollig maar dat zal naar het westen toe veranderen. De echte "Riviera" ligt in het westen van Jamaica.

Verder dan maar naar Montego bay. Op  weg varen we voorbij Falmouth. Even dachten we eraan hier te ankeren maar de nieuwe pier voor cruise boten hebben de opties van de gewone zeiler vernietigd. Dus geen goede ankerplaats en wij dus verder.

En de goede waarnemer weet dat we vandaag wind mee hadden. Spinakker op dus.  Met 12kn wind lopen we 8kn. Naar de namiddag toe gaat het harder waaien en klokken we regelmatig 12kn.

Als we de bocht om moeten naar Montego Bay komen we in een soort acceleratie wind. We maken ons klaar om de spinakker te strijken en doen dat door eerst de genua uit te rollen. Gewoonlijk aan dezelfde kant als de spinakker zodat die in de schaduw komt van de genua maar nu zetten we de genua aan de andere kant omdat we zo dadelijk een bocht van 90 graden moeten maken en dan staat die al aan de juiste kant. Plots krijgen we weer een puist wind en een grote swell. De boot accelereert en we blijven op de flank van de golf zitten. Ik weet niet hoelang maar het leek eeuwig als we maar niet te stoppen zijn en we tegen 15kn steeds maar bergaf aan het surfen zijn.  Michel stond al vooraan om de slurf van de spinakker neer te halen en gilt het uit van de pret. De boegen spuiten water vertikaal hoog de lucht in. Ik vind het minder prettig en het zweet staat in de handjes. Zodra de surfen voorbij was, neer dat ding, en de spinakker vindt zijn rustplaats in de voorpiek.

Montego bay viel ons ferm tegen. Het is een grote baai met links de stad en rechts een haven waar ook de marina en de ankerplaats is. Ook plenty industrie. We ankeren daar maar voor één nacht want dit zint ons niet.

De volgende morgen is het spinakker op en naar het westen. Hoe we Fons gaan ophalen als die op 22 feb naar Montego Bay komt is nog een raadsel. Terug varen naar MB is tegen wind.

Uiteindelijk vindt ons anker pure zandgrond in Negril (Bloody Bay). Hier zijn we in het echte paradijs belandt en dat bevalt ons al veel beter.

Op de kust allerlei bars en verkoopstentjes.

De dinghy blijft een probleem en is aan vervanging toe. Lijmen heeft geen zin meer. Hij valt gewoon uiteen.

Altijd een mooie zonsondergang als je aan de westkant van een eiland bent.

Een dag later schuiven we wat verder op langs de mooie kust van Negril. Als we bij vertrek tussen land en een eilandje willen varen loopt het verkeerd af. Michel hangt zoals gewoonlijk weer overboord. Als hij hard roept "to the left" (wij praten doorgaans Engels) zwenk ik de boot.  Wat Michel eigenlijk bedoelde was een metertje meer naar links. Maar te laat, we raken rif aan de andere kant. Hotsend en botsend schuiven we verder op het rif en het kost ons een hele tijd om daar weer af te komen. Uiteindelijk valt de schade wel mee. Een hap uit de solide epoxy kiel is al wat overblijft van dit avontuur.

We zijn geleerd en gaan om het eiland heen nu.  

Toch houden we de climax aan als we verder op naar een rif diep in zee varen om er te gaan snorkelen. We hebben continue slecht 1 à 2 meter onder de kiel en her en der liggen bolders. Zelfs Michel is onder de indruk en vindt het "Nerve Wrecking".

Hier links op de foto is te zien hoe kortbij de bodem is op de anker plaats aan het rif.

 Het snorkel is mooi. Hellaas kan ik de camera niet goed stilhouden zo drijvend op de korte golfjes en zijn de meeste foto's mislukt. Dat is anders wanneer je echt duikt. Maar deze hiernaast is voldoende van kwaliteit en laat zien wat een mooie aquarium dit is.

En zo liggen we dan weer voor anker aan deze wel erg mooie kust van Negril. We maken een lange wandeling en eten wat in een bar.

Wat later testen we of we verbinding kunnen maken met internet en hey, 4 blokjes op 5 dat is lang geleden. Dat roept om actie en dus kruipt deze jongen maar in de pen voor nog maar eens een update-je.

Geniet verder maar van de mooie kleurtjes hier. Erg lastig leven hier hoor !?

Jamaica Negril (Bloody Bay) - 18 februari 2012

Wat later op de dag varen we nog de hele bay uit van Negril om dan terug te zeilen tegen wind tussen strand en rif. Best spannend. Zo'n 10 overstagjes later zijn we weer in Bloody Bay. We ankeren dicht bij een van die typische Jamaicaanse bars. Wat stokken en zeil, koel bier en marihuana, meer hoeft niet. Oh ja, lobster op de gril kan ook.

