Grenada MarineHome

01 Nov 2011 - Grenada Marine (St Davids) aan land.

Je leest vaak in verhalen dat afscheid nemen het moeilijkst is van de hele reis. Het is een beetje doodgaan. Wel ik ben recent vele malen een beetje dood gegaan.


Ik zou euforisch moeten zijn op weg naar Grenada maar voel alleen maar triestesse. Het afscheid van de familie is vooral pijnlijk omdat het voor lange tijd zal zijn. Zo'n 14 à 15 maanden.
Ik zal dus een heel stuk van het opgroeien van mijn kleindochter moeten missen en dat doet héél veel pijn. Waarom dan toch gaan. Zeg nu zelf, je hebt een droom catamaran in de Caraïben en je plant naar Australië of Nieuw zeeland te varen. Die verleiding is te groot om zomaar te laten liggen. Bovendien ik hou me aan het plan. Martje stapt uit het plan voor verschillende en terechte redenen.

Gelukkig verstaat ze mijn drang naar avontuur en laat ze me gaan. We zijn nog steeds een hecht koppel. Vaak lopen huwelijken spaak met dit soort avonturen. Een andere troost is dat mijn kleindochter er niets van zal herinneren dat bompa weg was. 6 maanden is te jong voor het geheugen.
Dus echte potten zijn er niet gebroken maar nu bij het vertrek doet het wel pijn.

Ik heb 5 weken tijd om aan de boot te werken en haar te prepareren voor de Pacific alvorens mijn maat en crew lid Michel naar mij komt. Genoeg arbeid dus om de zinnen wat te verzetten. Eens hij op de boot is begint het avontuur en zal het vertrekkers verdriet wel verdwenen zijn. Natuurlijk kom ik tussendoor nog wel eens naar huis en komt Martje mij wel eens bezoeken maar waar en wanneer, daar hebben we nu geen zicht op.

Het Belgisch verhaal is niet interessant als zeilers verhaal. Ik zal dus kort zijn. Het was voornamelijk klussen bij mijn dochter en babysitten. Of een combinatie ervan. Zo'n klein mormel neemt zowaar bijna 100% van je tijd in. Ik wist dat al wel maar ben er dus nog eens aan herinnerd. Dikke proficiat aan al die moeders die naast het groot brengen van kinderen nog zoveel andere dingen kunnen/moeten doen. Voorts hebben we nog veel gefietst niet tegen staande de slechte zomer. Nu op weg naar de boot die overigens op land staat in Grenada is dat klussen nog niet voorbij. Dat is het nooit op een boot. Het werk is echter van andere aard en het is voor mezelf. Grootste werken zijn de anti fouling (spul onder de waterlijn ter voorkoming van algen en diertjes), en het terug plaatsen van de zeilen. Ook moeten alle reef touwen vervangen worden en wil ik de derde reef functioneel maken. Die kan nu alleen handmatig gelegd worden maar wie gaat er nu met zwaar weer op de bimini kruipen? De hele rits bilge pompen worden vervangen. Gelukkig garantie. Verder nog wat verf werk en een aantal elektrische problemen. Ook de watermaker moet weer functioneel gemaakt worden nu het krukasje van de pomp hersteld is. En dan zijn er nog honderden van die kleine dingen die aandacht vragen. Elke boot eigenaar kent ze wel. Het is allemaal belangrijk als je weet dat we straks de Pacific gaan oversteken. De etappe van Galapagos naar Frans Polynisië is 3800Nm en er is geen ship shop onderweg. Er is helemaal niets. 4 à 5 weken schatten we zal die langste overtocht duren. Het is de langste tocht die je kan maken als je de trade winds volgt.

Maar we gaan er onze tijd voor nemen. het wordt geen race. Mei is de beste maand om dit lange traject af te leggen en dat is nog veraf. Wat gaan we dan doen? Wel in zoverre dat plannen maken en boten samen gaan is het de bedoeling dat we de bvi's gaan bezoeken om dan naar Cuba te gaan voor allicht de volle maand februari. Maart is voor San Blas en het Panama kanaal. April is voor de golf van Panama en de Galapagos en Mei is dus de grote oversteek naar Frans Polynesië. Hoe het daarna verloopt zal in overleg  met Michel gebeuren. Zo'n planning wikkelt zich gewoonlijk wel vanzelf af.
Er zijn vast wel wat tips van andere zeilers en de boeken. Bedoeling is wel dat we of in Nieuw zeeland of in Australië terecht komen of beide, en dan zeer zeker een grote break gaan nemen het zij in België hetzij in die locaties. Wat er met de boot gaat gebeuren is ook onzeker. Veel zal afhangen of ik mijn crew kan behouden of niet. Solo zeilen vind ik geen optie dus misschien wordt het verkopen. Kan ik de crew overtuigen om verder te gaan, ja, dan is de Indische oceaan aan de beurt. Dit is echter te ver weg om dit verhaal serieus te kunnen noemen. Dus houden we het op korte termijn planning en "we go with the flow".

Ik typ deze bijdrage op de vlucht naar Grenada om de tijd te doden en de droefheid wat te verzachten. Vliegen vond ik vroeger spannend maar nu is dat eerder een noodzakelijk kwaad waar ik niet meer naar uitkijk. Gideon, jawel van African Cats heeft online een zetel vast gelegd voor mij (ik wist niet dat dat kon) en ik zit nu halleluja aan de nooduitgang aan de vleugels met been ruimte zat. Ook even rechtstaan kan zonder de mensen te storen. Een zege. Bij AFC moesten we nog even langs voor de nieuwe stoeltjes van de preek stoel. Garantie. Eentje was door de golfslag afgerukt. We gaan ze nu door en door bevestigen. Nog zo'n klusje.

Ik zit me nu stilletjes af te vragen, hoe ga ik de boot terug vinden. Hopelijk niet leeg gestolen want ze hebben daar wel losse vingertjes. Vooral mijn 18 nieuwe batterijen zijn parels voor ze. Meer later. Eerste werk straks is een auto huren voor 5 weken of meer. Grenada marine ligt zowat in het hol van Pluto en het kost je een arm en een been, of in tijd of in taxi om boodschappen te kunnen doen. Dus dat wordt weer onderhandelen. Gelukkig heeft de werf gratis Wifi zodat ik jullie op de hoogte kan houden van de vorderingen. Het echte verhaal start zowat half december wat mijn maatje die op 9 december arriveert moet nog wat wennen aan onze toch wel complexe boot. Complex omdat het een hybride is en dus nogal technisch. Trouwens het is lang niet zeker dat alle noodzakelijke klussen zullen volbracht zijn.

En kijk, terwijl ik dit schrijf ebt de droefheid  al wat weg. Er zit alweer een nieuwe disk in mijn hoofd die alle aandacht vraagt. Zo gaat dat in het leven. Gelukkig leven we nu in het internet tijdperk en zijn onze geliefden niet zo ver weg met Skype, Email en Iridium. Ik heb het ooit anders geweten in mijn jeugd. En om nog even door te gaan op dit item, zo ook is zeilen met de moderne GPS apparatuur met niets te vergelijken met vroeger.
Of het avontuur daardoor minder wordt? ik denk het niet maar het wordt stukken veiliger. Neem nu het barrière reef in Australië. Hoed af voor de zeilers die met gegist bestek daar door moesten. Zijn wij nu watjes geworden? Neen hoor, we hebben al straffe zeetjes gehad met pech daarboven op dus het blijft toch altijd uitkijken.

06 Nov 2011 - Grenada Marine

De boot stond er nog en er niets gestolen. Oef. Minder oef was de staat van de boot. Toen ik binnen stapte overviel me een muffe geur. De lange gesloten toestand in combinatie met veel regen en dus vocht heeft heel wat schimmel cultuur in gang gezet. Vooral op de hout gedijd dit goed. Niets wat bleekwater en zeep vermag om dit te verhelpen. Maar wat een klus zeg. Alles maar ook alles moet afgewassen worden. Ook alles wat in de kasten ligt dient aan de beurt te komen. Dus propere kleding moet ook in het sop. U begrijpt, een klus waar ik weken me zoet zal zijn.

Ik combineer de werken echter omdat het anders te eentonig zou zijn.  Zo is het grootzeil al op zijn plaats zij het met Egyptische spitsvondigheden. Dat ding weegt wel 150kg.  Met de grootzeil val gewoon uit het salon getrokken want daar lag het ferm in de weg. Het genua rolsysteem is ondertussen ook al hersteld en ik ben bezig de rompen te schuren voor de onderwater lijn behandeling. De salon ijskast doet het niet meer. Erg vervelend. Wat gaat dat weer kosten. Ik behelp me voorlopig met ijszakken.