De sfeer is zo "layed back" zoals ze dat mooi in het Engels zeggen. Ja MAN, wat wil een mens nog meer.  

"Office of nature" en de fiere eigenaar wil wel op de foto.

De BBQ. Overdekt !!!!

En dan wacht ons een mooie zonsondergang. We slapen als roosjes want kijk hoe vlak het water weer is. 

De volgende morgen verplaatsen we ons met de computer op de brug om de beste internet verbinding te zoeken. En dat lukt vandaar deze extra bijdrage. Het is lekker warm zo in het zonnetje en Michel gaat zwemmen. Ai, ai, ai, dat loopt slecht af als hij zijn ringvinger plet tussen het scharnier van de zwemtrap. Met zijn eigen gewicht als hefboom verpletterd hij het sopje van de vinger. Bloed spuit eruit en een diepe vleeswond laat zich zien. Alle hens aan denk nu. We moeten de vinger zwachtelen zodat er wat druk op dat sopje komt om de zaak terug te lijmen als het ware.

Arme Michel, hij zwemt zo graag maar dat zit er voor de volgende dagen niet meer in. Tevens voelt hij zijn hart kloppen in die vinger en dat zal nog wel een tijdje door gaan. Voor de volgende dagen zal het touwwerk  voor mij zijn. Michel kan dan sturen.

Hoi Fons, we hebben je nodig ......

Little Cayman - 29 februari 2012

De titel verraadt al dat deze rubriek op zijn einde loopt maar eerst even het verhaal van Jamaica afmaken.

Op weg van Negril terug naar Montego bay voor fons op te halen en uit te klaren kopen we op volle ze 2 steen kreeften  voor zo'n 7 euro. Een mooi welkoms diner voor Fons.

Hij komt met een uurtje vertraging aan als het al flink donker is.

Als we uitklaren komen er 2 cruise boten binnen.

Helemaal leuk wordt het als er eentje gaat draaien en zijn maalstroom erg dicht naar onze boten komt. U ziet hier onze Limburgse vrienden op de Jakker www.jakker.be . Uiteindelijk loopt alles goed af. De baai kleurt wel helemaal bruin van het opwoelen van de slip bodem.  Heel veel overschot in diepte hebben deze kerels niet.

Hier is hij dan, Fons. Het is bijna een ongelooflijk verhaal dat drie schoolvrienden zich herenigen na zoveel jaren van scheiding. Het leger bracht ons samen in Saffraenberg (Brustem) waar we drie jaar op internaat in de militaire school elektronica gestudeerd hebben. Daarna hebben we allen het leger verlaten en heeft ieder een eigen carrière opgebouwd. We zijn allemaal zeilers geworden en ieder van ons heeft een boot. Michel zijn Genesis ligt nog steeds in Port Elisabeth in Zuid Afrika. Fons had een Amel 56ft maar die is nu verkocht.

En nu zeilen we samen voor een onbepaalde tijd met de zekerheid dat de Pacific op het programma staat. Afwachten maar hoe dat gaat aflopen.

Na het uitklaren zijn we de volgende morgen weer vertrokken naar Negril. Dat is alweer een beetje illegaal want na uitklaren moet je het land verlaten. Fons moet nog wat in slingeren zoals dat heet en we willen hem Negril tonen waar Michel en ik een fijne herinnering aan hebben overgehouden.

We "beachen" voor een bar waar Jazzy Regea gespeeld wordt. Michel mag met het genaaide vingertje niet in het zeewater en nu kan hij met de arm in de hoogte naar het strand wandelen. Toch wel een plezant voordeel van een catamaran.

We hebben een anker achteraan en eentje op het strand want er staat een zijwind.

Hebben ze hier nog niet veel gezien. We zijn trouwens weer de enige buitenlandse cruisers hier. Het valt ons op hoe weinig zeilers we zijn tegen gekomen hier aan de Noord kust van Jamaica. Duidelijk geen populaire bestemming. Nogthans, het was de moeite meer dan waard.

De "easy going" bar waar regea onze oren strelen. Met een Red Stripe biertje in de hand, hoeveel beter kan het worden.

Voor de nacht gaan we weer naar Bloody bay en "beachen" nogmaals omdat we Fons ook deze stokken en zeilen bar willen tonen.

Man at work, lobster op de grill.

Ja Mon.

Deze verklaart ons gek als we de plannen vertellen. Misschien heeft hij wel gelijk.

Het zit erop. Jamaica is geschiedenis nu en de steven van de ASW richt zich naar de Cayman eilanden. Deze rubriek eindigt hier dus en gaat verder onder de nieuwe naam Cayman.

Home