Koken doe ik nauwelijks. Ik heb geen auto gehuurd en als ik alles bijeen tel kan ik hier 3 maal eten en de nodige biertjes betalen voor de prijs van een auto. 45US $ per dag. De keuze is snel gemaakt. Er is ook een shuttle busje als je 6 mensen kan verzamelen. Dat gaat vlot en dus kan ik boodschappen doen. Vooral technische boodschappen.

Het is hier verder een drukte van jewelste. Iedereen komt aan van een verblijf thuis en wil zijn boot in het water zien.  Er wordt geklust dat het een lieve lust is. Ha, gedeelde smart is halve smart. Een babbel in de bar 's avonds is dat een belangrijke uitlaat klep. Er zijn nog meer mannen alleen zoals ik voor wie het sociale contact toch wat ontspanning brengt en het alleen zijn wat verlicht. En zie, straks kip eten bij de overbuur. Zijn madam komt later. 

 04 Dec 2011 - Grenada Marine

Ik heb mijn eigen verhaal gelezen aan het begin van deze rubriek en lach/huil me een kriek voor de onzin die er staat. We zijn nu een maand verder en niets klopt nog van dit verhaal of de verwachtingen.  Het is eerder een verhaal van "Echternach" (schrijf ik dit goed?) u weet wel 2 passen vooruit en 1 achteruit. Telkens als ik iets ging testen en uit proberen werkte het niet.  Ik werd er zowaar moedeloos van.

Ik ga u verder niet vervelen met dit verhaal dan te melden de de 2 ijskasten nu werken, dat 1 generator het nog steeds niet doet, dat de Mastervolt (lader & maker van 220V AC) letterlijk ontploft is en dat (en dit is serieus voor de reis) een snelheidsregelaar voor een motor het ook niet meer doet. Beestjes hebben er hun woning gemaakt en de printplaat bevuild. Bijna alles is gerelateerd aan vocht en schimmel. Dus weerom is African Cats ingeschakeld om alles per express op te sturen. Dat dit weer een arm en een been kost moet ik u vast niet vertellen.

Dus alle detail werken als schilderen, een luxe job, vallen uit de boot. Ook het onderwaterschip schilderen is nog niet aan de orde. Zoals zoveel nog niet aan de orde is geweest door nieuwe gegevens en zeg maar tegenslagen. Het houd nooit op op een boot. Een troost, op andere boten is het verhaal hetzelfde. KOOP NOOIT EEN BOOT !!!!!! Ga met anderen zeilen Of huur er een. Vééééééél goedkoper en minder zorgen.

Maar we slaan er ons wel door zoals we dat al vaak gedaan hebben. Het maakt ons alleen maar sterker. Heel binnen kort komt Michel me vervoegen (9 dec) en dan kan je spreken van gedeelde vreugde en gedeelde smart. Het plan is voorlopig nog intact maar dat is natuurlijk onder voorbehoud.

 

21 Dec 2011 -Prickly Bay

Michel is nu al een tijdje aan boord. Eerst nog op het droge in Grenada Marine maar ondertussen hebben we weer water onder de kiel. Het klikt goed tussen ons. Michel werkt heel actief mee aan al de technische problemen die ik u bespaar. Normale boot dingen. Eén harde noot wil ik wel meegeven en dat is de Fischer Panda generator die maar niet wil starten. Tijdens dit schrijven hebben we net een werktuig opgehaald dat we speciaal hebben laten maken om de sproeiers eruit te krijgen en te vervangen. Dat is echt onze laatste optie. Geloof me, al het andere werkt en is getest.

Ons besluit staat vast. Als de generator niet start vertrekken we even goed. De andere werkt en motoren we hebben we niet nodig om Noord te varen. Plan is om naar de BVI's te gaan. Als dat niet bezeilt is gaan we niet vechten tegen de natuur en wordt het misschien de Dominicaanse republiek.  Maar we gaan vertrekken.

We zijn nu onze laatste EC dollars aan het spenderen want die zijn van geen nut meer verder op. Deze tussentijdse rubriek wordt afgesloten en een nieuwe met hopelijk veel foto's gaat het echte verhaal verder vertellen. Wanneer er nog eens een update komt is moeilijk in te schatten. We zullen alvast een dag of 3 nodig hebben tot de BVI's dus tot later beste lezers.

Home